Ik mailde elf mensen en de eerste die terugschreef was de verkeerde

Er ligt sinds januari een lijst op mijn plank die elf jaar oud is. Namen, bedrijven, een enkel telefoonnummer met een netnummer dat niet meer klopt.

Het is de klantenlijst uit de vier maanden waarin ik in 2015 voor mezelf begon en het toen weer opgaf.

Dinsdag en woensdagavond heb ik aan de keukentafel gezeten en er elf mails uit gehaald.

Hoe die mail eruitzag

Ik heb er acht versies van gemaakt en dat is niet overdreven, want ik heb ze bewaard in een map die concept heet.

Versie één was te lang. Versie drie klonk alsof ik ergens spijt van had. Versie vijf begon met de zin dat ik niet weet of je dit nog leest, wat waar is en wat je nooit moet opschrijven. Versie zeven had ik zo netjes gemaakt dat er niks persoonlijks meer in stond en dat je hem net zo goed van een verzekeraar had kunnen krijgen.

Wat er uiteindelijk in stond was dit. Dat ik vanaf mei voor mezelf werk. Wat ik doe. Vanaf wanneer ik ruimte heb. En één zin over waar ik goed in ben, die ik elf keer heb herschreven en die uiteindelijk zeven woorden lang is.

Verder niks. Geen bijlage, geen link, geen vraag of ze een keer koffie willen.

Ik heb ze woensdagavond om tien voor elf allemaal tegelijk verstuurd, want als ik ze een voor een verstuur dan stop ik bij de derde.

De veertig minuten daarna

Ik ben naar boven gegaan en heb mijn tanden gepoetst en ben weer naar beneden gegaan om te kijken.

Er was al antwoord.

Van nummer negen op de lijst. Van de enige naam die ik er twee keer bijna vanaf had gehaald, en die ik er alleen op heb laten staan omdat ik mezelf niet wilde toestaan om selectief te zijn voordat ik ook maar iets had.

Hij schreef in vier regels dat het hem goed uitkwam. Dat er in mei iets ligt. Of ik zin heb.

Waarom het de verkeerde is

Het is niet iemand die vervelend is. Zo werkt het bijna nooit.

Het is een opdrachtgever waar ik in 2015 vier maanden voor gewerkt heb en waarbij ik elke keer drie versies maakte waarvan er dan één gekozen werd door iemand die er niet bij was toen we het bespraken. Dan kreeg ik het terug met opmerkingen van iemand die het pas voor het eerst zag en dan begon het opnieuw.

Dat is de reden dat ik het na vier maanden niet meer wilde. Niet het werk. De volgorde waarin het werk gebeurde.

Ik heb daar donderdag en vrijdag over lopen denken en ik ben er nog niet uit. Wat er in mijn hoofd tegen elkaar staat is dit.

Aan de ene kant. Ik heb nog niks. Ik heb een volledig lege agenda vanaf begin mei, ik heb elf mails verstuurd waarvan er tot vrijdagmiddag drie beantwoord waren en er is verder niks concreets. Iemand biedt me werk aan in mijn eerste maand en ik zit hier te wikken alsof ik iets te kiezen heb.

Aan de andere kant. De hele reden dat ik dit doe is dat ik het anders wil. Als ik in week één ja zeg tegen precies het ding waarvoor ik weggegaan ben, dan heb ik geen bureau meer maar wel dezelfde week.

Wat Thijs zegt

Thijs zegt dat ik het verkeerd om bekijk.

Hij zegt dat ik het niet moet zien als kiezen tussen wel of niet, maar als een gesprek dat ik nog niet gevoerd heb. Dat ik gewoon kan bellen en kan zeggen hoe ik het deze keer zou willen doen. Eén versie in plaats van drie. En dat degene die uiteindelijk beslist er bij het eerste gesprek bij zit.

Hij zegt dat als ze daar nee op zeggen, ik dan pas nee heb hoeven zeggen. En dat als ze ja zeggen, ik iets heb wat ik bij het bureau nooit had, namelijk dat ik zelf de volgorde bepaal.

Dat klinkt zo redelijk dat ik er chagrijnig van werd, wat bij mij het teken is dat het klopt.

Nu

Ik ga vanmiddag bellen. Dat heb ik vanochtend opgeschreven op een papiertje dat ik naast mijn telefoon heb gelegd en dat ik nu al twee keer heb omgedraaid.

Er staat één zin op. Ik weet niet of ik hem hardop ga krijgen.

Eén versie, en degene die beslist zit erbij.