Aan de paastafel vroeg mijn moeder of het wel verstandig was

Zeven mensen aan een tafel voor zes. Loes zat op de kruk uit de bijkeuken en die is te laag, dus ze zat op een kussen, en dat kussen zakte, en om het kwartier trok iemand haar omhoog aan haar oksels.

Mijn moeder had brood meegebracht, hoewel afgesproken was dat wij het brood zouden doen. Twee soorten. Ze zei dat het toevallig over was.

Er is bij haar nooit iets toevallig over.

Wat er op tafel stond

De eieren van vrijdag, geverfd door Bram en Loes, waarvan er dus vier bruin zijn geworden omdat je niet alle kleuren door elkaar moet roeren, wat ik gezegd had en wat niet geholpen heeft.

Roerei uit de grote pan. Krentenbrood van bakkerij Van Dalen, want mijn eigen brood van vorige week was al op. Een schaal met dat spul van mijn moeder waar niemand de naam van weet en dat altijd leeg gaat. Aardbeien die nog niet echt aardbeien waren.

En in het midden een bak radijsjes van mijn vader, die daar in maart al mee begonnen is en die de eerste altijd meebrengt op een manier alsof het niks is.

De vraag

Het kwam op het moment dat het altijd komt, namelijk als iedereen net klaar is met eten en niemand nog is opgestaan.

Fenna had verteld dat ik binnenkort thuis werk. Ze zei het als feit, tussen twee andere feiten door, want zo doet ze dat. En mijn moeder legde haar mes neer en keek naar mij en zei:

“En dat is verstandig, denk je.”

Ik heb dat een paar seconden laten liggen. Bram vertelde ondertussen iets over een jongen uit zijn klas die op de trampoline een tand kwijt was geraakt, wat een verhaal is dat bij hem nergens eindigt, en dat was op dat moment het beste wat er gebeurde.

Toen zei ik dat het denk ik wel verstandig is.

En toen kwam de rest. Bij mijn moeder komt de rest altijd, ook als ze zichzelf drie zinnen lang inhoudt. Of ik het wel goed had uitgezocht. Of ik daar niet gewoon nog een jaar had kunnen blijven en dan kijken. Dat het daar toch aardige mensen zijn. Dat je een vast contract hebt en dan geef je dat op en dan kun je niet zomaar terug.

Dat laatste is waar. Ik heb het zelf op een envelop geschreven in januari.

Wat ik niet zei

Ik heb niet gezegd dat ik het al drie maanden weet en dat ik er in die drie maanden vier keer wakker van heb gelegen.

Ik heb niet gezegd dat ik over ruim twee weken voor het laatst dat kantoor in Zwolle uit loop en dat ik daar nu al tegenop zie.

Ik heb gezegd, en ik hoorde mezelf denken dat ik het te rustig zei: “Ik weet het mam.”

Mijn vader zei niks. Die zat met Loes op schoot een radijsje in vier stukken te snijden met een boterhammes, wat niet kan, wat hij toch deed.

Fenna keek van mij naar mijn moeder en weer terug. Ze is elf. Ze weet inmiddels wanneer twee volwassenen iets anders bespreken dan waar het over gaat.

Bij de deur

Ze zijn om kwart over vier weggegaan. Mijn vader stond al bij de auto met de lege kratjes.

Mijn moeder deed haar jas aan in de gang en pakte haar tas en zei toen, zonder mij aan te kijken, tegen de kapstok ongeveer:

“Ik zou het niet gedurfd hebben, hoor.”

En toen ging ze naar buiten.

Ik ben daar in de deuropening nog even blijven staan. Ik heb erover nagedacht wat ze in 1984 wilde en waar ze het over had als ze zei dat ze het bijna gedaan had, en ik weet dat niet precies, want ze maakt die zin nooit af en ik heb nooit doorgevraagd.

Ik denk dat de vraag of het verstandig was helemaal niet over mij ging.

Later die avond

Ik heb de tafel afgeruimd en Thijs heeft afgewassen en de kinderen lagen om half negen boven, wat op tweede paasdag een klein wonder is.

Op de kruk in de bijkeuken lag het kussen nog. Ik heb het opgepakt en weer op de stoel gelegd en toen bedacht dat we voor volgend jaar echt een keer een fatsoenlijke stoel moeten regelen, want ze wordt vijf en ze past er dan nog steeds niet aan.

En dat er over een paar jaar iemand in de brugklas zit en dat er dan misschien wel weer een stoel over is.