De nieuwe kalender hing tien minuten en was al te klein

Er hing sinds oktober een kalender in onze keuken waar niets meer in paste, want de badkamer stond erop. Elke week een streepje, elke week iets doorgestreept, en in november stonden er drie weken achter elkaar dezelfde vier woorden. Ik heb hem zaterdagochtend van de muur gehaald en er ging een punaise mee die sinds 2019 in de muur zat.

De nieuwe hing er om kwart voor tien.

Om vijf voor tien was hij te klein.

Hoe het uit de hand loopt

We doen dit elk jaar op dezelfde manier. De kalender gaat op tafel, iedereen krijgt een stift, en je mag alleen dingen opschrijven waarvan je zeker weet dat ze doorgaan.

Dat laatste is een regel die ik zelf heb bedacht en die ik als eerste overtreed.

Thijs begon met de verjaardagen, want dat is het enige waar hij systematisch in is. Negen februari, zevenentwintig juli, drie oktober, twaalf maart, veertien juni. Hij schrijft ze in blokletters met de leeftijd erachter. Bij negen februari zette hij een veertig neer en schoof de stift toen door naar Fenna zonder mij aan te kijken, wat ik zeer gewaardeerd heb.

Fenna nam de stift over en toen begon het.

Zij schreef in maart: Loes school. In juni: musical. In juli: laatste schooldag ooit. Ze heeft dat woord ooit er echt bij gezet en er een streep onder gezet, want zij zet strepen onder dingen.

Toen begon ze aan augustus en bleef ze hangen.

Ze zei: “Wanneer begint de brugklas eigenlijk.”

Ik zei dat we dat nog niet precies weten en dat het ergens eind augustus is.

Ze heeft er toen ? neergezet in een vakje ergens onderaan de week. Dat vraagteken staat er nu nog en ik loop er elke ochtend langs.

Wat er in maart gebeurde

Het probleem is maart.

Op twaalf maart wordt Loes vier. Kort daarna gaat ze naar school, wat betekent dat ze in de weken ervoor komt wennen. Dat zijn losse ochtenden die nog niet vaststaan. Daarnaast valt de voorjaarsvakantie eromheen, en er staat ergens een ouderavond, en Fenna moet zich voor haar nieuwe school inschrijven in een periode die ook in maart valt.

Wij hebben in dat vakje van maart geschreven tot het niet meer ging en toen zijn we onder de rand doorgelopen naar april. Dat ziet er nu uit alsof maart lekt.

Thijs keek ernaar en zei: “Dat wordt niks.”

Ik zei dat het wel goed komt.

Hij zei: “Ja. Maar dat wordt niks.”

Beide dingen zijn waar. Zo praten wij.

De bijdrage van de jongste

Loes is drie en kon niet wachten tot ze de stift kreeg. Toen ze hem kreeg, wilde ze weten waar haar verjaardag stond, en Fenna heeft dat aangewezen.

Ze heeft daar toen omheen getekend. Niet in het vakje, om het vakje heen, in een kring die drie weken beslaat. Ze zei dat dat was “voor als het langer duurt”.

Bram heeft in oktober zijn eigen verjaardag opgeschreven, met een pijl erbij, en in de vakjes van het hele jaar op willekeurige plekken het woord voetbal. Hij traint op woensdag en speelt op zaterdag, dus dat is niet onjuist, het is alleen niet informatief.

En ergens onderin de zomer heeft hij geschreven: kamperen?

We weten al waar we naartoe gaan deze zomer. Dat is het eerste jaar dat we het in januari al weten, en ik heb hem gezegd dat hij dat vraagteken weg mag halen. Hij heeft hem laten staan omdat hij het mooier vond met.

Wat ik zelf niet heb opgeschreven

Ik heb de kalender aan het eind nog een keer bekeken toen iedereen weg was, met een doekje in mijn hand omdat ik toch bezig was.

Er staat niets in van mij. Geen enkele afspraak, geen enkel vakje, behalve mijn eigen verjaardag die Thijs erin heeft gezet.

Dat is niet zielig bedoeld en ik wil er ook geen groot punt van maken. Het viel me alleen op, na een week waarin ik veel heb zitten rekenen op parkeerplaatsen.

Dus ik heb er één ding bij geschreven, klein, in de laatste week van april, in mijn eigen handschrift dat niemand kan lezen.

Fenna kwam later langs en vroeg wat daar stond.

Ik heb gezegd dat ik dat nog niet wist.