Er staat een bureau in de schuur en het dak lekt nog steeds

Ik zit dit niet te typen in de schuur. Ik zit binnen, in die hoek bij het raam op het noorden, met mijn jas nog aan omdat ik er net vandaan kom.

In de schuur, een halve meter achter het bureau dat daar sinds gisteren staat, staat een emmer.

Hoe het er in twee avonden stond

Het hout heeft twee weken onder een zeil tegen de zijmuur gelegen. Daar is in die twee weken niets mee gebeurd en er is ook niets over gezegd, wat hier de normale gang van zaken is.

Dinsdagavond is Thijs na het eten naar buiten gegaan met de mededeling dat hij even ging kijken. Dat is de zin. Wie hier vaker leest, weet dat die zin gemiddeld drie uur duurt en soms een halve zomer.

Deze keer duurde hij twee avonden.

Wat er nu staat:

• Een blad van twee bij tachtig, van dat hout, geschuurd maar niet gelakt, op twee schragen die hier al jaren staan.
• De stoel uit de logeerkamer, die daar toch nooit iemand gebruikt.
• Een verlengsnoer op een haspel dat via het raampje naar de bijkeuken loopt en dat door de deur wordt platgedrukt, wat volgens Thijs kan.
• Een klemlamp aan de balk.
• Geen kast. De kast komt later. De kast komt altijd later.

De hele westkant van de schuur is daarvoor leeggehaald, en dat is het echte werk geweest, want daar stond nog van alles uit de opruiming van het voorjaar van vorig jaar. Ik heb toen opgeschreven dat we de schuur hadden opgeruimd. Dat bleek achteraf te betekenen dat we alles naar één kant hadden geschoven.

De hoek die nat wordt

Er zit in het dak, links achter, iets waardoor het bij aanhoudende regen op één punt naar binnen komt. Niet stromen. Druppelen, met tussenpozen, in een tempo waar je vanzelf naar gaat luisteren.

Dat weten we al jaren. Het is nooit erg geweest, want daar stonden alleen dingen die er niets van merken.

Nu staat mijn bureau anderhalve meter verderop en nu is het ineens wel iets.

Thijs heeft er woensdag naar staan kijken met zijn handen in zijn zij, wat de houding is waarin hij het meeste denkt. Daarna heeft hij gezegd dat hij het in juni doet, als het droog is en als hij een steiger kan lenen van iemand.

Tot die tijd staat daar dus een emmer. Ik heb er een oude theedoek in gelegd zodat het niet tikt.

Wat er verder nog niet is, voor de volledigheid, want ik wil dit over een jaar terug kunnen lezen: er is geen verwarming, er is geen isolatie, er is één stopcontact dat er eigenlijk niet is, en de vloer is beton met een mat erop die te dun is. Er zit geen gordijn voor het raampje, dus als het zonnig is kan ik het scherm niet zien tussen elf en één.

En er is geen deur die op slot kan, wat ik pas woensdagmiddag doorhad toen Bram binnenkwam met een steen, ging staan waar het licht viel, en de steen omhooghield zonder iets te zeggen tot ik keek.

Dat vind ik voorlopig geen probleem. Dat is voorlopig het punt.

De eerste ochtend

Vanochtend om zeven uur ben ik hier voor het eerst gaan zitten met koffie.

De bijkeuken is binnen. De wasmand is binnen. De vaatwasser die klaar is en piept, is binnen, en ik hoorde hem daar niet.

Ik heb tot half elf aan één ding gewerkt, met er middenin een half uur om drie kinderen de deur uit te krijgen. Aan één ding. Ik weet niet meer wanneer ik dat voor het laatst heb gedaan, en het is geen goede grafische prestatie of iets om trots op te zijn, het is gewoon een aaneengesloten stuk tijd, en dat is precies wat er sinds april ontbrak.

Om kwart voor acht ging de schuurdeur open en stond Loes daar in haar pyjama met één laars aan, om te vragen of dit nu het kantoor was.

Ik zei ja.

Ze keek naar het blad, naar de haspel, naar de emmer, en toen zei ze dat het daar koud was, en toen ging ze weer.

Ze had gelijk, en dat is het vervelende. Om half elf begon het te regenen. Om tien voor elf tikte het in de emmer, ook door de theedoek heen. Om elf uur zat ik weer binnen aan de noordkant met mijn laptop op mijn knieën en de wasmand op zeven meter afstand.

Zo lang duurde het dus.

Het bureau staat er. Dat is meer dan er in februari stond en het is minder dan een werkplek. Het wacht nu op een steiger, op een droge week en op iemand die zegt dat het nú moet, en ik weet inmiddels precies hoe lang dat soort dingen hier kunnen wachten.

Wolk is vanochtend niet meegekomen. Die lag onder de tafel binnen, want daar hoort hij en daar is het warm, en ik vermoed dat hij dit hele plan een vergissing vindt en dat hij daar voorlopig gelijk in krijgt.