Loes heeft haar tas al ingepakt en er zit een steen in

Er staat sinds zondagmiddag een tas bij de voordeur, tegen de plint, met de hengsels netjes naast elkaar. Hij is te groot. Dat is hij altijd geweest.

Loes wordt over tien dagen vier en gaat daarna naar school, en zij heeft besloten dat het nu begint.

Wat erin zit

Ik heb hem zondagavond opengemaakt toen ze boven lag. Niet om er iets uit te halen. Om te kijken.

• een steen, grijs, plat, uit de tuin, nat toen hij erin ging
• een sok, niet van haar
• twee stiften waarvan er één niet meer werkt en dat weet ze
• het kaartje van de peuterklas met haar naam erop, dat losgetrokken is van haar bakje
• een half pak crackers uit de kast, waar ik dus zondag naar heb staan zoeken

Geen beker. Geen jas. Geen van de dingen die op het lijstje staan dat we in januari van school hebben gekregen en dat op de koelkast hangt onder de magneet van de Vogezen.

Ik heb alles teruggedaan zoals het lag. Ik heb de crackers laten zitten.

Zij telt en ik tel

Ze telt nachtjes. Dat kan ze nog niet, dus ze telt tot vier en dan begint ze opnieuw, en het antwoord is altijd vier. Nog vier nachtjes tot ze jarig is, ook al zijn het er tien. Ik heb het één keer geprobeerd te corrigeren en dat is niet goed gevallen.

Ik tel ondertussen vrijdagen.

Dat is niet iets waar ik mee te koop loop aan het ontbijt, maar het is wel wat ik doe. Op vrijdag werk ik thuis aan de eettafel met een koptelefoon op en zij is er dan. Ze zit tegenover me met een doos duplo, ze komt om het uur vragen of het al pauze is, ze zet dingen op mijn toetsenbord die daar niet horen.

Ik heb daar de afgelopen twee jaar minstens honderd keer over gemopperd. Ik heb er in september nog een half stuk over geschreven, over hoe lastig het is om te werken met iemand van drie in de kamer, en ik heb toen niet één keer opgeschreven dat dat eindig was.

Er zijn er nu nog drie.

Over drie weken is de laatste vrijdag waarop ze thuis is. De week daarna zijn de wenochtenden, en dan is het klaar.

Ik heb dat gisteren aan Thijs verteld, met precies dat getal erbij, en hij keek op van de krant en zei dat drie best veel is. Dat is dan het verschil tussen ons tweeën in één zin.

Fenna weet het nog

Aan tafel vroeg Fenna of Loes een tas mocht kiezen, en toen ik zei dat ze die van de peuterklas houdt, zei ze dat dat niet mocht.

Volgens haar hoort er bij school een nieuwe tas. Zij heeft dat zelf zo gedaan, in 2018, en dat is de standaard. Ze weet nog welke kleur. Ze weet ook nog dat ze de eerste dag met een leeg broodtrommeltje thuiskwam en dat ze niet wist waar het brood gebleven was.

Bram wist ook nog iets, en dat bleek te gaan over de dag dat hij een keer twee keer op het plein was, wat volgens Fenna niet bestaat.

En Loes zat ertussen met haar vork in haar hand te luisteren naar twee mensen die het over school hadden alsof dat een land is waar zij nog niet geweest is.

En nu

Het is maandagavond. Ik ben vanochtend om kwart over zeven vertrokken naar Zwolle en mijn moeder heeft Loes om twaalf uur opgehaald van de peuterklas, zoals elke maandag, en toen ik thuiskwam stond er iets op tafel met poedersuiker erop.

De tas staat er nog. Ik heb hem vanavond in het voorbijgaan aangeraakt met mijn voet en er zit inmiddels iets hards bij, ronder dan de steen.

Ze gaat nog drie weken naar de peuterklas met een tas die al ingepakt is voor iets anders.