We zetten de tent op in de tuin en de hond snapte er niets van

De tent lag achter in de schuur onder de kerstspullen, in een blauwe zak waar hij sinds vorig jaar augustus in zit en waar volgens Thijs “gewoon alles in zit”.

Er zat niet gewoon alles in.

Waarom we dit op een dinsdag deden

We vertrekken op 1 augustus naar de Vogezen. Twee weken, één camping, geen tussenstops, met de auto en een dakkoffer die we van Ilse en Ronald mogen lenen.

Dit is onze vierde zomer met een tent en de derde keer naar Frankrijk, maar de eerste keer met een hond, en dat maakt het genoeg anders om dingen niet aan het toeval over te laten.

Dus dinsdagavond om zeven uur, na het eten, hebben we hem opgezet op het enige stuk gras in onze tuin dat groot genoeg is, wat betekent dat het stukje van Loes met de radijs aan één kant precies binnen de scheerlijnen viel. Daar is een gesprek over geweest. Dat gesprek heeft zij gewonnen en de scheerlijn ligt nu in een boog.

Wat er uit de test kwam

1. Te weinig haringen. Er zaten er negentien in de zak en er moeten er achtentwintig in. Waar de andere negen zijn is een vraag voor de Veluwe, augustus 2023.
2. Een scheurtje bij een naad, achterin, ongeveer zo lang als mijn duim. Niet erg, wel iets wat je liever in Wijhe ontdekt dan in de regen op vierhonderd kilometer.
3. Een stokje dat niet meer klemt, waardoor de voortent aan één kant zakt. Thijs heeft er meteen naar gekeken en gezegd dat hij het wel kon oplossen, en toen is hij drie kwartier in de schuur geweest en kwam hij terug met iets van koperdraad dat er lelijk uitziet en dat werkt.
4. De geur. Een tent die elf maanden in een schuur ligt, ruikt naar die schuur. Dat trekt eruit, dat weet ik, en toch stond ik er even in met het idee dat we zo niet naar Frankrijk kunnen.

Bij elkaar een uur werk, waarvan twintig minuten opzetten en veertig minuten het bovenstaande.

De hond

Wolk is er sinds 10 mei en heeft in die tien weken geleerd hoe dit huis werkt. Hij weet waar hij ligt, hij weet wie wanneer thuiskomt, hij weet dat de tuin van hem is en dat de kant bij de schuur zijn route is.

En toen zetten wij midden in die tuin een tweede huis neer dat beweegt.

Hij heeft eerst geblaft. Twee keer, kort, op het moment dat de wind in het doek kwam en de zijkant bolde. Dat is de eerste keer sinds mei dat ik hem in de tuin heb horen blaffen.

Daarna is hij op vier meter afstand gaan staan met zijn poten uit elkaar, precies zoals bij de loopplank van het pontje in mei, en heeft hij een minuut of tien staan kijken naar iets waarvan hij niet begreep wat het was.

Bram wilde hem naar binnen trekken. Dat mocht niet en daar is boosheid over geweest. Ik heb tegen Bram gezegd wat de schipper in mei tegen mij zei, namelijk dat je zoiets niet moet forceren, en Bram vond dat een slap antwoord, wat het ook een beetje is.

We hebben zijn kleed in de opening gelegd en zijn verder gaan doen wat we deden.

Om kwart over negen lag hij in de opening. Niet erin. Met zijn kop erin en de rest eruit, wat de exacte hoeveelheid moed is die hij in juli op kan brengen.

Woensdagochtend lag hij er weer, uit zichzelf, in de schaduw van het doek.

Waar ik echt tegenop zie is iets anders. Niet tegen het opzetten, niet tegen de rit, niet tegen twee weken zonder wasmachine.

Waar ik tegenop zie is dat we een dier meenemen dat pas elf weken weet waar hij woont. Alles wat hij sinds mei heeft opgebouwd, staat in Wijhe. De tuin, de route bij de schuur, de dijk, de tafel, de tijden waarop er iemand thuiskomt. Wij halen dat allemaal weg en zetten er een veld met tweehonderd andere mensen voor in de plaats.

Ik heb daar met Ilse over gesproken en die zei, heel praktisch, dat hij bij ons is en dat dat voor een hond het huis is. Dat klinkt goed. Ik weet alleen niet of het zo werkt en ik kan het niet aan hem vragen.

Wat we doen: zijn kleed gaat mee, zijn bak gaat mee, en we hebben afgesproken dat er de eerste twee dagen altijd iemand bij de tent blijft. Dat is een afspraak die op papier makkelijk is en die er in de praktijk op neerkomt dat ik dat ben, want ik ben degene die daarover nadenkt en die dus ook degene is die blijft zitten.

Daar heb ik dinsdag iets van gezegd. Thijs zei dat hij het net zo goed kon doen. Dat klopt en het is niet het punt, en dat gesprek hebben we voor na de vakantie geparkeerd, waar het waarschijnlijk zal blijven liggen.

Fenna heeft een eigen tent

Dat is het nieuws waar zij mee bezig is en waar de rest van de tuin niet toe deed.

Ze heeft een klein tentje voor twee personen, tweedehands gekocht van iemand in Olst, dat achter de grote tent komt te staan. Ze heeft het gisteren zelf opgezet, zonder hulp, met de handleiding op de grond en met een gezicht dat elke vraag van tevoren afwees.

Ze heeft er daarna twee uur in gezeten met een boek. Ze heeft er ‘s avonds in geslapen. Ze heeft vanochtend gemeld dat het “prima” was, wat bij haar hoog scoort.

Ik weet precies waar dit heen gaat. Dit is de zomer waarin ze een eigen tent heeft, en volgend jaar is het de zomer waarin ze liever met een vriendin dan met ons ergens naartoe gaat, en dat is goed en ik hoef het nu nog niet leuk te vinden.

De nacht

Bram heeft in de grote tent geslapen en Fenna in haar eigen tentje erachter. Loes mocht mee in de grote tent tot half elf en heeft het volgehouden tot tien over tien, waarna ze binnen in haar bed is gelegd zonder één woord van protest, omdat ze op dat moment al bijna sliep.

Ik ben om twaalf uur nog een keer gaan kijken. Dat hoefde niet en dat wist ik.

In het tentje van Fenna brandde geen licht. In de grote tent lag Bram op zijn rug met het luchtbed half leeg en met zijn arm over de rand.

De hond lag naast de opening in het gras, buiten, op de plek waar hij de tent en de achterdeur allebei in de gaten kon houden.

Hij had zijn ogen open.