De zonnebloem uit het bekertje van Loes is groter dan zij

Ze heeft hem eind april meegekregen uit de klas. Een plastic beker, van die doorzichtige, met aarde erin en aan de zijkant een sticker met haar naam in het handschrift van juf Wieke.

Er stak niets uit. Ze zei dat er een zonnebloem in zat en dat je die niet kon zien omdat hij nog aan het denken was.

Ik heb die beker in gedachten drie weken gegeven. Bij Bram is er zoiets in groep 1 omgevallen op de vensterbank en bij Fenna is er in 2019 eentje verzopen omdat ze hem elke dag water gaf, twee keer, want ze was vijf en ze was grondig.

Wat er sindsdien mee gebeurd is

Hij heeft drie weken op de vensterbank in de keuken gestaan en daar is hij inderdaad bijna doodgegaan, want die vensterbank staat op het noorden en er is daar in mei nauwelijks licht.

Toen heeft mijn vader hem meegenomen naar buiten.

Opa Wim kwam in het voorjaar langs met die moestuinbak die hij zelf in elkaar heeft gezet en die sindsdien achter tegen de schuur staat. Hij heeft die beker gezien, hij heeft er niets van gezegd, en toen hij wegging stond het plantje in de bak en de lege beker op de vensterbank.

Zo doet hij dat. Hij zegt drie dingen per bezoek en dit was er geen van.

Sindsdien is het hard gegaan. Hij is nu, ik heb het vanochtend gemeten omdat het moest voor dit stuk, honderdveertig centimeter.

Loes is honderdvier.

De streepjes op de schuurdeur

Dit is het beste deel en het is niet van mij.

Ze gaat elke avond na het eten naast die zonnebloem staan met haar rug er recht tegenaan, en dan moet er iemand komen kijken wie er groter is. Dat weet ze allang. Dat is niet de vraag. De vraag is hoeveel.

Ze doet dat met een stok die ze horizontaal op haar hoofd legt.

Sinds twee weken zetten we een streepje op de schuurdeur. Twee streepjes eigenlijk, want er staat een streepje voor haar en een streepje voor de bloem, en dat van haar staat er sinds die eerste avond één keer en dat van de bloem inmiddels zeven keer.

Ze heeft vorige week gevraagd of zij ook nog groeit. Ik heb ja gezegd. Ze vroeg toen of zij dan uiteindelijk wint.

Daar heb ik iets op geantwoord waarvan ik nu al weet dat het niet klopte.

De drie vakken, een jaar later

Voor wie het zich herinnert: we hebben in het voorjaar van vorig jaar de tuin in drieën gedeeld en elk kind een vak gegeven. Dat is destijds heel goed begonnen en daarna precies zo gegaan als je zou verwachten.

Het vak van Fenna ligt er kaal bij. Ze heeft er in april nog iets in gezaaid en daarna is er groep 8 gebeurd. Er staat één plant in die ik niet thuis kan brengen en die ze niet weg wil hebben, en ik denk dat het onkruid is en ik zeg er niets van.

Het vak van Bram is geen tuin meer. Daar liggen stenen in een patroon en er zit een kuil in de hoek waar Wolk in mei één keer heeft gegraven, precies op de plek waar volgens Bram flesdoppen begraven lagen. Hij heeft er drie teruggevonden en de rest is volgens hem gestolen.

Het vak van Loes is de bak van opa Wim geworden, want dat is naast elkaar gaan liggen en dat is niemand opgevallen tot ik het nu opschrijf. Daar staan de zonnebloem, twee tomatenplanten die het redelijk doen en iets wat ooit sla was.

Wat er in juli gebeurt

De bloem is nog niet open. De knop is er wel, dik en groen en nog helemaal dicht, en hij hangt sinds gisteren iets voorover.

Fenna zei zaterdag aan tafel dat hij vast opengaat als wij in Denemarken zitten. Ze zei het niet vervelend, ze zei het als iemand die dat soort dingen doorheeft.

Dat kan kloppen ook. We gaan halverwege juli weg en Ilse heeft al aangeboden om water te geven, wat betekent dat ik drie weken lang elke dag een foto van mijn eigen tuin op mijn telefoon krijg, net als vorig jaar.

Ik heb Loes gevraagd wat we doen als hij opengaat terwijl we weg zijn.

Ze zei dat Ilse dan een streepje moet zetten.

Het is vanavond kwart over tien en het is nog licht. Ze staat buiten in haar pyjama met die stok in haar hand en ze wacht tot er iemand komt kijken.