Om tien voor elf stond er een hond in onze gang

Hij liep de gang in, bleef staan bij de kapstok, keek naar links, keek naar rechts, liep door naar de kamer en ging onder de eettafel liggen. Tien voor elf. Vanaf dat moment lag hij daar.

Wij stonden met z’n vijven in de deuropening naar een hond te kijken die naar niets keek.

Wat er die ochtend allemaal misging voordat het goed ging

We waren te vroeg. Natuurlijk waren we te vroeg. We mochten om half tien komen en Thijs stond om kwart over acht met de autosleutels in zijn hand in de keuken, wat niets zei over de hond en alles over Thijs.

Loes wilde niet mee zonder haar laars, en die laars was weg. Niet ergens weg, maar echt weg, zoals alleen die ene gele laars weg kan zijn. We hebben veertien minuten gezocht en toen zijn we zonder gegaan, met een huilende driejarige op de achterbank en een oudste die de hele weg naar Raalte zei dat we nu misschien te laat kwamen en dat ze hem dan misschien aan iemand anders zouden geven.

Bram vertelde ondertussen een verhaal. Ik kan niet reconstrueren waar het over ging. Het duurde de hele rit.

In het asiel zaten we eerst een half uur in een kantoortje met iemand die alles nog een keer doornam, terwijl wij alle vier af en toe naar de deur keken. Ze zei nog dat hij misschien niet zou willen lopen. Dat komt vaak voor, zei ze, dan moet je hem dragen tot de auto.

Hij liep gewoon. Zonder aarzelen, in één keer, alsof hij zelf had bedacht dat het genoeg was geweest.

En toen zei er in de auto niemand iets, en dat is het merkwaardigste van de hele dag.

Dit is een gezin waarin praktisch altijd iemand aan het praten is. In de auto van Raalte naar Wijhe, ongeveer twintig minuten, is er niets gezegd. Bram niet. Fenna niet. Loes hikte nog na van de laars en verder niets.

Hij lag op een deken in de kofferbak met zijn kop op zijn poten en ademde snel. Ik keek elke dertig seconden in de spiegel of hij er nog was.

Halverwege zei Thijs, tegen de voorruit: “Nou.”

De regel die we hadden bedacht en die bleek te werken

We hadden vooraf één regel afgesproken en die stond op het A4’tje op de koelkast: wij gaan niet naar hem toe, hij mag naar ons toe komen.

Ik had daar weinig vertrouwen in. Ik had een middag verwacht waarin ik drie kinderen aan het terugroepen zou zijn.

Wat er gebeurde was dit. Bram is op de grond gaan liggen, ongeveer twee meter van de tafel af, met zijn hoofd op zijn armen, en heeft daar bijna een uur gelegen. Hij praatte zachtjes tegen niemand in het bijzonder. Over stenen, geloof ik, en over school. Hij is niet één keer dichterbij gekomen.

Fenna is aan tafel gaan zitten met een boek dat ze niet las. Ze zat er zo dat ze net niet in zijn richting keek. Dat vond ik knap.

En Loes, die drie is en van niets de bedoeling begrijpt, kwam op een gegeven moment binnen met de gele laars, die dus gewoon in de schuur bleek te liggen. Ze zette hem op de grond, precies aan de rand van het tafelkleed, en zei:

“Die is voor jou.”

Toen ging ze weg. Dat is alles wat ze heeft gedaan. De laars stond daar de rest van de middag en hij heeft hem niet aangeraakt, en zij is er ook niet meer over begonnen.

Wat we vandaag allemaal niet hebben gedaan

Ik had een hele dag bedacht. Dat geef ik toe, want ik heb er zelfs iets over opgeschreven op een blaadje dat nu in de la ligt.

We hebben geen van die dingen gedaan.

Er is geen visite geweest. Oma Riet belde om half twaalf en vroeg of ze zou komen, en ik heb nee gezegd, wat me meer moeite kostte dan het zou moeten. Ze zei dat ze het begreep en daarna zei ze nog drie dingen waaruit bleek dat ze het niet helemaal begreep, en toen hebben we opgehangen als mensen die van elkaar houden.

Er is niet gespeeld. Er ligt in de schuur een tas met dingen die we in de weken ervoor hebben gehaald en die tas staat er nog dicht. Ik had me een middag voorgesteld waarin er iets door de kamer werd gegooid en waarin iemand lachte.

Er is niet gefotografeerd, op één na, en die ene is mislukt.

En we hebben, dit is het opvallendste, bijna niet gepraat. Niet omdat het moest, maar omdat het vanzelf ging. Er was iets in dit huis waar we alle vijf om heen liepen en dat we geen van allen wakker wilden maken. Loes heeft de hele middag gefluisterd zonder dat iemand haar dat heeft gevraagd, en Loes is drie en fluistert nooit.

Ergens rond drie uur zei ik tegen Thijs dat ik het gevoel had dat we niets deden.

Hij zei: “Dat is wat we doen.”

Hoe hij Wolk werd

Op zijn kaartje stond Storm. In de papieren staat Storm. We hebben het formulier ondertekend met Storm erop.

Om een uur of drie zat ik naast Thijs op de bank en probeerden we het uit. Storm, zei Thijs. Niets. Wolk, zei ik. Ook niets. Hij lag daar en keek langs ons heen naar de tuindeur.

En Fenna zei, zonder op te kijken: “Hij kent allebei niet, dus je mag gewoon kiezen.”

Wolk dus. Omdat Loes het al weken zei. Omdat hij grijs is, met van die vlekken die in elkaar overlopen, en omdat het woord past bij een dier dat langzaam beweegt en op één plek blijft hangen.

Bram wilde nog even Rocky. Dat is genoteerd en afgewezen.

Het is nu tien uur ‘s avonds

De kinderen liggen boven. Bram is drie keer uit bed gekomen om te vragen of hij er nog is. Fenna heeft haar deur, voor het eerst in weken, open gelaten. Ik weet niet of dat met de hond te maken heeft en ik ga het niet vragen.

Hij ligt nog steeds onder de tafel. Hij heeft vanmiddag gedronken, hij heeft niet gegeten, hij is één keer met Thijs de tuin in geweest en meteen weer naar binnen gegaan.

Ik zit hier op de bank met mijn laptop en ik hoor hem ademen. Dat is een geluid dat hier tot vanochtend niet bestond en dat nu al klinkt alsof het bij het huis hoort.

Morgen is het moederdag. Er ligt vast iets geknutseld achter de bank waarvan ik moet doen alsof ik het niet heb gezien.

En er ligt een gele laars aan de rand van het tafelkleed. Die laat ik daar maar even.