Vorige week vrijdag zat ik voor het eerst alleen in dit huis

Om tien voor negen kwam ik vorige week vrijdag terug van school, deed de deur achter me dicht, en hing mijn jas op.

En toen was er niets.

Geen kind dat vanuit de kamer riep dat ze iets kwijt was. Geen doos duplo die omgekieperd werd. Niemand die aan mijn been kwam hangen terwijl ik de koffie inschonk.

Alleen Wolk, die vanaf de mat naar me keek en toen naar de keuken liep, want dat is bij hem het teken dat de dag begint.

Wat ik hoorde

Ik heb die eerste tien minuten aan de keukentafel gezeten zonder iets te doen, wat ik van tevoren niet van plan was, en toen bleek dit huis geluid te maken.

• De cv-ketel in de bijkeuken, die om de zoveel tijd iets doet dat op een zucht lijkt.
• De koelkast, die aanslaat en dan twintig seconden lang harder is dan alles.
• De klok in de gang, die er al elf jaar hangt en die ik nog nooit heb horen tikken.
• Iets bij de voordeur, dat de brievenbus bleek te zijn, om zeven over half tien.
• De hond die in zijn slaap zucht onder de tafel, precies zoals hij dat altijd doet, alleen hoor je dat normaal niet.
• Buiten, om een uur of elf, een grasmaaier bij iemand die de eerste van de straat wilde zijn.

Ik heb geen radio aangezet. Dat is een keuze geweest en ik weet niet of hij houdbaar is.

Wat ik gedaan heb

Ik heb gewerkt. Van kwart over negen tot kwart over twaalf aan iets voor het bureau waar ik normaal een dag over doe, en het was om kwart over twaalf af.

Dat is het eerste wat ik ervan geleerd heb en het is geen prettig inzicht. Ik dacht altijd dat ik te weinig uren had. Ik had te weinig aaneengesloten uren, en dat is iets anders, en dat verschil heb ik jarenlang gebruikt als uitleg voor van alles.

Daarna heb ik brood gegeten, staand, in vier minuten, want er was niemand om voor te gaan zitten.

En toen ben ik naar boven gegaan.

Ik ben in de deur van haar kamer blijven staan, met een hand aan de deurpost, en heb naar een opgemaakt bed gekeken en naar de gele laars niet, want die staat sinds september bij de schuurdeur en niet meer hierboven.

Er lag een sok. Er lagen drie boekjes op de grond. Het rook naar haar.

Ik heb dat drie minuten gedaan en toen ben ik naar beneden gelopen en heb ik de vaatwasser uitgeruimd, en ik ga dat hier niet mooier maken dan het was.

Wat ik ervan verwacht had

Ik had verwacht dat het groot zou zijn. Ik heb er in januari over geschreven, ik heb er begin deze maand nog een heel stuk over volgeschreven op een zondag na het hardlopen, en in mijn hoofd zou er op die vrijdag iets gebeuren.

Wat er gebeurde is dat het gewoon een vrijdag was waarop ik meer af kreeg dan anders.

Het verdriet zat er wel, maar niet op het moment dat ik ervoor had ingeruimd. Het zat om tien voor drie, toen ik naar school fietste om ze op te halen, en er drie kinderen tegelijk het hek uit kwamen in plaats van twee.

Dat is dus het beeld waar ik het deze maand mee moet doen. Niet het lege huis om half negen. Drie fietsen die naast elkaar de brug over gaan, en ik erachter.

En verder

De klok is zondagnacht een uur vooruit gegaan, wat in dit huis traditiegetrouw een dag of vier kost en waar ik dit jaar nauwelijks iets van gemerkt heb, misschien omdat er nu iemand is die om zeven uur toch al klaarwakker in de gang staat.

Het is nu licht tot half acht. Vanavond zaten we voor het eerst dit jaar met de achterdeur open aan tafel, met een dekentje over de knieën van iemand die zei dat het niet koud was.

Mijn moeder was er vandaag weer, want maandag is maandag, alleen duurt haar maandag nu tot kwart voor drie in plaats van tot twaalf uur. Ze heeft de kast bij de trap opgeruimd. Daar heb ik niets van gezegd.

En op de vensterbank, in de derde bak van links, staan sinds vrijdag zeven radijsjes op. Kleine lusjes met twee blaadjes, scheef, allemaal naar het raam toe.

Loes heeft ze het eerst gezien. Ze heeft ze niet aangeraakt en ze heeft er niets over gevraagd.

Ze zei: “Die zijn er al.”

Ja. Die zijn er al.