Vier dagen weg en de moestuinbak had andere plannen

We zijn zondagmiddag teruggekomen van vier dagen Texel en het eerste wat ik deed, nog voor de tassen uit de auto waren, was naar achteren lopen om te kijken hoe het met de bak was.

Ik heb nooit gedacht dat ik zo iemand zou worden.

Wat er in vier dagen is gebeurd

De bak staat er sinds half april. Mijn vader heeft hem in twee zaterdagen gemaakt van planken die al jaren bij hem achter de schuur lagen, en hij heeft hem afgeleverd met de mededeling dat er niets aan is en dat we hem maar moesten neerzetten waar wij dachten dat het goed was. Dat is opa Wim in één zin. Hij heeft daarna wel drie keer gebeld om te vragen waar we hem hadden neergezet.

Toen we weggingen stond alles er netjes bij. Kleine rijtjes, keurig uit elkaar, met stokjes erbij waar Fenna in haar handschrift op had geschreven wat er stond.

Vier dagen later:

• De radijs is doorgeschoten. Allemaal tegelijk, in één weekend, en nu hebben we achttien radijsjes die op hetzelfde moment op zijn best zijn en een gezin dat er twee lust.
• De sla is weg. Niet slap, niet verpieterd. Weg, tot op de steeltjes, met een spoor dat je in de ochtendzon kunt zien glimmen.
• De worteltjes doen niets. Dat deden ze voor de vakantie ook al, dus daar zit tenminste lijn in.
• De courgette, die ik er half mei pas in wilde zetten en die dus veel te vroeg is gepoot omdat Loes hem in haar hand had, staat er breed en zelfverzekerd bij en heeft al twee bladeren over de rand hangen.

Die achttien radijsjes zijn maandagavond geoogst, want zo noemen we dat hier sinds dit voorjaar. Ze lagen in een schaal op tafel en het waren er precies achttien, dat is geteld door Bram, twee keer, met een verschil van drie.

Bram heeft er één gegeten, is bij de tweede gestopt en heeft daarna een half uur uitgelegd waarom een radijs eigenlijk niet klopt. Fenna heeft er vier gegeten omdat ze weet dat ik dat leuk vind. Loes heeft er geen aangeraakt en Thijs heeft de rest opgemaakt bij het staand eten voor de koelkast, wat hij doet als niemand kijkt en ik dus wel.

De stokjes van Fenna staan er nog. Op eentje staat sla, en daar staat nu niets meer achter. Ze heeft hem laten staan. Toen ik vroeg of hij weg mocht zei ze dat je pas iets weghaalt als je zeker weet dat het niet terugkomt, en dat is bij een sla die door slakken is opgegeten misschien te optimistisch, maar ik ga daar niet over.

En er staat één zonnebloem tegen de schutting die niemand heeft gezaaid. Die weet ik zeker, want daar heeft vorig jaar mei ook een zonnebloem gestaan, op ongeveer dezelfde plek, uit hetzelfde zakje dat Loes toen als driejarige leeggooide waar ze zin in had.

Wat de hond ervan vindt

Wolk loopt sinds vorig jaar één route door onze tuin en die route ligt er nog precies zo bij.

Langs de schutting, achter de bak langs, met een bocht om de plek waar de bak nu staat, en dan terug. Het gras groeit daar niet meer. Dat heeft het in mei vorig jaar binnen drie dagen opgegeven en wij hebben toen besloten dat we het pad dan maar een pad zouden noemen.

Wat ik grappig vind, en wat ik echt niemand heb geleerd, is dat hij nooit door de bak loopt. Hij loopt er strak omheen. Er zit geen hek omheen, er ligt niets, er staat niets. Hij loopt er gewoon niet in.

Bram beweert dat hij het hem heeft uitgelegd. Ik geloof dat niet, maar ik kan het ook niet weerleggen.

Vanmiddag zat Loes op de rand van de bak met haar laars in het zand te duwen, precies naast de courgette, en toen ik vroeg wat ze aan het doen was zei ze:

“Kijken of hij nog wil.”

Ik heb het maar zo gelaten. Er komen dit jaar toch alleen dingen op waar ik niet om gevraagd heb.