De hond deed in drie dagen meer in de tuin dan wij in drie jaar

In april hebben we de tuin eindelijk ingedeeld. Drie vakjes van zestig bij zestig langs de border, met stukken vlonderplank ertussen, één per kind. Ik was daar behoorlijk tevreden over. Ik dacht: zo, nu ligt het vast.

Sinds zaterdag ligt er ook een pad, en dat pad hebben wij niet aangelegd.

Hij liep het er in twee dagen in

Zondagochtend zag ik het voor het eerst. Een streep in het gras, van de tuindeur langs de schuur naar de hoek bij de heg, en dan terug via de andere kant. Geen rechte lijn. Een boog, met een knik erin waar de waslijn hangt.

Maandag was die streep een spoor. Dinsdag was het een pad van ongeveer twintig centimeter breed waar geen gras meer op stond.

Wolk komt niet echt in de tuin om iets te doen. Hij loopt zijn rondje, gaat bij de heg staan luisteren, loopt terug, en gaat dan bij de tuindeur liggen met zijn kop naar binnen. Elke keer precies dezelfde route. Hij is drie dagen in dit huis en hij heeft in die tijd meer over deze tuin besloten dan wij in drie jaar praten.

Het vervelende is dat die boog precies langs de vakjes van de kinderen loopt. Niet erdoorheen, dat moet ik eerlijk zeggen. Langs. Maar de rand van het vakje van Bram is inmiddels geen rand meer, en de vlonderplank die daar tussen ligt is twee keer verschoven.

Thijs stond gisteravond met een kop koffie naar dat pad te kijken en zei: “Dat is eigenlijk best logisch.”

Dat is voor hem het begin van een project.

De kuil, en wat we daarmee doen

Er is ook een kuil. Bij de hoek achter de schuur, waar het altijd nat blijft omdat daar de regenpijp uitkomt. Hij is er zondagmiddag begonnen en maandag verder gegaan en het is nu een gat waar hij tot aan zijn schouders in past.

Mijn eerste reactie was: dat gaan we dichtmaken.

Mijn tweede reactie, na wat rondlezen en na een gesprek met Ilse over de heg heen, was: waarom eigenlijk. Het is de rotste plek van de tuin. Er groeit niets, er zit alleen mos en de tegels die daar ooit lagen zijn er weggehaald door de vorige bewoners omdat ze wegzakten. Als er één plek is waar een hond een gat mag graven, is het die.

Dus we maken hem niet dicht. We halen er wel de scherpe rommel uit, want er kwam zondag een stuk van iets ijzerigs boven dat daar dus al jaren onder het mos lag, waar ik nog steeds niet vrolijk van word.

En het gat onder de heg naar Ilse en Ronald toe, dat is wél dichtgemaakt. Dat was maandagavond, met een stuk gaas uit de schuur en twee planken en Thijs die iets deed met tiewraps waar hij zichtbaar plezier aan beleefde.

Het cadeau van zondag

Zondag was moederdag en ik kreeg een tekening van Bram waarop onze tuin staat. Er staat een schuur op, een boom die wij niet hebben, en een grijs ding onder de tafel dat in de tuin staat maar dat in het echt binnen staat.

Fenna had een plantje gekocht van eigen geld, wat ik niet wist en waar ik langer stil van was dan handig is op moederdagochtend. Ze zei erbij dat het “iets is wat niet doodgaat als je het vergeet”. Ze kent me goed.

Dat plantje staat nu binnen op de vensterbank, want in de tuin zou het langs het pad staan.

Loes had niets, want Loes is drie, maar Loes heeft me wel de hele ochtend haar laars geleend. Die staat nog steeds bij de tuindeur. Wolk gaat er elke keer omheen.

Wat er dit voorjaar nog gebeurt

Geen grote plannen, want die hebben we in maart en in april allebei al gehad en ze staan er allebei nog half. Wat we wel doen: houtsnippers op het pad dat er al ligt, zodat het een pad wordt in plaats van een kale streep. En aan de kant van de vakjes een lage rand, zodat het duidelijk is waar het pad ophoudt en de radijs begint.

Ik heb er even over gedaan om dat te kunnen opschrijven zonder er chagrijnig van te worden. Ik had een tuin bedacht waarin de kinderen hun eigen stuk hadden en de rest van mij was, en ik heb nu een tuin waarin een hond de doorgaande route bepaalt en wij ons eromheen organiseren. Dat is precies wat er binnen ook is gebeurd, alleen dan met de bank.

Opa Wim komt zaterdag met plantjes. Hij heeft er niets over gevraagd, hij heeft het gemeld.

Ik ga vanavond nog even naar buiten om de was binnen te halen. Ik weet nu precies waar ik moet lopen.