Tien jaar geleden schreef ik op wat ik op mijn veertigste zou doen

De doos staat sinds oktober in de schuur. Er zit alles in wat in de badkamerkast lag voordat die kast eruit ging, en de afspraak was dat we hem meteen zouden uitzoeken toen de badkamer af was. De badkamer is in december af gekomen. De doos staat er nog.

Zondagmiddag ben ik hem gaan halen, omdat Thijs iets zocht en ik iets wilde doen wat op opruimen leek zonder het te zijn.

Onderin, onder een föhn die niemand meer gebruikt en een handdoek die volgens mij van mijn moeder is, lag een schrift met een harde blauwe kaft.

Wat erin stond

Het is van januari 2016. Ik weet dat omdat ik dat soort dingen erbij schrijf en dan de rest kwijtraak.

Ik was toen bijna dertig. Fenna was net anderhalf en sliep nog steeds niet door. Bram bestond nog niet, Loes al helemaal niet, en wij woonden hier net twee jaar en dachten dat we het huis binnen vijf jaar helemaal zouden hebben aangepakt.

Op de derde bladzijde staat, in mijn eigen handschrift, met een lijntje eronder:

Voor mijn 40e

Daaronder zes punten. Ik schrijf ze hier over zoals ze er staan, inclusief het punt waar ik nu een beetje verlegen van word.

1. Voor mezelf werken. Niet parttime ergens anders erbij, echt voor mezelf.
2. Weer tekenen. Met de hand. Minstens één keer per week.
3. Een keer een week alleen weg. Ergens waar ik niemand ken.
4. Italiaans leren, genoeg om een gesprek te voeren.
5. De schuur leegmaken en er iets van maken.
6. Zorgen dat ik niet iemand word die alleen nog over de kinderen praat.

Ik heb daar zondagmiddag met de doos tussen mijn voeten heel lang naar zitten kijken.

De stand van zaken

Punt vier is niet gebeurd. Ik ken zeven woorden Italiaans en vier daarvan zijn pastasoorten.

Punt drie is niet gebeurd. Ik ben in tien jaar één keer twee nachten alleen weg geweest, bij Karin in Apeldoorn, en dat is niet hetzelfde als niemand kennen.

Punt twee is half gebeurd. Ik teken wel, maar altijd voor iemand anders en altijd op een scherm. Met de hand ben ik in geen jaren begonnen zonder dat er iets uit moest komen.

Punt vijf hebben we vorig voorjaar aangepakt en de schuur is inderdaad leeg geweest, ongeveer drie weken lang. Er staat nu een fietsenrek in, een bak plantjes, een tak die precies zo lang is als Loes en een doos uit de badkamer.

Punt zes weet ik niet. Dat moet iemand anders beoordelen en ik durf het niet te vragen.

En punt één staat er dus al tien jaar. Dat is het punt waar ik van schrok. Niet omdat het nog niet gelukt is, maar omdat ik het volledig vergeten was. Ik loop sinds november met een gevoel rond dat ik zelf nogal nieuw vond, en dat gevoel blijkt gewoon in een schrift te staan met een datum uit 2016 erbij.

Ik heb er tien jaar over gedaan om iets opnieuw te bedenken wat ik al bedacht had.

Waarom ik het toch niet weggooi

Wat ik had verwacht: dat ik me er rot over zou voelen. Twee van de zes gelukt, en dan nog niet eens de leukste twee.

Dat gebeurde niet, of niet lang. Wat ik vooral dacht, met dat schrift open op mijn knieën in een koude schuur, is dat die vrouw van bijna dertig een aantal dingen niet wist.

Ze wist niet dat er nog twee kinderen zouden komen. Ze wist niet dat het huis geen vijf jaar maar minstens vijftien zou kosten. Ze wist niet dat er een hond zou komen die onder de tafel slaapt en die je op maandagochtend om half zeven meeneemt, waardoor er zomaar een halfuur per dag bij is gekomen waarin niemand iets van je wil.

Ze had die zes punten opgeschreven met de energie van iemand die dacht dat het leven zou wachten tot zij eraan toe was. Dat is een aardige gedachte en het is ook een beetje dom, en ik ben blij dat ik hem toen had.

Volgende week maandag ben ik veertig. Ik heb geen nieuw lijstje gemaakt en ik ga dat deze week ook niet doen, want ik weet precies wat er dan gebeurt: dan zet ik er zes punten op waarvan ik er vier kies omdat ze goed staan.

Wat ik wel gedaan heb is punt één met potlood omcirkeld. Verder niks.

Het schrift ligt nu op de plank boven mijn werkplek, tussen de mappen. De doos staat weer in de schuur.

Fenna vroeg gisteravond wat dat blauwe schrift was. Ik heb gezegd dat het van vroeger was. Ze vroeg of ze het mocht lezen en ik heb nee gezegd, en daarna de rest van de avond zitten bedenken waarom eigenlijk niet.