Wat Loes vorig jaar zaaide komt op de verkeerde plek terug

Er staat een goudsbloem in de voeg tussen twee tegels, ongeveer een halve meter van de achterdeur, precies op de plek waar iedereen loopt.

Hij staat er sinds eind april en hij is inmiddels dertig centimeter en hij bloeit. Niemand heeft hem daar neergezet.

Vorig jaar mei

In mei vorig jaar heb ik Loes een zakje zaad gegeven en gezegd dat ze mocht zaaien waar ze wilde. Ze was drie. Ik dacht dat het over een vierkante meter grond ging.

Het ging niet over een vierkante meter grond. Het ging over de hele tuin, de voegen, de rand van de zandbak, de goot langs de schuur en een bloempot waar toen al iets in stond.

Ik heb dat destijds opgeschreven omdat het grappig was, en ik denk dat ik er ergens in dat stukje ook iets heb geschreven over dat het toch niets zou worden.

Dit is wat er dit voorjaar is opgekomen zonder dat iemand iets heeft gedaan:

1. Die goudsbloem tussen de tegels bij de achterdeur.
2. Nog vier goudsbloemen langs de schutting, keurig op een rij, wat de meest onwaarschijnlijke van alle uitkomsten is.
3. Iets in de goot langs de schuur. Ik weet niet wat het is. Het heeft blaadjes en het is groen en het zit vast in twintig centimeter dakgrind.
4. Eén zonnebloem tegen de schutting, ongeveer op dezelfde plek als vorig jaar, die op dit moment al hoger is dan Loes.
5. En, dit is het enige teleurstellende, niets in de zandbak. Daar heeft ze vorig jaar het meeste ingegooid.

Dit jaar deed ik het beter en dat pakte anders uit

Ik heb het dit jaar goed aangepakt. Ik ben iemand die van fouten leert, in elk geval als het over tuinieren gaat en niet over agenda’s.

Ik heb in de moestuinbak van mijn vader een strook vrijgehouden. Een echte strook, met de grond los, met een stokje aan elk uiteinde. Ik heb tegen Loes gezegd dat dit haar stuk was en dat ze daar mocht doen wat ze wilde.

Ze heeft er drie zaadjes in gedaan. Netjes, met een vingertje, alle drie in hetzelfde gaatje.

Daarna heeft ze de rest van het zakje meegenomen naar voren, naar de put bij de voordeur waar de tegels een beetje zakken en waar altijd zand tussen zit, en daar heeft ze de hele boel omgekeerd.

Toen ik dat zag heb ik één seconde iets willen zeggen. Ik heb toen aan die goudsbloem bij de achterdeur gedacht en mijn mond gehouden.

Wat er in die bak van opa Wim verder is gebeurd, is dat er nu een kuil in zit ter grootte van een emmer, met daarin de gele laars, rechtop, tot aan de rand ingegraven. Dat is geen tuinieren. Dat is iets anders, en ik heb er niet naar gevraagd omdat ik het antwoord niet hoef.

Mijn vader is woensdag geweest en heeft naar die kuil gekeken zoals hij naar dingen kijkt. Hij zei er niets over. Hij zei wel dat de courgette het beter doet dan verwacht en dat de radijs volgende keer om de twee weken moet, wat exact hetzelfde is als wat Sandra hier twee weken geleden onder een stukje schreef, waaruit blijkt dat iedereen die iets van tuinieren weet dat blijkbaar zegt.

Wat er blijft staan

Fenna is woensdag terug van kamp en heeft donderdagochtend als eerste in de tuin gekeken, wat ik niet had verwacht.

Ze vroeg waarom die ene tussen de tegels daar mocht blijven en de rest van het onkruid niet. Dat is een eerlijke vraag en ik had er geen antwoord op dat ergens op sloeg.

Ik heb gezegd dat hij daar staat omdat Loes hem daar heeft gezaaid toen ze drie was.

Fenna zei: “Dus als ik iets zaai dan mag dat ook overal staan.”

Ze zei het niet vervelend. Ze zei het zoals ze dingen zegt als ze een systeem heeft ontdekt.

Ze heeft vrijdagmiddag twee zonnebloempitten in de aarde bij de schuurdeur gedrukt, op de meest onhandige plek van de hele tuin, precies waar Wolk zijn bocht maakt op dat pad dat hij vorig jaar heeft aangelegd.

Ik heb er een stokje bij gezet.