Bram verkocht drie doppen en kwam thuis met meer dan hij meenam

Er is één foto van zondag en daar staat Bram op met een pot in zijn armen die te zwaar voor hem is. Hij lacht niet. Hij kijkt zoals iemand kijkt die iets vervoert.

Die pot is niet van ons.

Het kleed

We stonden op de hoek bij de kerk, aan de kant waar het schaduw is, wat een fout was want het was tien graden en er stond wind.

Naast ons een gezin met drie kratten kinderkleding. Aan de andere kant twee jongens van een jaar of veertien met een tafel vol dingen die uit een schuur kwamen en die duidelijk niet van henzelf waren.

Op ons kleed lag:

• drie doosjes flesdoppen, gesorteerd, met de kaartjes erbij
• een doos legosteentjes, per bekertje
• twee boeken waar Bram overheen gegroeid is
• het spul van Loes, dat bestond uit vier knuffels, een pollepel die ik er twee keer uit gehaald heb en de gele laars, die mee mocht maar niet te koop was
• en een bakje met kleingeld dat we op advies van een lezer hier hadden meegenomen, wat de beste tip van de hele maand was, want er kwam vier keer iemand met een briefje

Wat er verkocht is

Drie doppen. Twee gewone en één uit de categorie heel mooi.

De heel mooie ging naar een meneer van een jaar of zeventig met een pet, die er tien minuten voor is blijven staan en die drie keer opnieuw is teruggekomen. Hij heeft ze allemaal bekeken, hij heeft er vragen over gesteld die serieus waren, en hij heeft er uiteindelijk één uitgekozen en er vijftig cent voor betaald zonder erover te onderhandelen.

Bram heeft die vijftig cent apart gehouden en niet in het bakje gedaan.

Verder gingen er twee bekertjes lego weg en één boek. Het andere boek is drie keer opgepakt en drie keer teruggelegd en dat heeft hij alle drie de keren zien gebeuren.

Loes heeft niks verkocht. Loes heeft twee knuffels weggegeven aan een meisje dat er even naar keek, en toen dat meisje weg was heeft ze gevraagd wanneer ze terugkomen.

Dat gesprek duurde een kwartier en het ging niet over knuffels.

Wat er thuiskwam

Tegen vier uur, toen de mensen weg begonnen te lopen en iedereen zijn spullen aan het inpakken was, kwam Bram terug van een rondje met een pot in zijn armen.

Een weckpot. Vol met doppen. Ik schat meer dan tweehonderd.

Hij had die geruild bij de twee jongens van de tafel met de schuurspullen. Wat hij ervoor gegeven heeft is de hele rest van zijn doos lego, het onverkochte boek, en twee doosjes van zijn eigen doppen, dus inclusief een deel van de heel mooie.

Ik heb daar een aantal seconden naar gekeken en toen gezegd, met mijn beste neutrale stem, of hij het een goede ruil vond.

Hij zei ja.

Ik heb gevraagd of hij wist dat hij nu bijna al zijn lego kwijt is.

Hij zei: “Ja, maar die had ik dubbel.”

Ik ben daarna nog een tijdje bezig geweest met het uitleggen van waarde en van dat je iets kunt weggeven waar je later spijt van krijgt, en op een gegeven moment hoorde ik mezelf en ben ik gestopt. Hij liep naast me met een pot van vier kilo tegen zijn buik en hij was de gelukkigste jongen van het dorp.

Van de negenendertig prijskaartjes zijn er drie gebruikt. De rest ligt in een zakje, wat nu wel mag, want de volgorde doet er niet meer toe.

Fenna

Fenna is met drie meisjes over het dorp gelopen en was om half twee terug, precies zoals afgesproken, wat ik hier opschrijf omdat ik in november nog een keer wil kunnen terugkijken wanneer dat begonnen is.

Ze heeft één ding gekocht. Een klein houten poppetje, geel geverfd, voor twintig cent.

Ze heeft het aan Loes gegeven toen we thuiskwamen. Ze zei erbij dat ze het toch niet mooi vond, wat niet waar is, en Loes gelooft alles.

Het poppetje staat nu op het nachtkastje van Loes naast een steen van Bram uit 2024 en het blauwe paasei van vorig jaar. Dat nachtkastje wordt langzaam een museum en er staat inmiddels niks meer op dat je zomaar kunt weghalen.

Maandag

Koningsdag heeft het hier van tien uur ‘s ochtends tot vier uur ‘s middags geregend.

Wij hebben helemaal niks gedaan.

Geen dorp, geen oranje, geen uitje. Thijs is een uur in de schuur geweest en heeft daar niks aan het raam gedaan, want dat komt pas in week twintig, dus wat hij daar gedaan heeft weet ik niet en dat vraag ik ook niet meer.

De kinderen hebben op de vloer in de kamer de hele pot doppen gesorteerd. Alle drie. Twee uur lang. Er zijn stapeltjes gemaakt op kleur, toen op grootte, toen weer op kleur omdat het eerste systeem beter was, en er is één keer ruzie geweest over een dop met een boot erop die volgens Loes van haar tante is.

Ik heb daarbij gezeten met een kop koffie en ik heb er niks bij gedaan.

Dat is de zin waar het me om gaat en daarom staat hij hier apart.

Ik heb er dit jaar gewoon bij gezeten en ik had het niet druk.

Vorig jaar Koningsdag lag er een kleed op de stoep aan de overkant met drie puzzels en een broodrooster erop die niemand had opgehaald, en ik weet nog dat ik dacht dat ik daar iets van vond. Dit jaar heb ik er niet naar gekeken.

Woensdag nu. De pot staat op de vensterbank in de kamer, want in Brams kamer past hij niet en op de gang wil ik hem niet.

Ik loop er nu dus langs in plaats van eroverheen.