Ik draag mijn werk over aan iemand die er nog niet is

Er staat een map op de server die OVERDRACHT heet, in hoofdletters, want zo heb ik hem in een opwelling aangemaakt en zo blijft hij nu heten.

Er zitten op dit moment eenenveertig bestanden in.

De persoon voor wie ik ze schrijf bestaat niet. De vacature staat sinds twee weken online en er hebben zich drie mensen gemeld en er is nog met niemand gesproken. Dus ik zit sinds twee weken instructies te typen die beginnen met de zin je vindt het bestand hier, gericht aan iemand die ik nooit ga ontmoeten.

Hoe de weken eruitzien

Ik heb het eind maart gezegd. Mijn contract loopt tot en met dertig april en mijn laatste werkdag is donderdag de drieëntwintigste, want daarna staan er nog vrije dagen open die ik anders kwijt ben.

In de tussentijd werk ik gewoon door. Drie dagen, maandag dinsdag donderdag, zoals altijd.

Alleen is het niet zoals altijd.

Vorige week zat ik in een overleg over iets wat in juni speelt, en halverwege keek iemand op en zei: “O. Nee.” Niet onaardig. Gewoon een correctie die hij hardop maakte.

Dat is de toon van deze weken. Ik ben er nog, ik doe de dingen af die af moeten, en ondertussen is er in ieders hoofd al een streep door mijn naam getrokken bij alles wat na de meivakantie ligt. Dat is logisch. Zo hoort het ook. En het is desalniettemin een raar ding om drie dagen per week mee in een kamer te zitten.

Ik ben ook meer gaan opruimen dan ik in elf jaar gedaan heb. Ik heb een la leeggemaakt waar dingen in lagen uit 2019.

Wat er wel in de bestanden past

Dit is het makkelijke deel.

Waar de bestanden staan. Welke map welke versie is en waarom er drie mappen zijn die bijna hetzelfde heten, wat mijn schuld is. Welke klant welk formaat aanlevert en welke het altijd te laat aanlevert en dus twee dagen eerder in de planning moet dan hij denkt. Waar de wachtwoorden staan. Welke drukkerij op donderdag om twaalf uur dicht is.

Ik heb er een lijstje van gemaakt met kopjes en alles. Het is netter dan alles wat ik hier thuis ooit heb opgeschreven, en dat is een observatie waar ik nog even niet naar wil kijken.

Wat er niet in past

Dit is de lijst die ik dinsdag heb zitten typen en toen weer heb weggegooid en gisteren opnieuw heb getypt.

1. Dat je bij een van de vaste klanten de eerste tien minuten van elk telefoongesprek over haar hond praat en dat je dat niet moet inkorten, want daarna gaat alles vanzelf.
2. Dat er één iemand is die aan de telefoon altijd ja zegt en per mail nee, en dat je hem dus moet mailen.
3. Dat de groene die ze bij een van de grootste opdrachtgevers gebruiken op hun eigen scherm anders is dan op de onze, en dat dat elf jaar geleden één keer misgegaan is en dat er sindsdien een afspraak over bestaat die nergens is vastgelegd.
4. Dat als de drukproef niet klopt je niet meteen moet bellen maar eerst moet kijken of je het zelf hebt aangeleverd, want in acht van de tien gevallen was ik het.
5. Dat het aan het eind van de maand druk is en dat je dan niet moet beginnen aan iets nieuws, hoe leuk het ook is.

Ik heb punt één uiteindelijk wel opgeschreven, maar zonder de naam van de hond, want dat leek me te ver gaan voor een document op een server.

Wat ik dacht dat ik zou voelen

Opluchting, dacht ik.

Ik heb er vanaf november over lopen dubben, ik heb het in januari hardop gezegd, ik heb het in maart officieel gemaakt, en bij elke stap dacht ik dat de opluchting op de volgende stap zou zitten.

Wat ik voel is iets anders. Het lijkt op wat je voelt als je een huis leeg oplevert. Je bent al weg. Je staat er nog. Je maakt de plinten schoon voor iemand die je niet kent, en je doet dat goed, want dat is de laatste indruk die je achterlaat en het is bovendien het enige stukje van dit alles waar je nog controle over hebt.

Ik denk dat de opluchting pas op maandag vier mei komt, als de meivakantie voorbij is en ik hier thuis aan de keukentafel zit en er niemand op me wacht.

Of niet. Dat kan ook. Karin zegt dat ik dan waarschijnlijk drie dagen lang de vaatwasser ga uitruimen alsof dat werk is, en ik ben bang dat ze me kent.

De plant

Op mijn bureau in Zwolle staat een plant die ik daar in 2017 heb neergezet omdat het er kaal was.

Hij heeft twee verhuizingen binnen het pand overleefd, een zomer waarin het kantoor drie weken dicht was, en een collega die hem één keer met koffie water heeft gegeven omdat hij dacht dat dat kon.

Ik ga hem niet meenemen.

Dat heb ik gisteren besloten terwijl ik ernaar zat te kijken, en het is de enige beslissing van deze hele maand die ik in twee seconden genomen heb.