Twee weken voor de vrijmarkt lag onze gang vol met prijskaartjes

Ik kwam donderdagavond thuis en de gang lag vol.

Niet vol in de zin van rommelig. Vol in de zin van geordend, in rijen, met tussenruimte, zoals iemand die weet wat hij aan het doen is. Negenendertig papiertjes van ongeveer drie bij vier centimeter, met de hand geknipt, met een cijfer erop en soms een woord.

Bram lag ertussen op zijn buik met een viltstift in zijn hand en zei zonder op te kijken: “Niet lopen.”

Wat hij gaat verkopen

Drie doosjes flesdoppen.

Hij spaart ze sinds december, hij is ze in januari een keer helemaal kwijt geweest en toen weer teruggevonden, en er zitten er nu volgens hem honderdzestien in. Ik heb ze niet geteld. Ik geloof hem meteen, want dit is een kind dat wel weet hoeveel het er zijn en niet weet waar zijn gymtas is.

Verder gaat er een doos met legosteentjes mee die per bekertje verkocht wordt, wat hij vorig jaar bij iemand anders heeft gezien, en twee boeken waar hij overheen gegroeid is en waar hij drie avonden over heeft gedaan om te besluiten dat hij eroverheen gegroeid is.

De stenen doen niet mee dit jaar. Hij heeft er vorig jaar twee verkocht, allebei aan Ilse van hiernaast, die dat expres deed en dat weten we allebei. Ik denk dat hij dat inmiddels ook doorheeft.

Het systeem

Er zijn drie prijzen en die staan vast.

Een gewone dop is tien cent. Een mooie dop is twintig cent. En dan is er een categorie die op de kaartjes heel mooi heet en die vijftig cent kost.

Ik heb gevraagd wat een dop heel mooi maakt. Hij zei dat dat per dop verschilt.

Ik heb doorgevraagd en toen kreeg ik drie voorbeelden die elkaar tegenspreken. Eentje is heel mooi omdat er een tekening op staat. Eentje is heel mooi omdat hij hem in de Vogezen heeft gevonden, wat niet kan, want toen spaarde hij nog stenen. En eentje is heel mooi omdat hij er maar één van heeft.

Dat laatste snap ik nog het best en dat is toevallig ook precies hoe de rest van de wereld het doet.

Loes doet mee

Loes is vier en heeft vrijdag haar eigen spullen in de gang gelegd, in navolging, met een kaartje erbij waarop zij zelf een acht heeft geschreven omdat dat het enige cijfer is dat ze kan.

In haar rij lagen drie dingen die niet van haar zijn. Een pollepel. Een oplader. En de gele laars, die niet meer past en die sinds januari op haar kamer op de plank staat en die dus blijkbaar nog steeds ergens meetelt.

Ik heb de laars eruit gehaald. Daar hebben we tien minuten over gedaan en het is geëindigd met de afspraak dat de laars mee mag naar de vrijmarkt maar niet te koop is, wat een oplossing is waar geen mens iets aan heeft en waar we allebei ja op konden zeggen.

En Fenna

Fenna doet niet mee.

Ze gaat met drie meisjes uit haar klas over het dorp lopen en ze heeft dat gemeld zoals je iets meldt wat al geregeld is. Vorig jaar zat ze nog op een kleed met haar spullen naast dat van Bram.

Ik heb er niks van gezegd. Ik heb alleen gevraagd hoe laat ze terug is en ze zei half twee en toen was het klaar.

Nu

De kaartjes liggen nog in de gang. Ze mogen daar volgens Bram blijven liggen tot de zesentwintigste, wat over veertien dagen is.

Ik heb voorgesteld ze in een zakje te doen. Dat mocht niet, want dan raakt de volgorde weg.

Ik loop er nu dus al vier dagen langs met mijn schoenen in mijn hand.