De juf vroeg iets bij de deur en ik wist het antwoord niet

Woensdagmiddag, tien over drie, bij de deur van de kleuteringang. Juf Ineke hield me even staande met dat vriendelijke gezicht dat leraren hebben als er niets aan de hand is, en vroeg of Loes thuis nog wat had verteld over dinsdag.

Ik zei ja. Dat was gelogen. Ik wist niet eens wat er dinsdag was geweest.

Wat er thuis uit haar komt

Loes gaat sinds eind maart naar school, dus dit is week vijf. Ze is er vier ochtenden en op donderdag een hele dag, en van die hele dag kom ik het meeste te weten, namelijk dat hij lang is.

Dit is het complete overzicht van wat ze in vijf weken thuis over school heeft gezegd:

1. Dat de wc-deur piept.
2. Dat er iemand is die Fem heet en dat Fem niet Fenna is.
3. Dat je bij de zandbak niet met je laarzen in het water mag, wat ze zei op een toon waaruit bleek dat dit haar persoonlijk was aangezegd.
4. Dat er dinsdag iets was.

Punt vier heb ik pas na dat gesprek bij de deur gereconstrueerd. Op dinsdag zei ze in de auto, uit het niets, dat ze het niet erg vond. Ik heb gevraagd wat ze niet erg vond. Ze zei dat ze het niet erg vond en toen ging het over iets anders, en ik heb dat laten gaan zoals je dat laat gaan als er ook nog twee andere kinderen in de auto zitten die wel dingen vertellen.

Dinsdag bleek het moment te zijn geweest waarop de klas in tweeën is gegaan voor het buitenspelen, en Loes bij de andere helft is ingedeeld dan het meisje waar ze altijd naast loopt. Meer was het niet. Juf Ineke vertelde het in twee zinnen en zei erbij dat het woensdag alweer over was.

Ik stond daar met mijn sleutels in mijn hand te knikken alsof ik dat al wist.

Waarom ik dat rot vond en waarom dat nergens op slaat

Op de fiets naar huis heb ik mezelf een beetje belachelijk gemaakt.

Bij Fenna wist ik alles. Ik wist in groep 1 wie er bij welk tafeltje zat en wie er niet uitgenodigd was voor welk feestje en waarom. Dat kwam niet doordat ik zo’n goede moeder was. Dat kwam doordat Fenna vanaf haar derde alles verslaat wat er gebeurt, in chronologische volgorde, met tussenzinnen.

Bij Bram wist ik de helft, en van die helft klopte weer de helft, zoals hier vorig jaar al bleek toen hij in de kring een verhaal over onze hond vertelde waar drie dingen in zaten die nooit gebeurd zijn.

En nu is er een derde, en die vertelt niets. Niet uit koppigheid, niet omdat ze het naar heeft. Ze heeft het gewoon niet nodig om het nog een keer te zeggen. Het is al gebeurd, ze was erbij, klaar.

Ik ben degene die het nodig heeft.

Dat is het hele stuk eigenlijk. Ik wil weten hoe het met haar is op een plek waar ik niet ben, en zij is vier en heeft daar geen boodschap aan.

Twee jassen aan dezelfde kapstok

Wat het extra raar maakt dit voorjaar, is dat het dezelfde school is.

Fenna zit in groep 8. Over ruim twee maanden loopt ze daar voor de laatste keer naar buiten, met een diploma en een musical en dat hele circus. Ik heb haar daar acht jaar naar binnen gebracht. Ik ken de gang, de geur van de gang, de plek waar de bekers staan, de moeder die altijd te vroeg is.

En in diezelfde gang hangt sinds eind maart een jas van Loes aan een haakje met een appel erop.

Woensdag stonden ze allebei tegelijk buiten. Fenna kwam met drie anderen uit de hoofdingang, met haar tas over één schouder op die manier die ze ergens heeft geleerd. Loes kwam bij de kleuterdeur naar buiten en had haar laars in haar hand in plaats van aan haar voet, en daar was geen verklaring voor.

Dat is dus tegelijk. De ene die weggaat en de andere die net begint, op dezelfde stoep, op dezelfde woensdag.

Ik heb daar in de auto nog even over nagedacht en toen zei Bram iets over een steen die hij had gevonden en die eigenlijk twee stenen was, en toen was dat moment voorbij.

Vanavond, aan een tafel die niet van ons is

Sinds donderdag is het vakantie en sinds donderdag zijn we weg. Ik schrijf dit aan de keukentafel van een gehuurd huisje op Texel, met de deur open en een hond die na de boot nog steeds ligt bij te komen van iets waar hij niets van heeft gemerkt.

Anderhalve week lang geen kapstok, geen juf bij de deur, geen dinsdag waar ik niets van weet.

Gisteravond bij het tandenpoetsen heb ik het nog één keer geprobeerd. Ik vroeg wie er naast haar zit aan het tafeltje met de puzzels. Niet hoe het was, niet of het leuk was. Alleen dat.

Ze zei een naam die ik nog nooit had gehoord, en daarna nog vier zinnen over die jongen, en dat hij een broertje heeft dat nog niet kan lopen, en dat hij altijd de blauwe pakt.

Dat is meer dan ik in vijf weken had gekregen.

Blijkbaar werkt het bij water. Dat komt goed uit hier.