Het paasbrood rees niet en we hebben het toch opgegeten

Het lag op het aanrecht onder een theedoek en het zag er om drie uur precies zo uit als om één uur. Ik heb de doek er twee keer afgehaald om te kijken en beide keren was er niks gebeurd. Een klomp deeg, koud, zwaar, in dezelfde stand als waarin ik hem had achtergelaten.

Loes kwam kijken en zei: “Slaapt hij nog.”

Ze is vier en ze mocht helpen, en helpen betekende bij haar dat ze om het kwartier de doek optilde om te controleren of er al iets gebeurd was. Ik heb haar drie keer uitgelegd dat je daar niet aan moet zitten omdat het dan afkoelt, en ik heb dat met steeds minder overtuiging gezegd, want het koelde toch al af en er gebeurde toch al niks.

Wat erin ging

Het is het recept dat ik uit mijn hoofd ken omdat ik het van mijn moeder heb en zij het van haar moeder, en dat in geen enkel opzicht bijzonder is.

• vijfhonderd gram bloem
• driehonderd milliliter lauwe melk
• een ei
• vijftig gram boter, zacht
• een flinke snuf zout, twee eetlepels suiker
• driehonderd gram rozijnen en krenten die de avond ervoor in water hebben gestaan
• een zakje gedroogde gist

Dat laatste zakje kwam uit de la. Ik heb er donderdagavond in gerommeld en er lagen er twee, allebei aangebroken, allebei dichtgevouwen met een knijper. Ik heb er een genomen zonder te kijken.

Toen ik vrijdagmiddag om vier uur eindelijk het andere zakje pakte om het te vergelijken, zag ik dat er op allebei een datum staat. Het zakje dat ik gebruikt heb, moest in november 2024 op.

Wat we toen gedaan hebben

Ik heb ongeveer een minuut lang overwogen om opnieuw te beginnen. Dat had gekund. Er lag nog bloem, er was nog melk, en het andere zakje gist was tenminste van dit jaar.

Wat me tegenhield is dat er dan driehonderd gram geweekte rozijnen en krenten door de gootsteen gaan en dat Loes de hele middag naast dat aanrecht had gestaan. Je kunt tegen een kind van vier zeggen dat iets mislukt is. Je kunt niet goed uitleggen waarom het daarom weg moet.

We hadden nog twee uur voordat de kinderen honger kregen en ik had geen zin om ergens heen te rijden. Dus ik heb het deeg in de vorm gedaan zoals het was, er wat losse amandelen bovenop gelegd omdat dat er in elk geval uitziet als iets, en het in de oven geschoven.

Vijfendertig minuten op honderdtachtig graden.

Wat eruit kwam was ongeveer vier centimeter hoog en ongeveer een kilo zwaar. Bram heeft erop geklopt met zijn knokkel en zei dat het klonk als de tafel. Hij had gelijk.

Ik heb het laten afkoelen en toen heb ik geprobeerd er een normale plak af te snijden en dat is niet gelukt, want dat kruimelde uit elkaar. Toen heb ik dunne plakken gesneden, echt dun, en die in de broodrooster gedaan.

En toen was het gewoon lekker.

Niet een beetje lekker uit beleefdheid. Echt lekker. Krokant aan de buitenkant, dicht en zoet vanbinnen, met te veel boter erop omdat er ook niet zo veel anders bij kon.

Wat er van over is

Niks.

We hebben er gisteravond met zijn vijven van gegeten in plaats van brood en Thijs heeft er vier plakken van gehad. Bram heeft er vanmorgen twee mee naar school genomen in zijn trommel, wat hij zelf heeft bedacht en zelf heeft ingepakt, wat op zich al nieuws is.

Fenna heeft er niks over gezegd tot vanochtend, toen ze in de deuropening stond met haar jas al aan en zei: “Doe je dat zondag ook.”

Ik ga zondag geen mislukt brood maken. Ik ga zondag gewoon brood halen bij Van Dalen zoals ieder normaal mens dat met Pasen doet.

Maar ik heb wel nieuwe gist gekocht. En dat andere zakje ligt nog in de la, want ik ben blijkbaar niet iemand die dingen weggooit, ik ben iemand die ze verplaatst.