Wolk keek drie weken naar het water en maandag stond hij erin

Hij stond er weer. Dezelfde plek als altijd, drie meter van de waterkant, poten naast elkaar, kop iets omlaag, en dan kijken. Naar het water. Minutenlang.

Dat doet hij sinds de eerste ochtend dat we naar de dijk liepen. Ik heb daar in het begin niets van gedacht en na een week begon het me op te vallen en na twee weken vroeg ik me af waar hij naar keek.

Maandagochtend heb ik het antwoord gekregen, en het was geen antwoord waar ik iets aan heb.

Wat er in drie weken is opgebouwd

Wolk is nu ruim drie weken bij ons. In die weken heeft hij een route gemaakt die hij zelf heeft bepaald en waar wij ons aan houden zonder dat we dat ergens hebben afgesproken.

Het huis uit, links, het pad langs de achtertuinen, dan het stuk met de heg waar iets zit wat elke ochtend opnieuw gecontroleerd moet worden. Bij de dijk omhoog. Op de dijk naar rechts tot het hek, en dan het pad naar beneden de uiterwaarden in.

Daar wordt het anders. Op de dijk loopt hij vooruit. In de uiterwaarden loopt hij dicht bij mijn been, ook op het stuk waar hij los mag, en kijkt hij veel om. Er is daar te veel ruimte. Er staan koeien in de verte, er lopen ganzen, er is gras dat hoger is dan hij, en het gaat allemaal een kant op waar geen huizen staan.

Ik denk dat hij dat in het begin te groot vond. Ik weet dat niet, want ik weet niets van waar hij vandaan komt behalve dat hij ongeveer drie is en dat er in het asiel bij zijn hok stond dat hij rustig was en niet graag alleen.

Het water

Naar het water is hij nooit gegaan.

Dat verbaasde me, want ik had een beeld in mijn hoofd waarin een hond bij een rivier vanzelf een hond in een rivier wordt. Fenna had dat beeld ook. Zij heeft er twee weken geleden een tekening van gemaakt waarop hij zwemt, met een stok, en ze heeft die tekening opgehangen op precies de plek waar ze weet dat ik hem zie.

Wat er in werkelijkheid gebeurde was dit. Hij liep tot ongeveer drie meter van de rand. Daar bleef hij staan. Hij ging niet zitten, hij ging niet liggen, hij stond, en hij keek naar de overkant of naar iets in het water.

Als ik doorliep, kwam hij mee. Als ik stopte en wachtte, bleef hij staan en keek hij één keer naar mij en daarna weer naar het water.

Ik heb er van alles bij geprobeerd wat je bedenkt als je iemand ergens heen wilt hebben. Ik ben zelf tot aan de rand gelopen. Ik heb een stok gegooid, die daarna in het water lag en waar we alle twee naar hebben staan kijken. Ik heb gedaan alsof ik wegging.

Niks. Hij is geen hond die je overtuigt. Dat wisten we op de derde dag al, en bij de loopplank van het pontje vorige week wist ik het weer.

Maandagochtend, tien over half zeven

En toen kwam er een reiger.

Die stond in het ondiepe stuk, waar het water over het zand loopt en waar het bij laag water nog geen tien centimeter diep is. Hij stond daar zoals reigers staan, alsof hij ergens op wacht waar hij ons niet over gaat vertellen.

Wolk zag hem. Wolk deed twee stappen. De reiger deed niets, want reigers doen pas iets als het te laat is.

En toen liep hij door. Niet snel, niet enthousiast, geen sprint zoals in de tekening van Fenna. Hij liep gewoon door, langs de rand, en toen erin, en het water kwam tot boven zijn poten en toen tot aan zijn buik.

De reiger vertrok op het moment dat hij besloot dat het genoeg was. Wolk bleef staan waar hij stond, midden in het water, en keek hem na.

Daarna heeft hij daar nog ongeveer een minuut gestaan. Ik heb geen woord gezegd, uit een soort bijgeloof, want ik was ervan overtuigd dat één verkeerd geluid alles zou terugdraaien.

En verder is er niets veranderd

Op de terugweg was hij nat en rook hij zoals een natte hond ruikt, wat betekende dat ik hem in de tuin heb moeten afspoelen met de tuinslang, waar hij het duidelijk minder mee eens was dan met de IJssel.

Bram wilde alles weten en heeft het die ochtend op school verteld, waarschijnlijk met een reiger die twee keer zo groot was. Fenna heeft haar tekening van de koelkast gehaald en hem in haar map gedaan, wat bij haar betekent dat iets af is.

En vanochtend, om tien over half zeven, stond hij weer op precies dezelfde plek. Drie meter van de rand. Kop omlaag. Kijken.

Er was geen reiger, dus we zijn doorgelopen.