Ze noemde één naam en ik heb daar veel te veel van gemaakt

Woensdagmiddag, half drie, twee vierjarigen aan onze keukentafel. De ene is van mij. De andere is er dan al vijftig minuten en ze hebben in die vijftig minuten geen woord tegen elkaar gezegd.

Niet boos. Niet verlegen. Gewoon: geen woord.

Ik stond bij het aanrecht appels in partjes te snijden die niemand gevraagd had en ik dacht, met een schrik die ik nog steeds voel als ik het opschrijf: dit heb ik zelf verzonnen.

De naam die er zes dagen achter elkaar was

Loes zit sinds eind maart op school en ze vertelt daar niets over, en dat heb ik hier al opgeschreven en dat ga ik niet nog een keer doen.

Wat er wel gebeurde, ergens in week twee, is dat er een naam kwam.

Nore.

Eerst in de auto, midden in iets anders. Toen aan tafel, bij het woord beker. Toen op maandag drie keer, waarvan één keer tegen de hond. Ik heb ze geteld, want ik was op dat moment een vrouw die namen telde.

Zes dagen achter elkaar. Elke dag minstens één keer. Verder niets: geen zin, geen verhaal, geen wat we gedaan hebben. Alleen die naam, zoals je een woord uitprobeert dat lekker in je mond ligt.

En ik heb daar iets van gemaakt.

Wat ik daarvan gemaakt heb

Ik ben in de klassenapp gaan zoeken wie Nore was. Ik heb bij het hek aan een moeder gevraagd of zij wist welke Nore, en dat gesprek duurde langer dan nodig, want ik heb er nog drie zinnen omheen gezet om te verbergen dat ik het belangrijk vond.

Ik heb daarna een bericht gestuurd dat ik vier keer heb herschreven. In de laatste versie stond het woord gezellig twee keer, wat één keer te veel is en waar ik het bij heb gelaten omdat ik anders nooit op verzenden zou drukken.

Er kwam binnen tien minuten een aardig antwoord terug. Woensdag kon, want woensdag zijn ze om kwart over twaalf uit en dan heeft niemand iets. Behalve wij dan, want woensdag is hier de dag waarop nooit iets past, maar dat leek me op dat moment een detail.

En pas toen alles rond was, met een tijd en een adres en een opmerking over allergieën waar wij er geen van hebben, heb ik het aan Loes verteld.

Ze zei: “Oké.” En toen vroeg ze of ze een boterham met hagelslag mocht.

Dat had ik moeten horen. Ik heb het gehoord en ik heb het weggezet als iets waar ze nog te klein voor is om enthousiast over te zijn, wat als zin al fout is en wat ik pas op woensdag doorhad.

Van kwart over twaalf tot kwart over drie

Ik ben ze samen gaan halen bij het hek. Nore had een rugzakje op met een rits die halverwege kapot is en dat weet ik nog precies, want ik heb daar in de gang drie minuten op zitten frunniken terwijl er twee kinderen zwijgend naar mijn handen keken.

Wat er daarna gebeurde, eerlijk:

• Ze hebben allebei een boterham gegeten aan dezelfde tafel, op ongeveer een meter afstand, in stilte.
• Ze zijn allebei naar de bak met water op het terras gegaan, waar iets in dreef dat vorig jaar een bootje was, en daar hebben ze allebei apart in staan roeren.
• Nore heeft één keer iets gezegd. Dat ging over Wolk en het was: “Die hond kijkt.”
• Loes heeft daar niet op geantwoord maar wel geknikt, wat ik als moeder van dat kind opvat als een gesprek.
• Om half drie zaten ze allebei met de duplo, met de rug naar elkaar toe, aan dezelfde tafel.

Om kwart over drie is Nore opgehaald door haar vader, die vroeg of het gezellig was geweest, en ik heb ja gezegd en zij hebben allebei niets gezegd en toen was het klaar.

Om kwart voor vier moest Bram naar voetbal. Om vier uur moest Fenna naar streetdance in de zaal op het dorp. Ik heb dus precies twintig minuten gehad om me hier ellendig over te voelen en dat is achteraf de beste planning van die hele week geweest.

Wat ze er zelf over zei

In bad, diezelfde avond, met de washand op haar hoofd, zei ze uit zichzelf:

“Nore was er.”

Ik heb gezegd: ja, Nore was er.

En zij zei: “Nore is er ook op school.”

Verder niets. Geen leuk, geen niet leuk, geen wanneer weer.

Ik heb daar die avond nog lang over lopen denken, en dan met name over de vraag wie er in dit hele verhaal iets wilde. Zij noemde een naam zoals ze ook zes dagen achter elkaar het woord graafmachine heeft genoemd. Ik heb daar een vriendschap in gelezen, en toen een speelafspraak, en toen een middag die moest slagen.

Dat is niet erg gegaan. Er is niemand ongelukkig geweest. Maar het was mijn plan en niet het hare, en op de één of andere manier vind ik dat bij een derde kind ongemakkelijker dan ik het bij een eerste zou hebben gevonden.

Donderdagochtend bij de kapstok

Ik heb haar de volgende ochtend naar binnen gebracht, wat ik niet meer elke dag doe.

Bij de kapstok stond Nore haar jas op te hangen aan een haak twee plekken verder. Ze hebben elkaar gezien. Ze hebben allebei niks gezegd. En toen zijn ze naast elkaar het lokaal in gelopen, met een halve meter ertussen, alsof dat een afspraak was die iemand ooit gemaakt heeft.

Ik heb bij die kapstok nog even staan doen alsof ik iets in de tas zocht.

Er zat niks in die tas.