Loes zei de hele week dat ze nieuw was en dat klopte niet helemaal

Ze zei het maandag bij het ontbijt, ze zei het dinsdag in de gang, en ze zei het gisteren nog een keer tegen Ilse over de schutting.

“Ik ben nieuw.”

En Bram zei elke keer, met de precisie van iemand van bijna negen: “Nee, je zit er al.”

Hij heeft gelijk. En zij ook.

Ze zit er al sinds maart

Loes is op 12 maart vier geworden en is eind maart begonnen op De Kleine Belt. Dat is hoe het hier gaat: je wordt vier en dan ga je, of dat nou een gunstig moment is of niet.

Voor haar was het geen gunstig moment. Ze kwam in een klas die al sinds september bestond, waar iedereen elkaar kende, waar de regels vastlagen en waar op de muur een grote plaat hing van het thema van dat moment, dat al bijna afgelopen was.

Ze heeft daar tien weken gezeten. Ze heeft het goed gedaan. Ze kwam thuis met verhalen waarin geen namen zaten, en pas in juni begon ze namen te gebruiken, en toen was het bijna zomer en gingen bijna al die kinderen naar groep 2.

Dat is wat ik me maandagochtend realiseerde toen ik met haar tas in mijn hand in de gang van dat lokaal stond.

Ze is aangekomen bij een einde. Ze had nog nooit ergens aan het begin gestaan.

De sticker

Aan de kapstok in de gang hangt een rij haakjes en boven elk haakje zit een kaartje met een naam en een plaatje. Die kaartjes zijn geprint. Ze zijn allemaal hetzelfde lettertype, allemaal hetzelfde formaat, allemaal netjes op de rij geplakt, en op de vierde van links staat haar naam met een paddenstoel erbij.

In maart hing daar een stukje afplakband met haar naam er in stift op geschreven, aan het einde van de rij, met de hand, door de juf, omdat er die week ineens iemand bijkwam.

Ik heb dat stukje band destijds gezien en er niets bij gedacht. Ik weet nu wat het betekende.

Ze heeft maandag naar dat kaartje staan kijken en is er met haar vinger overheen gegaan, en toen zei ze dat het haar naam was, wat ze niet kan lezen maar wel weet.

Toen ik wegging stond ze al bij de bak met de blokken en heeft ze niet omgekeken. Dat is de tweede keer die week dat een kind van mij dat deed, en de eerste keer heb ik hier donderdag over geschreven.

En Bram dan

Bram is naar groep 5 en doet alsof dat niets is. Hij heeft er de hele week geen woord over gezegd. Hij heeft wel drie keer gevraagd wanneer de voetbaltraining weer begint, wat bij hem hetzelfde is.

Zondag, toen het licht al uit was en ik op de rand van zijn bed zat, vroeg hij of de nieuwe juf weet dat hij niet zo van hardop lezen houdt.

Ik heb gezegd dat ik dat niet weet en dat ik het kan vragen als hij dat wil.

Hij zei dat het niet hoefde. Toen zei hij dat het misschien toch wel handig was.

Ik heb het woensdag bij het hek gedaan, tussen de deur, in twee zinnen, zonder er een gesprek van te maken. De juf zei dank je wel en verder niets, en dat vond ik precies goed.

Vrijdag kwam hij thuis en zei dat hij had voorgelezen, aan twee kinderen, aan een tafel achterin. Meer wilde hij er niet over kwijt en ik heb er niets over gevraagd.

Vanavond

Fenna is de enige in dit huis die deze week niet nieuw was. Dat is een gekke zin om op te schrijven, drie dagen nadat ik hier huilend bij de schuur stond.

Ze zat vanavond op de bank met haar agenda en een pen en heeft haar rooster overgeschreven op een blaadje, terwijl dat rooster gewoon in die agenda staat. Ik weet inmiddels dat dat haar manier is om iets van zichzelf te maken.

De drie tassen staan in de gang op een rij, van groot naar klein, want zo heeft Loes ze neergezet. De gymtas ligt er deze keer bovenop, want die is vrijdag blijven liggen en dat gaan we geen tweede keer doen.

Ik heb mijn wekker gezet op tien over zes.

Morgen is het gewoon maandag. Dat is het gekste wat er deze week gebeurd is.