De eerste tuindag ging over een gat van veertig centimeter

Het gat zat precies in de hoek die we vorig jaar hebben aangelegd. Veertig centimeter breed, misschien vijfentwintig diep, met een halve maan van zwarte aarde eromheen die tot aan de tegels lag.

Wolk stond er niet bij. Wolk lag op dat moment binnen onder de eettafel op een plek waar hij niets van kon zien, wat mij achteraf verdacht voorkomt.

Waar we zaterdag mee begonnen waren

Het was de eerste dag dit jaar dat je zonder jas naar buiten kon, en dat is bij ons het startsein. Niet de kalender, niet een plan. De jas.

We waren met vier man, wat een groot woord is voor de werkelijke verdeling.

Thijs heeft de schuurdeur opengezet en het gereedschap eruit gehaald en daarna twee uur aan de schutting gestaan, want die staat sinds de storm van januari scheef en dat is nu blijkbaar het moment.

Ik ben in de border begonnen. Blad weghalen, oud spul eruit, de hortensia terugknippen die we vorig jaar niet gesnoeid hebben en het jaar daarvoor ook niet. Hij is inmiddels zo groot als Bram was toen we hier het eerste stuk over schreven, en Bram is sindsdien twee koppen gegroeid, dus dat vergelijk gaat niet meer op.

Bram heeft ongeveer zeven minuten geholpen. Daarna heeft hij een emmer gevonden en is hij stenen gaan sorteren, want dat is nog steeds zijn ding, ook al gaat het sinds december vooral over doppen.

En Loes, twee dagen vier, heeft de hele middag naast me gezeten met een schepje en een taak die ze zelf had verzonnen. Ze verplaatste aarde van links naar rechts. Toen dat klaar was verplaatste ze het terug.

“Ik doe de moeilijke kant.”

Toen kwam de hond erbij

Wolk is bijna een jaar bij ons. Hij is vorig voorjaar in mei gekomen en heeft dus één zomer meegemaakt in die tuin, en dat was een zomer waarin er niets in stond wat hem interesseerde.

Nu wel. Wij hadden de aarde net los gemaakt, er was net iets van geur, en de rest ging vanzelf.

Hij begon te graven op de plek waar de bollen zitten die ik vorig jaar oktober tussen de verbouwing door in de grond heb gestopt, in twee kwartier, met bouwstof in mijn haar. Die stonden er net door. Ze staan er nu niet meer allemaal door.

Ik heb hem weggeroepen en dat werkte, wat mij verbaasde, en Loes vond dat oneerlijk. Zij mag namelijk ook graven.

Daar heb ik geen sluitend antwoord op gegeven en er is toen even niets gezegd door alle drie de partijen.

Wat ik ervan geleerd heb is dat wij dus een tuin hebben ontworpen voor mensen. De hoek bij de keuken is voor kijken, de rest is voor lopen, en nergens is er iets waarvan iemand tegen die hond gezegd heeft dat het niet voor hem is.

Mijn vader belde

Zondagochtend belt mijn moeder, dat is vast, en ze gaf de telefoon door aan mijn vader, wat dit jaar voor het tweede jaar op rij precies in maart gebeurt.

Hij vroeg of we al iets aan de tuin gedaan hadden. Ik zei dat we zaterdag begonnen waren. Hij vroeg of er iets in ging.

Ik heb verteld van de bollen en van het gat, en toen was het even stil en zei hij dat je die dingen moet scheiden. Hond en groente in dezelfde grond, dat werkt niet, dat weet iedereen die het één keer geprobeerd heeft.

Hij heeft in de schuur nog planken liggen van iets waar hij niet over uitweidde. Hij komt in april, na Pasen, met de aanhanger, en dan timmert hij een bak van een meter twintig bij tachtig op poten, hoog genoeg dat er niemand in kan die vier poten heeft.

Ik heb gezegd dat dat niet hoefde. Hij zei dat het al klaar lag, wat betekent dat het niet klaar ligt maar dat het gaat gebeuren.

Zaterdagavond

De schutting staat nog steeds scheef, want dat bleek een klus met een paal in beton en die paal komt er deze maand niet meer uit.

Het gat is dicht. Loes heeft het dichtgemaakt met haar schepje en dat heeft twintig minuten geduurd en het is een heuveltje geworden.

Er staan dit jaar geen drie krokussen. Ik heb ze niet geteld, maar het zijn er meer, en dat komt door de bollen van vorig najaar en niet door mij, want dat is iets wat je in oktober doet voor iemand die je in maart bent.