Vaderdag is pas over zeventien dagen en Bram heeft het al verteld

Er ligt sinds dinsdag iets in een plastic tas onder mijn bed. Het is van hout, het weegt ongeveer niks, en ik mag er niet in kijken.

Dat laatste is een regel van Bram en het is een regel waar hij bovenop zit.

Vaderdag is dit jaar op 21 juni. Dat is over zeventien dagen. Wij gaan die zeventien dagen niet halen, en dat wist ik dinsdagavond om tien over zes al.

Wat hij aan tafel heeft gezegd

Dinsdag, bij de aardappels:

“Papa, ik heb iets voor je gemaakt en het is niet van papier.”

Woensdag, bij de yoghurt:

“Het is ook niet iets waar je in kan drinken.”

Dat is dus twee keer in twee dagen. Hij heeft niet gezegd wat het is. Hij heeft alleen gezegd wat het niet is, en hij is er absoluut van overtuigd dat dat hetzelfde is als je mond houden. Als je zo doorgaat, weet Thijs op 20 juni precies wat het is en heeft hij het zelf nooit hoeven raden.

Thijs doet ondertussen iets waar ik stiekem bewondering voor heb. Hij zegt elke keer alleen maar “o ja”, legt zijn vork neer, en vraagt verder niets. Geen hint uitlokken, geen grapje, niks. Hij weet ook dat er iets onder ons bed ligt, want hij is degene die er dinsdagavond bijna op ging staan, en hij heeft daar met geen woord over gerept.

Ze doen allebei alsof, en ze doen het allebei slecht, en ze hebben het geen van beiden door.

Loes helpt ook mee. Zij is vier en zij heeft de afgelopen twee dagen drie keer aan tafel gezegd dat zij het ook weet en dat zij het niet zegt. Dat is haar hele bijdrage en ze is er zichtbaar trots op. Ze weet het overigens niet, want Bram vertrouwt haar voor geen cent en dat is de enige verstandige inschatting die hij deze week gemaakt heeft.

Waar het gemaakt is

Het is gemaakt bij juf Marloes in de klas, in de laatste weken, in wat ze daar de handvaardigheidsmiddag noemen. Bram is er volgens hemzelf drie weken mee bezig geweest, wat waarschijnlijk betekent dat het drie keer een half uur is geweest.

Wat ik ervan weet, weet ik van de moeder van Sem, die het weet van Sem, die zijn mond ook niet houdt. Er is gezaagd. Er is geschuurd, waarschijnlijk te weinig. Er zit een scharnier op en het scharnier is het onderdeel waar hij het trotst op is, want dat mocht hij zelf vastschroeven.

Verder is er iets misgegaan met de lijm en heeft juf Marloes iets moeten redden.

Ik weet dus eerlijk gezegd meer dan Thijs, en ik hoor dat ook, want ik ben degene die de tas onder het bed heeft geschoven.

Wolk heeft die tas donderdagochtend gevonden. Niet erin gezeten, wel gevonden, en toen een half uur lang naast het bed gaan liggen met zijn neus onder de sprei. Ik heb de tas verplaatst naar de kast op zolder, waar ook de sinterklaasspullen staan, en dat voelde raar in juni.

Wat Fenna dit jaar doet

Niks, tot nu toe.

Vorig jaar heeft ze samen met Bram iets geknutseld en het jaar daarvoor ook. Dit jaar heb ik er één keer voorzichtig naar gevraagd en kreeg ik te horen dat ze wel wat verzint, op de toon van iemand die dat inderdaad gaat doen en er alleen niet over wil praten met haar moeder.

Ik denk dat dit het jaar is waarin het overgaat. Niet dat het minder wordt, maar dat het van vouwen en plakken naar iets anders gaat, iets wat ze zelf bedenkt en zelf regelt en waar wij niets van weten tot het er is.

Dat is prima. Ik zeg het hier alleen even hardop, want er is dit jaar veel dat voor het laatst is en dit staat op geen enkel lijstje.

Zeventien dagen. Er ligt iets van hout op zolder met een scharnier erop.

Ik geef het tot zondag.