Wij zijn met zijn zessen, als je de hond meetelt

Ik ben Merel. Ik woon met Thijs, Fenna, Bram, Loes en Wolk in een hoekhuis uit 1974 in Wijhe, een dorp aan de IJssel tussen Zwolle en Deventer. Het huis heeft een schuur die vol staat met dingen waarvan we zeker weten dat we ze nog nodig hebben, en een tuin van negen bij zes waarin meer groeit dan je zou denken. Meestal onkruid.

Dit blog begon in september 2024, op een maandagavond, omdat ik mezelf betrapte op iets wat ik vervelend vond: ik was vergeten wat mijn dochter had gezegd toen ze twee was. Ik wist alleen nog dát het mooi was. Sindsdien schrijf ik het gewoon op.

Waar de naam vandaan komt

Fenna zei als peuter "verlang me maar wat" als ze iets wilde hebben maar nog niet wist hoe ze dat moest vragen. Het werd een gezinswoord. Het is het gevoel dat je iets wilt zonder precies te weten wat. Bij ons thuis wordt het inmiddels vooral geroepen als iemand zin heeft in iets zoets.

Wat je hier wel vindt

• De gewone dagen: ochtenden die misgaan, avonden die goed komen.
• Wat er echt op een verlanglijstje staat, en wat er dan gekocht wordt.
• Recepten die alle vijf de monden halen, en de avonden dat er brood werd gegeten.
• Een badkamerverbouwing die drie weken zou duren.
• Acht jaar basisschool in echte tijd, en daarna de brugklas.

Wat je hier niet vindt

• Opvoedadvies van bovenaf. Ik heb drie kinderen en bij alle drie werkt iets anders.
• Productreviews of gesponsorde stukken. Ik verkoop hier niets en ik raad niets aan.
• Medische, juridische of financiële adviezen. Daar ben ik niet van.
• De volledige namen, school of adressen van mijn kinderen.

Over dat laatste: ik schrijf openhartig over ons leven, maar niet over alles. De kinderen worden groter en lezen mee. Een deel blijft van ons. Hoe die verhalen precies tot stand komen staat in de algemene voorwaarden.