Thijs heeft het raam besteld voordat ik ja had gezegd

Zaterdagmiddag lag er een A4 op de keukentafel. Geen tekening deze keer. Een bevestiging, uitgeprint, met een leverdatum erop in week twintig.

Eén stuk. Vast kozijn, honderdtwintig bij honderdtwintig, hout, blank.

Ik heb er vijf seconden naar staan kijken en toen naar buiten geroepen, en Thijs kwam binnen met zijn handen nog vies en zei: “Hij was in de aanbieding.”

Wat er in februari gebeurde

In februari heb ik op een woensdagochtend in mijn jas met een rolmaat in onze schuur gestaan en vier getallen op de achterkant van een envelop geschreven. Ik heb aan niemand verteld waarvoor.

Twee dagen later lag er een A4 op tafel met de schuur erop getekend, in potlood, met mijn vier getallen en nog drie die ik niet had opgemeten. Er stond een raam ingetekend in de zuidmuur en het woord isolatie met een vraagteken.

En hij heeft er die hele avond niks over gezegd behalve, toen het licht al uit was in de gang: dat raam kan hoor, als het ooit zover is.

Dat was tweeëntwintig februari en ik heb sindsdien niet één keer gezegd dat het zover is.

Wat ik zei en wat ik dacht

Wat ik zei was dat we het er nog niet over gehad hadden.

Wat ik dacht was dat er nu iets in gang is gezet dat niet meer weg kan. Een tekening kun je opvouwen. Een raam van honderdtwintig bij honderdtwintig kun je in week twintig niet meer terugsturen omdat je even wilde nadenken.

En daaronder zat nog iets, en dat is het ding waar ik het echt moeilijk mee had. Zolang het bij tekeningen bleef, was dit een idee. Nu is het een project met een datum en dan is het ook iets dat kan mislukken, en dat is precies de reden waarom ik er in februari niks over durfde te zeggen.

Ik heb dat allemaal niet gezegd, want hij stond met vieze handen in de keuken en ik zou het toch niet in één keer goed hebben geformuleerd.

Wat ik wel gedaan heb is gevraagd waarom hij het besteld had.

Hij zei: “Omdat jij het anders in oktober nog gaat overwegen.”

Wat er daarna besproken is

We hebben zondagochtend anderhalf uur aan tafel gezeten met koffie en zijn tekening erbij, die inmiddels niet meer in potlood is maar met pen is overgetrokken, wat ook iets betekent.

De volgorde ligt vast en die is niet snel.

1. Eerst de elektra. Er hangt nu alles aan één verlengsnoer dat vanuit de bijkeuken komt en dat is geen werkplek, dat is een tijdelijke oplossing die elf jaar duurt.
2. Dan de vloer, met iets eronder, ook al gaat dat van de hoogte af. Twee meter veertig is wat we hebben en daar gaat aan alle kanten iets vanaf.
3. Dan de wanden en het dak. Dat is het meeste werk en dat gaat niet in één weekend.
4. En dan pas dat raam erin, ergens in de zomer, als er tijd is.

Er komt dus voorlopig helemaal niks. Het raam ligt straks een paar maanden in de schuur tegen de lange wand, naast de tak die precies zo lang is als Loes.

Waar ik dan wel ga zitten

Aan de keukentafel. Vanaf de eerste maandag na de meivakantie.

Dat is geen tussenoplossing die ik mooi ga praten, dat is gewoon wat het is. De hoek bij het raam op het noorden is het koudste plekje van dit huis en daar zit ik nu twee dagen per week en dat gaat er vijf worden, en in de zomer kan het daar wel maar in oktober niet meer.

Dus keukentafel. Met drie regels die ik zelf heb bedacht en waarvan ik nu al weet welke het eerst sneuvelt.

Om half vier gaat alles van tafel. Er komt geen post op die tafel te liggen. En ik ga niet werken op de vrijdagmiddag, want dan zit er een kleuter op de bank die vrij is.

Zondagmiddag

Hij is met een potlood en een waterpas de schuur in gegaan en heeft op de zuidmuur een vierkant afgetekend. Gewoon een lijn op oude steen.

Loes stond erbij en vroeg of dat een deur werd.

Hij zei nee, een raam, en dat je daar straks doorheen kunt kijken naar de tuin.

Ze vroeg wie er dan doorheen zou kijken.

Hij zei: “Mama.”

Ze vond dat een raar antwoord, geloof ik, want ze is doorgelopen naar de fietsen. Ik stond in de deuropening met mijn armen over elkaar en heb niks gezegd.

Er staat nu een vierkant op de muur van een schuur uit 1974 en er ligt in week twintig een raam dat erin past.

En ik heb nog steeds niet hardop gezegd dat het zover is.