Fenna wilde dit jaar verstoppen en ik zei eerst nee

Donderdagmiddag, in de auto, op de N337 tussen Deventer en Wijhe. Fenna zat naast me met haar telefoon in haar schoot en keek naar buiten.

Ze zei: “Mam. Mag ik dit jaar verstoppen.”

En ik zei: “Nee joh.”

Zo. Meteen. Zonder pauze, zonder nadenken, met een lachje er nog achteraan.

Ze zei niks terug. Ze heeft naar buiten gekeken en op enig moment iets over school gezegd en toen was het onderwerp weg. Zo gaat dat bij haar. Ze legt geen dingen op tafel, ze legt ze ergens neer waar jij ze kunt vinden, en als je ze niet vindt haalt ze ze op en neemt ze ze weer mee.

De reden die ik gaf

Ik heb er thuis alsnog iets over gezegd, want ik voelde al bij de rotonde dat ik iets had afgekapt.

Wat ik zei was dat het niet leuk voor haarzelf zou zijn. Dat ze dan zelf niks te zoeken heeft. Dat het jammer is om dat op te geven, want je bent maar één keer een kind, en de eerste keer dat je zelf verstopt is ook meteen de laatste keer dat je zoekt.

Dat klinkt als iets wat een moeder zegt en het klopt zelfs, min of meer.

Alleen was het niet mijn reden. Het was de reden die ik erbij zocht.

De reden die ik niet gaf

Vorig jaar liep het eieren zoeken hier al niet zoals ik dacht dat het liep. Fenna was tien en er lag niks moeilijks voor haar en ze zei toen, zonder een spoor van chagrijn: ik help Loes wel even. Ik heb daar een heel stuk over geschreven en ik heb ook opgeschreven dat ik dacht verdorie.

Thijs heeft dat toen opgelost door aan het eind van de brunch nog vijf moeilijke eieren de tuin in te dragen. Ze heeft er achttien minuten over gedaan. De laatste zat in de vlier en daar heeft ze de trapkruk voor gehaald en ze kwam binnen alsof ze iets gewonnen had.

Dat is dus precies één jaar geleden.

En nu vraagt ze of ze mag verstoppen, en waar ik van schrok is dat het niet geleidelijk is gegaan. Er zit geen tussenstap. Vorig jaar wilde ze winnen en dit jaar wil ze het regelen, en er is niks tussenin gebeurd behalve twaalf maanden.

In augustus gaat ze naar de brugklas. Ik weet dat. Het staat op de kalender en er ligt een brief en er is een fiets besproken. Maar zoiets weet je op papier en dan zegt iemand in de auto acht woorden en dan weet je het ineens ergens anders.

Ik zei nee omdat ik nog niet klaar was. Niet zij.

En er zit nog iets onder dat minder mooi is om op te schrijven. Zolang zij zoekt, ben ik degene die het regelt. Als zij gaat verstoppen, dan doen we het samen, en samen is een ander woord dan voor. Ik heb elf jaar lang de paasochtend gemaakt en ik wist niet dat ik daar zo aan hing tot iemand vroeg of ze mee mocht doen aan de achterkant ervan.

Wat Thijs vroeg

Vrijdagavond stond hij bij de gootsteen en ik vertelde het, en ik deed daarbij alsof het een leuk verhaaltje was.

Hij zei: “Wat is er mis mee dan.”

Ik heb geprobeerd het uit te leggen met dat verhaal over dat je maar één keer kind bent. Hij liet me uitpraten. Toen zei hij: “Ze vroeg het aan jou omdat ze het samen wil doen.”

En daar had ik weer niks op.

Dat is het vervelende aan iemand die weinig zegt. Als hij dan iets zegt, is het meestal precies het ding waar je omheen liep.

Zaterdagavond, half elf

We hebben het samen gedaan.

Ik had ze op tafel gelegd en we hebben ze geteld zoals we sinds vorig jaar tellen, want anders vind je er in september nog een achter een bloempot. Veertig dit keer. Vijfendertig voor haar, en vijf hield ik apart in de zak en die mocht ze niet zien.

Ze had een systeem. Natuurlijk had ze een systeem.

1. Alles voor Loes op gras- of tegelhoogte, zichtbaar, maar niet in een rechte lijn, want dan loopt ze er langs zonder te kijken.
2. Voor Bram tien op ooghoogte en vijf net iets erboven, omdat hij nooit omhoog kijkt en dat moet hij een keer leren.
3. Niks in de laars van Loes, niks in schoenen, niks in de gieter. Dat is haar regel, niet de mijne, en ze heeft hem uitgesproken alsof ze hem uit een handboek voorlas.
4. Alles wat in de vlier zit is voor niemand van hen, want dat is te hoog en dan sta ik straks met een trapkruk.

Ze liep door de tuin met de zaklamp van Thijs in haar ene hand en een boodschappentas in de andere, en ze praatte de hele tijd. Over de klas, over een meisje dat naar dezelfde school gaat als zij en over een meisje dat dat niet doet, en over of ze in de meivakantie een keer alleen met de bus naar Zwolle mag.

We hebben er drieënveertig minuten over gedaan voor vijfendertig eieren. Dat is belachelijk lang en het was de beste drieënveertig minuten van de hele week.

Zondagochtend

Bram stond om tien over zeven bij de tuindeur. Dat is elf minuten eerder dan vorig jaar, want ik heb het opgeschreven, want ik ben iemand die dat opschrijft.

Loes is vier en snapt het dit jaar wel. Ze rende, ze riep bij elke, ze bracht er drie naar mij en toen ineens niet meer, en toen ging ze ze in haar eigen mandje doen zoals dat hoort. Dat is het verschil tussen drie en vier en het is een groter verschil dan ik dacht.

Bram vond er veertien en heeft daarna tien minuten lang naar boven gekeken, wat hij nog nooit gedaan heeft.

En Fenna stond op het terras met haar handen in de mouwen van haar trui en keek toe.

Ze zei één keer iets. Loes liep voor de derde keer langs de border zonder in het gras te kijken en Fenna zei: “Loes. Kijk eens naar beneden.”

Toen hebben Thijs en ik gedaan wat we van tevoren hadden afgesproken. Hij is naar binnen gelopen, kwam terug met de zak, en zei tegen haar wat hij vorig jaar ook zei, alleen dan andersom.

Er liggen er nog vijf. Alleen die zijn moeilijk.

Ze heeft haar trui uitgetrokken en die aan mij gegeven.