Ik vroeg het eenentwintig dagen achter elkaar en toen was het genoeg

Donderdag stond ik bij het aanrecht en Fenna stond af te drogen, wat ze doet omdat het moet en niet omdat ze het leuk vindt.

Ik zei: “En, nog nagedacht over die aanmelding?”

Ze legde de theedoek neer, keek me aan en zei:

“Mam. Mag je één dag niet vragen.”

Niet boos. Niet snauwerig. Zo beleefd dat het erger was.

Eenentwintig dagen

Ik heb het daarna nagerekend, want dat is wat ik doe als ik ergens niet goed van word.

Ze kreeg haar definitieve advies op vrijdag negen januari. Sinds die dag heb ik er elke dag over begonnen. Elke dag. Ook op de dagen dat er niks te bespreken viel, ook op de zondag dat we alleen maar met de hond langs de IJssel liepen, ook op de avond dat we alle lampen uit hadden en pannenkoeken zaten te eten en ik me had voorgenomen dat het over iets anders zou gaan.

Ik heb het bovendien elke keer anders verpakt, en dat is nog het ergste. Ik ben niet zo dom om eenentwintig keer hetzelfde te vragen.

• “Hoe zit het eigenlijk met die inschrijfdatum?”
• “Noor zei toch dat ze een brief hadden gekregen?”
• “Zullen we vanavond even samen kijken op die site?”
• “Ik hoorde van iemand op het plein iets over die school, wist jij dat?”
• “Niks aan de hand hoor, ik vraag het gewoon.”

Dat laatste is er twee keer uitgekomen en dat is een leugen die geen kind gelooft.

Wat ik eigenlijk vroeg

Ik heb er ‘s avonds over nagedacht in de auto, want ik moest nog naar het dorp voor melk en dat was een goed excuus om twintig minuten langer weg te blijven.

Wat ik haar vroeg was niet of zij er al uit was. Zij is er al uit. Ze heeft het op de zaterdag na die open avond gezegd tegen haar vader in de schuur en ze is sindsdien niet meer van gedachten veranderd.

Wat ik vroeg was of ik er al uit was.

Ik wilde horen dat het goed komt. Elke dag opnieuw, van een kind van elf, over een school waar ze pas in augustus naartoe gaat, terwijl ik zelf deze maand een besluit heb genomen waar ik ook nog niet helemaal over uit ben.

Dat is een behoorlijk oneerlijke rekening om bij haar neer te leggen.

En er is nog iets, en dat is minder mooi. Zolang ik het over haar school heb, gaat het niet over de mijne. Ik heb deze maand zelf een besluit genomen over mijn werk waar ik behoorlijk lang over gedaan heb, en het is een stuk comfortabeler om me druk te maken over een inschrijfformulier van iemand anders dan over een gesprek dat ik in april zelf moet voeren.

Ik denk dat de meeste dagelijkse vragen aan kinderen zo werken. Ze klinken als belangstelling en ze zijn het ook, half. De andere helft is dat wij ergens mee zitten en dat een kind toevallig in de kamer is.

Wat we hebben afgesproken

Niet veel, en dat is genoeg.

Eén keer per week. Op zondag, bij het tafeldekken. Zij begint, of ik begin, maar op de andere dagen niet. En als ik het toch doe, mag ze precies zeggen wat ze donderdag zei, zonder dat ik zuchtend uitleg waarom ik het toch vroeg.

Ze vond het een goed voorstel. Ze zei erbij, en toen kon ik weer even lachen: “En dan mag jij het opschrijven, want anders vergeet je het.”

Vrijdagochtend heb ik het niet gevraagd. Ik heb boterhammen gesmeerd en gezegd dat het glad was op de brug en dat ze voorzichtig moest doen.

Ze zei: “Ja mam.” En bij de deur, met haar tas al om: “Twee dagen nog tot zondag.”