Ik heb de schuur opgemeten en niet verteld waarvoor

Woensdagochtend om tien uur stond ik in de schuur met mijn jas aan, mijn muts op en de rolmaat van Thijs in mijn hand.

Ik werk niet op woensdag. Loes was op de peuterklas, Fenna en Bram naar school, de hond lag binnen. Er was niemand die het zag.

Ik heb vier getallen opgeschreven op de achterkant van een envelop, ben weer naar binnen gegaan en heb koffie gezet.

Wat er nu in de schuur staat

De schuur is in april vorig jaar helemaal leeggehaald. Dat was een klus die drie dagen zou duren en die twee weekenden heeft geduurd, en er is toen ongelooflijk veel weggegaan.

Wat er nu staat, in willekeurige volgorde:

• vier fietsen, waarvan er drie gebruikt worden
• de werkbank van Thijs met daarboven het bord waar hij de omtrek van elk gereedschap op heeft getekend, wat werkt in de zin dat je kunt zien wat er mist
• een kachel die aan kan en die hij aandoet als hij daar iets gaat doen dat langer dan tien minuten duurt
• een bak met plantjes van mijn vader die al twee jaar overleeft ondanks alles
• de doos uit de badkamer, waar ik dit jaar dat blauwe schrift in heb teruggevonden
• een tak die precies zo lang is als Loes en die daar sinds vorig jaar februari tegen de muur staat
• twee omgekeerde kratten waar Bram op zit als hij naast Thijs zit

Het is dus geen lege ruimte. Het is wel een ruimte waarin nooit iemand langer is dan een uur, en dat is iets anders.

Waar ik nu werk

In de hoek van de kamer bij het raam op het noorden.

Dat is de plek waarover ik vorig jaar januari al schreef dat het het koudste plekje van het huis is, en sinds de badkamerverbouwing is het niet warmer geworden, want de leidingen zijn toen ergens anders langs gelegd en daar heeft niemand mij iets over gevraagd.

Er staat een tafel, een tweedehands bureaustoel, en een plank aan de muur waar mijn mappen op staan en sinds deze maand een blauw schrift.

Dat werkt. Het werkt al jaren, twee dagen per week, in de uren dat er niemand thuis is en op de avonden.

Waar het niet voor gemaakt is: een hele week. Vijf dagen. Met de hond die om half elf besluit dat het tijd is en met een deur die opengaat om kwart over drie en met een tafel die tegelijkertijd de plek is waar de post ligt.

Ik ga daar verder niets over zeggen, want ik weet nog niet of dat een probleem is dat ik ga hebben.

De vier getallen

Ze staan op die envelop en ik kan ze inmiddels uit mijn hoofd.

Drie meter veertig bij vier meter tien. Dat is groter dan ik dacht en het is precies groot genoeg om er iets in te doen en klein genoeg om het niet mooi te kunnen praten.

Twee meter veertig hoog. Dat is het getal waar ik het langst naar heb gekeken, want als er ooit isolatie tegen de wanden en het dak moet en er een vloer overheen gaat, dan gaat daar van alle kanten iets vanaf.

En de deur is negentig breed. Dat weet ik omdat er ooit een wasmachine doorheen moest.

Het raam is klein en zit op het noorden en dat is voor mijn werk toevallig het goede noorden, want daar krijg je licht van dat niet verspringt.

Waarom ik het niet verteld heb

Omdat ik dan het gesprek in moet.

Als ik zeg dat ik de schuur heb opgemeten, dan vraagt Thijs waarvoor, en dan moet ik iets zeggen over of ik bij dat bureau blijf, en dan zit ik in een gesprek waarvan ik het antwoord nog niet weet.

Zolang ik alleen maar meet, betekent het niks. Een rolmaat verplicht je nergens toe. Ik weet nu dat het drie veertig bij vier tien is en daar kan ik morgen niets mee doen en ook helemaal niets van vinden, en dat is precies waarom ik het gedaan heb.

Ik heb dit trouwens vaker gedaan. Voor de badkamer heb ik anderhalf jaar plattegronden getekend die ik aan niemand liet zien. Toen we hier kwamen wonen heb ik in mijn eentje uitgezocht of er een dakkapel op kon, en dat is er nooit gekomen en die tekening ligt nog ergens.

Het is bij mij blijkbaar de manier om ergens naartoe te bewegen zonder al te zeggen dat ik beweeg. Ik denk niet dat het de handigste manier is. Het is wel de mijne.

Er zit nog iets anders onder en dat is minder mooi. Zolang niemand het weet, kan het ook niet mislukken. Als ik hardop zeg dat ik daar iets van wil maken en het gebeurt niet, dan is er iemand die dat gezien heeft. Als ik alleen maat en getal heb, dan is er niets gebeurd en is er ook niets misgegaan.

Dat is precies dezelfde redenering als het hoeft niet hoor waar ik vorig jaar op mijn verjaardag een heel stuk over heb geschreven. Ik dacht toen dat ik daarvan af was. Ik ben er blijkbaar alleen van af als het over een mok gaat.

Wat er die woensdag en die donderdagavond verder gebeurde

Ik heb de rest van de dag niets aan de schuur gedaan.

Ik heb Loes om twaalf uur opgehaald, we hebben brood gegeten, ze heeft geslapen, ik heb twee uur gewerkt aan iets voor het bureau in die koude hoek bij het raam met een dekentje over mijn benen. Om kwart voor vier heb ik Fenna naar streetdance gebracht, in de zaal op het dorp, en om vijf uur heb ik haar weer opgehaald.

Op een gewone woensdag zoals alle woensdagen.

En die envelop met die vier getallen heeft de hele dag naast mijn toetsenbord gelegen, en ik heb er ongeveer om het uur naar gekeken zoals je naar iets kijkt wat je niet aanraakt.

Donderdagavond kwam ik om kwart over zes thuis en op de keukentafel lag een A4tje.

Daarop stond de schuur getekend. In potlood, met liniaal, met de maten erbij. Mijn vier getallen, maar dan met nog drie getallen erbij die ik niet had opgemeten.

Er stond een raam ingetekend in de zuidmuur, waar nu geen raam zit. Er stond in dat kleine handschrift van hem “groep 2 vanuit bijkeuken” bij de deur. Er stond een streep langs de hele lange wand met daarboven het woord “isolatie” en een vraagteken.

Verder niks. Geen briefje erbij, geen naam eronder.

Hij stond in de keuken pasta af te gieten met te veel pannen op het fornuis en heeft er de hele avond niets over gezegd. Ik ook niet.

Om half elf, toen we naar boven gingen en het licht al uit was in de gang, zei hij: “Dat raam kan hoor. Als het ooit zover is.”

En toen ging hij zijn tanden poetsen.