De laatste week eten we de vriezer leeg en dat proef je

Op ons weekbord staat deze week geen menu. Er staat een lijst met datums en aantallen, in mijn handschrift, en dat is de inventaris van de vriezer.

Bovenaan staat: soep, 14 maart.

Die hebben we vanavond opgegeten.

Van boven naar beneden

De regel in deze week is simpel: we kopen niets meer behalve brood, melk en fruit. Alles wat er ligt, gaat op. In die volgorde en zonder ergens iets van te vinden.

Dat leverde tot nu toe op:

Maandag een pastasaus uit mei met te weinig pasta erbij, aangevuld met rijst, wat een combinatie is die ik nooit vrijwillig zou maken en die Bram als eerste opmerkte.

Dinsdag pannenkoeken, want er lag nog meel en er waren zeven eieren die anders mee zouden moeten. Twaalf stuks. Er zijn er vier over gebleven en die zijn woensdag als lunch gegaan en vanavond nog een keer, koud, bij de soep.

Woensdag het pak gehakt dat op 3 juli in de koelkast terugging omdat het eenendertig graden was en dat daarna in de vriezer is beland. Dat is dus alsnog goed gekomen, drie weken later, in een ovenschotel die er niet uitzag.

Vanavond de soep van 14 maart. Die was, en dat is eerlijk gezegd wel een teleurstelling, gewoon lekker.

Wat niemand meer wil

Onderin ligt altijd een categorie die ik voor het gemak de restcategorie noem.

Een zak met iets erin dat oranje is en waarvan we alle vier een andere theorie hebben. Twee halve stokbroden uit de tijd dat we dachten dat we die nog eens zouden gebruiken. Een bakje met vier lepels appelmoes. Drie ijsjes van vorig jaar die er wit uitzien en die de kinderen desondanks graag willen, en waarvan ik zeg dat ze op moeten, waarna niemand ze wil zodra ze in de vriezer verdwenen zijn.

Bram heeft voorgesteld dat we de ijsjes meenemen in de auto.

Thijs heeft dat serieus overwogen. Dat is het punt waarop ik gezegd heb dat ik dit gesprek verlaat.

Waarom dit de rustigste week van het jaar is

Ik heb dit jaar pas door waarom ik deze week eigenlijk fijn vind, en dat heeft niets met opmaken of met zuinigheid te maken.

Het is de enige week waarin niemand vraagt wat we eten. Niet omdat het niet interessant is, maar omdat het antwoord vaststaat en op het bord hangt en niet ter discussie staat. Er wordt niet onderhandeld, er wordt geen alternatief voorgesteld, en ik hoef om vier uur ‘s middags niet dat ene rondje door mijn hoofd te doen waarin ik bedenk wat er kan en wat er nog in huis is.

Dat rondje kost me het hele jaar door meer energie dan het koken zelf. Dat is me eerder opgevallen en ik ben er nooit iets mee gaan doen. Ergens in november ga ik proberen te onthouden dat het ook anders kan, en ergens in november ben ik het weer vergeten.

De koelbox voor onderweg

We rijden op vrijdag 1 augustus weg, ergens tussen vier en vijf uur ‘s ochtends, en dan zijn we een uur of tien onderweg. In die auto zitten drie kinderen, een hond en twee volwassenen van wie er eentje niet goed tegen lang stilzitten kan, en dat is niet degene van drie.

Daarom gaat het eten mee van hier. Brood beleg ik donderdagavond. Komkommer en wortel in stukken, appels, en een fles water per persoon waar de naam op staat, want anders is het na twee uur onduidelijk en na drie uur ruzie.

Wat er dan nog in de koelkast staat, gaat donderdagavond naar Ilse. Die zegt elk jaar dat het niet hoeft en die neemt het elk jaar aan.

En de vriezer staat vanaf vrijdagochtend leeg en uit, met de deur op een kier en een handdoek eronder.

Dat is voor mij het moment waarop de vakantie begint. Niet het inpakken en niet de auto. De lege vriezer met de deur open, in een keuken waar niets meer ligt.