Wij maken nu zelf ijsjes en de eerste lading was niet te eten

Loes vroeg vandaag om acht over vier of ze een ijsje mocht. Ze weet niet hoe laat het is, maar ze weet wel wanneer het te vroeg is, want ze vroeg het fluisterend en van heel dichtbij.

Sinds vorige week ligt het antwoord in onze eigen vriezer, in een blauw vormpje uit de kringloopwinkel met zes gaten en zes stokjes waarvan er nog vijf zijn.

Poging één en twee

Ik doe eerst de mislukkingen, want die zijn nuttiger.

De eerste lading was pure diepvriesframbozen met water. Dat is wat je maakt als je denkt dat je slim bent. Het resultaat was een roze ijsblok waar geen kind doorheen komt, met alle smaak in de onderste centimeter, en Bram heeft er één afgelikt en toen gezegd dat het bevroren nat was.

Bevroren nat. Dat is precies wat het was.

De tweede lading had te veel yoghurt en te weinig zoetigheid en die is in het midden gaan scheiden, waardoor er een witte laag onderin zat en een grijze laag erboven. Die vond Loes prachtig en die heeft ze alle drie de dagen erna gevraagd, want zij wil consequent hetgeen waar wij vies van kijken.

Wat wel werkt

Het gaat om de verhouding, en die is simpeler dan ik dacht.

Nodig voor zes ijsjes:

• 250 ml yoghurt of kwark
• 150 ml vruchtensap of aangelengde limonade
• Een grote lepel honing of suiker
• Een handvol zacht fruit, kleingesneden

Hoe:

1. Alles door elkaar roeren tot het echt door elkaar is, niet half.
2. Het fruit als laatste erdoor, met een lepel, niet in de blender.
3. Vullen tot een centimeter onder de rand.
4. Een uur in de vriezer, dan pas de stokjes erin, dan blijven ze rechtop staan.
5. Minstens vijf uur laten staan.

De hoeveelheid sap is het punt. Met alleen yoghurt wordt het te hard en met alleen sap wordt het het frambozenblok van poging één. Het is geen gezondheidsproject, er zit gewoon suiker in, maar er zit ook iets in waar je wat aan hebt en dat is het compromis waar ik prima mee leef.

Aardbei werkt het best. Perzik ook. Banaan wordt bruin en dat vindt niemand hier leuk behalve Bram, die alles eet wat er raar uitziet.

Het uithalen

Er is één ding dat je moet weten en dat kostte mij twee ijsjes voor ik het doorhad.

Je haalt ze eruit door de buitenkant tien seconden onder de warme kraan te houden. Niet trekken. Als je trekt, komt het stokje eruit en het ijsje niet, en dan sta je met een stokje in je hand tegenover een driejarige die dat als een persoonlijke belediging opvat.

Wij hebben dat woensdag meegemaakt en dat was geen fijne woensdag.

Waarom we hiermee begonnen zijn

Het echte punt is niet het ijsje. Het punt is dat die vraag in de zomer vier keer per dag komt en dat elk antwoord iets kost.

Nee is een discussie. Ja betekent naar het dorp, en dat is een halve middag met drie kinderen en een hond die dan mee wil.

Sinds er iets in de vriezer ligt, duurt het antwoord twintig seconden. Er is niets pedagogisch aan bedacht.

Wat er nu gebeurt

Er staat sinds vorige week elke avond een lading in de vriezer, want ik maak de nieuwe altijd meteen als de oude eruit gaat. Dat is het enige huishoudelijke ritme dat ik dit jaar volhoud.

De regel is één per dag en na vieren. Die regel is deze week twee keer overtreden, één keer door Loes en één keer door mij, om half tien ‘s avonds, toen iedereen naar bed was.

Fenna wil ze niet. Elf jaar is de leeftijd waarop je van je moeder geen zelfgemaakt ijs meer wilt maar iets uit een winkel, en dat begrijp ik, en ik doe er niks aan.

Loes eet ze buiten, op het stoepje bij de achterdeur, met haar hand eronder. Ze doet dat elke keer op dezelfde plek en er zit inmiddels een vlek.