Zaterdag moesten we naar vier plekken en we haalden er drie

Op de koelkast hing een briefje met vier regels. Ik had het donderdagavond geschreven omdat ik het anders kwijtraak, wat overigens ook gebeurde, want ik heb het vrijdag opnieuw geschreven.

• 9.00 Bram voetbal, uit, Heino
• 10.30 Loes naar het feestje van Sofie
• 11.00 Fenna extra repetitie, Zwolle
• 13.00 plantenmarkt Deventer met opa Wim

Twee volwassenen. Eén auto. Thijs had de bus van het werk niet dit weekend, want die had hij vorige week wel en dat mag niet elke keer.

Wat er om acht uur al niet klopte

Het cadeautje voor Sofie lag ingepakt op de kast. Dat was het goede nieuws.

Het slechte nieuws was dat het al twee weken op die kast lag en dat het bestemd was voor een ander feestje, dat van Jip, dat vorige week is geweest en waar we het toen dus vergeten waren. Ik heb het opengemaakt om te kijken wat erin zat en toen weer ingepakt in ander papier, en Loes stond erbij en heeft alles gezien en vond het prachtig.

Ondertussen kon Bram zijn scheenbeschermers niet vinden. Die lagen in de schuur, in de bak met plantjes van mijn vader, en niemand heeft daar een verklaring voor.

En Wolk was inmiddels wakker en stond bij de deur, want die weet dat als er in de gang jassen worden aangetrokken er iets gebeurt waar hij bij wil zijn.

Hoe het gelopen is

Thijs is om kwart voor negen met Bram naar Heino gereden. Dat is twintig minuten heen, een wedstrijd van drie kwartier, en dan blijft hij staan praten aan de zijkant, want dat doet hij daar wel en op verjaardagen niet.

Ik ben om tien over tien met Loes naar Sofie gefietst, met het cadeau in de fietstas en Loes achterop in haar jas die te warm was voor negen graden en die ze aanhield omdat er glitters op zitten.

Fenna moest om elf uur in Zwolle zijn en dat is de afspraak waar het op vastliep. Thijs was nog in Heino. Ik was op de terugweg van het feestje. Fenna stond om kwart voor elf klaar in de gang met haar tas.

We hebben het opgelost zoals je zoiets oplost. Ik ben haar gaan brengen, ik heb haar afgezet, ik ben blijven wachten in de auto op de parkeerplaats omdat terugrijden en weer heen rijden niet uitkwam, en ik heb daar vijftig minuten op mijn telefoon zitten kijken naar niks.

Om twintig over twaalf waren we thuis. Thijs en Bram stonden in de keuken en er lag een voetbaltas in de gang met gras erin.

En om één uur had ik in Deventer moeten zijn.

Wat ik toen gedaan heb

Ik heb mijn vader gebeld en gezegd dat het niet lukte.

Hij zei dat het niet erg was en dat hij wel wat plantjes mee zou nemen. Dat is precies wat ik niet wilde. Ik wilde niet dat hij plantjes mee zou nemen, ik wilde met hem over die markt lopen en zelf iets uitzoeken en het dan te duur vinden en het toch kopen.

Maar dat heb ik niet gezegd, want dat is een heel gesprek en ik stond in de gang met mijn jas nog aan.

Het gekke is dat ik er tijdens die vijftig minuten op die parkeerplaats in Zwolle helemaal niet over heb nagedacht dat ik hem zou afzeggen. Ik wist het al. Het was al beslist ergens tussen kwart voor elf en elf uur, zonder dat er iemand iets over gezegd heeft, en zonder dat ik het zelf heb opgemerkt.

Van de vier regels op dat briefje was er precies één die van mij was.

Zaterdagavond

Thijs vroeg aan tafel hoe de markt was.

Ik zei dat ik niet geweest was.

Hij legde zijn vork neer en keek me aan en zei: “Waarom heb je niks gezegd?”

Daar had ik geen antwoord op dat goed klonk. Het eerlijke antwoord is dat ik het pas zag toen het al voorbij was.

Hij heeft daarna zijn telefoon gepakt en op de kalender gekeken en gezegd dat die markt volgende week zaterdag ook is, en dat hij dan de kinderen doet. Hij heeft het er meteen in gezet. Om twaalf uur, met mijn naam erbij.

Ik heb er niks op gezegd, want ik had een aardappel in mijn mond en omdat ik anders iets zou zeggen wat ik niet wilde zeggen aan die tafel met drie kinderen erbij.

Het staat er nog steeds in. Ik heb het vanochtend gecontroleerd.