Met twee kinderen naar de uiterwaarden en het ging verdacht soepel

Ik heb ze vanmiddag om kwart over drie opgehaald en gezegd dat we niet naar huis gingen, en toen zijn we met de fiets rechtsaf gegaan in plaats van linksaf.

Meer plan was er niet.

Waarom het zo raar rustig was

Fenna zit sinds gisterochtend negen uur op kamp, ergens bij Ommen, drie dagen, en dat is de eerste keer sinds jaren dat er iemand uit dit huis een nacht ergens anders is.

Wat mij vanmiddag opviel op de dijk is dit. Er was maar één gesprek tegelijk.

Dat is bij ons normaal niet zo. Normaal loopt er iemand hardop te bedenken wat er verderop misschien is, terwijl er tegelijk iemand anders vertelt over stenen, en dan moet ik van allebei doen alsof ik het volg, wat ik dan meestal ook doe, half.

Nu liep Bram naast me en vertelde over voetbal, over een jongen uit zijn team die volgend seizoen naar de andere ploeg gaat en waarom dat volgens hem niet klopt, en dat verhaal duurde van de brug tot voorbij het hek. En ik heb het gehoord. Helemaal, van begin tot einde, inclusief het stuk waarvan ik anders alleen de laatste zin meekrijg.

Loes liep vooruit met de riem in haar hand en Wolk liep in dat tempo dat hij alleen bij haar heeft, alsof hij precies weet hoe hard een kind van vier op één laars kan lopen.

Ja, nog steeds één laars. De andere ligt in de schuur en daar wordt niet over gesproken.

Het waaide niet, het regende niet en het gras stond hoog, en er zaten koeien in het weiland aan de overkant waar Loes lang naar heeft gekeken zonder iets te zeggen.

Bij het hek zijn we gaan zitten, gewoon in het gras, en daar hebben we een half uur gezeten met de fietsen tegen de paal. Ik had niets bij me. Geen brood, geen drinken, geen doek om op te zitten, niks van de dingen die ik anders altijd meesleep en waarvan de helft ongeopend weer mee terug gaat.

Bram vond dat een probleem en heeft dat gemeld. Vijf minuten later niet meer.

Loes heeft in die halve uur drie keer gevraagd waar Fenna was. Niet ongerust, meer zoals je een lijstje nagaat. En de derde keer zei ze er zelf achteraan dat Fenna in een bos sliep, wat ik niet zo heb verteld en wat ik ook niet heb gecorrigeerd.

We waren om half zes thuis en niemand had ergens ruzie over gehad.

En toen dacht ik iets waar ik van schrok

Ergens tussen de dijk en de brug, terwijl Bram nog bezig was met die jongen van het voetbal, dacht ik dat dit makkelijk was.

Niet leuker. Makkelijker.

En daarna dacht ik meteen dat je zoiets niet mag denken, want het betekent dat er eentje weg is en dat het daardoor makkelijker is, en die eentje is elf en ligt op dit moment in een stapelbed in een gebouw bij Ommen zonder telefoon.

Ik heb daar de rest van de fietstocht over lopen kauwen op de manier waarop je dat doet, met precies niemand om het aan te vragen.

Wat ik er nu van vind, aan de keukentafel, met twee kinderen boven en een hond die vanavond twee keer bij de voordeur is gaan liggen omdat er iemand mist: het is gewoon rekenwerk. Drie kinderen is meer dan twee. Dat is niet hetzelfde als dat er eentje te veel is.

En morgenmiddag om vier uur staat er weer een tas in de gang, alleen dan een vieze, en dan zijn we weer met z’n allen te veel tegelijk aan het praten.

Ik heb er zin in. Dat schrijf ik ook maar gewoon op.