Zes weken voor mezelf en mijn beste uur gaat op aan de was

Het is half zeven op een zondagochtend en ik zit met koffie aan de keukentafel, en dat is het enige uur van deze week waarin ik heb gedaan wat ik van plan was.

Vijf werkdagen achter elkaar heb ik dit uur gebruikt om de was uit de machine te halen.

Waar ik dacht dat het over ging

Toen ik in april tegen Thijs zei dat ik ermee zou stoppen, en hij dat ene woord zei waar ik nog steeds op teer, ging het in mijn hoofd over ruimte. Drie dagen op een bureau in Zwolle, plus de rit ernaartoe, plus de rit terug, plus het half uur dat ik na thuiskomst nergens toe in staat ben. Als je dat eruit haalt, dacht ik, dan heb je ineens iets in handen.

Ik had het zelfs uitgerekend op de achterkant van een envelop. Die envelop ben ik kwijt, wat niemand zal verbazen.

Wat er in werkelijkheid is gebeurd, is dit. Ik heb sinds half april drie opdrachten binnen, waarvan er twee leuk zijn en één vooral op tijd betaald moet worden. Ik werk aan de keukentafel, want de plek waar ik zou moeten werken bestaat nog niet. En ik heb ontdekt dat ik in dit huis de enige ben die overdag thuis is, en dat een huis dat merkt.

Niet doordat iemand iets vraagt. Thijs vraagt niets. De kinderen vragen alleen dingen die met eten te maken hebben.

Het huis zelf vraagt het. Er ligt een stapel. Er staat een mand. De vaatwasser is klaar en piept. En het gekke is dat ik dat vroeger op donderdagochtend allemaal ook zag en dan gewoon langsliep, omdat ik weg moest.

Nu moet ik nergens heen. Dus doe ik het even. En even is nooit even.

Zes uur, half zeven, zeven uur

Ik ben iemand die vroeg wakker is. Dat is geen deugd, dat is gewoon hoe ik in elkaar zit, en ik heb er jarenlang de rommeligste dingen mee gedaan.

Maar dat eerste uur is wel mijn beste uur. Als ik ooit iets bedenk dat ergens op lijkt, dan is het tussen zes en zeven met een kop slechte koffie en een huis waarin niemand iets van me wil.

En dat uur, precies dat uur, is de afgelopen vijf werkdagen opgegaan aan het leeghalen van de machine, het ophangen op het rek in de bijkeuken, en één keer aan het opnieuw draaien van iets dat er te lang in had gestaan.

Ik doe dat niet omdat het moet. Ik doe het omdat het klaar is als de anderen beneden komen, en omdat ik dan het gevoel heb dat ik al iets heb gedaan.

Dat is de val. Ik heb ontslag genomen bij een bureau om mijn eigen tijd in te delen en ik heb mijn eigen tijd meteen weggegeven aan het gevoel dat ik al iets had gedaan.

In de schuur staat iets

Ik heb hier in februari opgeschreven dat ik de schuur had opgemeten en niet had verteld waarvoor. Dat was hiervoor.

Sinds vorige week ligt er hout. Thijs heeft het op zaterdag opgehaald met de aanhanger van iemand van zijn werk en het ligt nu tegen de zijmuur onder een zeil, en er is verder niets gebeurd, en er is ook niets over gezegd.

Ik ga er niets over vragen. Dat is hier de manier waarop dingen gebeuren. Je meet iets op, je zegt niets, er ligt op een dag hout, en op een zaterdag in juni staat er iets waar je jaren later niet meer bij weet hoe het is gekomen.

En dan zit ik daar. Niet aan de keukentafel, maar op een plek waar de wasmand niet is.

Tot die tijd, en dat is een afspraak met mezelf van vanochtend half zeven, blijft de deur van de bijkeuken tot negen uur dicht.

Vanmiddag kijk ik wel weer.