Het aanmeldformulier is de deur uit en toen werd het stil

Vrijdagochtend om tien voor half negen ging Fenna de deur uit met haar tas op één schouder en daarin een envelop die er sinds woensdagavond in zat.

Ze zei: “Doei.” En toen: “Wolk, af.”

Dat was het.

Wat er in die envelop zat

Het aanmeldformulier voor de middelbare school. Ingevuld, ondertekend, met daarbij de papieren die in januari met het definitieve advies zijn meegekomen. Meester Joost neemt ze in en verstuurt ze in één keer voor de hele klas.

We hebben in januari drie open dagen gedaan. Dat waren er twee te veel, want ze wist het na de eerste al. Ik heb toen gezegd dat we voor de zekerheid ook de andere twee gingen bekijken, en dat was voor de zekerheid van wie precies is een vraag die ik mezelf nu pas stel.

Ze heeft die andere twee heel beleefd meegelopen. Ze heeft bij allebei aan het eind bedankt en in de auto naar huis niets gezegd.

De school die ze gekozen heeft

Niet degene die ik gekozen zou hebben.

Ik ga hier niet uitgebreid over doen, want het is haar keuze en het is inmiddels ook gewoon zo. Maar het is niet de school waar de meeste kinderen uit haar klas heen gaan. Het is ook niet de school waar haar beste vriendin heen gaat, en dat is het stuk dat mij al zes weken bezighoudt en haar naar eigen zeggen niet.

Ik heb mijn twijfel één keer uitgesproken. Aan tafel, in januari, in de vorm van een vraag die geen vraag was, zoiets als of ze het niet jammer zou vinden om in haar eentje te beginnen.

Ze heeft me daar toen op geantwoord met een zin waar ik niets tegenin kon brengen. Ze zei dat ze op de basisschool acht jaar bij dezelfde mensen heeft gezeten en dat dat leuk was en dat het nu klaar is.

Elf jaar oud.

Ik heb daarna nog twee keer geprobeerd het onderwerp aan te snijden en beide keren ben ik netjes maar duidelijk afgeserveerd.

Ik had verwacht dat het iets zou zijn

Dat is eigenlijk waar dit stuk over gaat.

In mijn hoofd was vrijdag een datum. Het formulier gaat weg, en dan is er een moment waarop we met z’n tweeën aan tafel zitten, of waarop ik iets zeg wat ze zich later herinnert, of waarop ze zenuwachtig is en ik iets kan betekenen.

Wat er gebeurde: ze at haar boterham staand op, ze zocht haar gymtas, ze vroeg of ze na school naar iemand mocht, ze zei doei en ze fietste weg.

Ik heb daarna in de keuken gestaan met de vaatwasser open en gedacht dat ik ergens een moment gemist had. En toen dacht ik: nee, het moment was in januari in die auto, en ik zat er toen met mijn hoofd bij de volgende open dag.

Zo gaat dat blijkbaar. De dingen waar wij een datum voor hebben, hebben zij al lang geleden afgehandeld.

Vrijdagmiddag

Ze kwam om vier uur thuis met twee vriendinnen, van wie er één meegaat naar diezelfde school en dat wist ik niet.

Ik heb dat gehoord doordat ze het in de gang tegen elkaar zeiden, in het voorbijgaan, terwijl ze hun jassen ophingen. Alsof dat allang bekend was en het geen nieuws was.

Voor mij was het nieuws en ik heb er niets van laten merken en ik heb er de rest van de middag een merkwaardig goed humeur van gehad.

Ze zitten nu boven. Er komt muziek uit die kamer die ik niet ken.

In augustus gaat ze weg van De Kleine Belt, waar we sinds 2018 elke ochtend over dezelfde drempel zijn gestapt en waar Bram nog vier jaar heen gaat en Loes over een maand begint.

Dat is over een halfjaar. Op de kalender staat het nog nergens.