Twee jaar Verlangme en de beste stukken van dit jaar staan er niet
Dit blog bestaat deze week twee jaar. Fenna leest alles vooraf sinds vorig jaar, en dit jaar heeft ze dat recht om nee te zeggen ook echt gebruikt.
Ik ben grafisch vormgever en ik ben moeder, en die twee dingen vechten om dezelfde uren. Hier schrijf ik op hoe dat gaat, ook als het niet goed gaat.
26 verhalen · pagina 1 van 3
Dit blog bestaat deze week twee jaar. Fenna leest alles vooraf sinds vorig jaar, en dit jaar heeft ze dat recht om nee te zeggen ook echt gebruikt.
Sinds april werk ik voor mezelf. Er was niemand die zei dat ik maandag weer moest beginnen, en dat bleek een stuk lastiger dan ik van tevoren had verwacht.
In januari stelde Thijs drie vragen over mijn plan. De tweede ging over de zomer en ik zei dat ik het niet wist. Zaterdag is het zover en ik weet het nog niet.
De musical is voorbij, de platen staan in de schuur en mijn agenda is leeg. Ik had niet verwacht dat ik daar deze week zo van in de war zou raken.
Sinds half april werk ik niet meer bij het bureau in Zwolle. Ik dacht dat ik mijn dagen zelf zou indelen. Ze worden ingedeeld door een wasmand.
Elf jaar lang dezelfde weg langs de IJssel, drie keer per week. Op de laatste ochtend hing er mist over de uiterwaarden en dacht ik nergens bijzonders aan.
Twee avonden aan de keukentafel, een klantenlijst uit 2015 en elf berichten met dezelfde zin erin. Na veertig minuten had ik antwoord van de verkeerde naam.
Er staat een map op de server met eenenveertig bestanden en de naam OVERDRACHT. Ik schrijf al twee weken instructies voor een collega die nog niet is aangenomen.
Ik weet sinds januari wat ik ga doen en op kantoor weet niemand het. Zondagochtend liep ik hard en heb ik uitgerekend hoeveel keer ik het nog kan uitstellen.
Acht jaar lang maakte ik voor elke schoolvakantie een schema met uitjes. Deze voorjaarsvakantie heb ik het bewust niet gedaan en zondag was daardoor zwaar.
In een doos die sinds de badkamerverbouwing in de schuur staat lag een schrift uit 2016. Met een lijstje erin dat ik volledig vergeten was.
Drie weken heb ik het opgeschreven, weggelegd en niet gezegd. Zondagavond kwam het er in één zin uit en het antwoord duurde korter dan de zin zelf.