De week waarin ons weekbord vier keer werd uitgeveegd

Op ons weekbord stond dinsdag om acht uur ‘s ochtends: woe – Fenna dans 16.00, Bram voetbaltraining 17.00, Merel thuis.

Om acht uur ‘s avonds stond er: woe – ?

Het vraagteken heeft Thijs erop gezet. Ik vond het onnodig sarcastisch en ook wel terecht.

Hoe het bord ontstond

Het hangt sinds vorig voorjaar op de koelkast, een wit bord met een stift die altijd zoek is en die we dan vinden in de la met de elastiekjes. Vijf kolommen, een rij per dag, en een hoekje rechtsonder waar ik dingen zet die ik niet mag vergeten en die ik daar dus vergeet.

Het idee was: iedereen kan zien wat er is. Geen “dat wist ik niet” meer. Fenna kan zelf kijken of ze haar danstas moet pakken. Bram kan niet meer volhouden dat hij niet wist dat het woensdag was.

Het werkt ook. Ongeveer zestig procent van de tijd, wat volgens mij hoog is voor een gezin van vijf.

Er staat nog iets op dat er niet op hoort. Onderaan, in de rand, in het handschrift van Fenna: nog 41 dagen. Dat sloeg op iets in november, ik weet niet meer wat, en het is nooit uitgeveegd. Inmiddels is het een grap geworden. Bram vraagt er om de paar weken naar en dan zeggen we dat het nog 41 dagen is.

Wat er ook op staat, en dat is de kern van het probleem: mijn werkdagen. Ik werk maandag, dinsdag en donderdag bij het bureau in Zwolle, en juist op die drie dagen valt alles wat niet kan wachten. Voetbal, boodschappen, een gesprek op school, een bericht van de dansjuf. Op woensdag en vrijdag ben ik er en dan gebeurt er niks. Zo hebben we dat niet bedacht en zo is het wel.

Wat er deze week gebeurde

Maandag klopte alles. Dat is meestal zo. Maandag is het bord op zijn mooist en heb ik het gevoel dat we een goed georganiseerd huishouden zijn.

Dinsdag ging Loes niet naar de peuterspeelzaal, want die was verkouden, en mijn moeder is bijgesprongen op het moment dat ik dat nog aan het uitzoeken was. Uitgeveegd, opnieuw geschreven.

Woensdagochtend kwam er een bericht dat de dansles verzet werd naar donderdag. Uitgeveegd, opnieuw geschreven.

Woensdagmiddag bleek Bram zijn voetbalschoenen bij een vriendje te hebben laten liggen, in een huis waar op dat moment niemand thuis was. Dat had ik ook niet op het bord kunnen zetten.

En donderdag kwam Thijs eerder thuis dan gepland, wat een keer per maand voorkomt en dan altijd op een dag waarop ik zelf al alles had opgelost.

Het moment dat het kantelde

Ergens woensdagavond stond ik met die stift in mijn hand naar dat bord te kijken alsof het bord iets van mij wilde. Ik was geïrriteerd. Niet op iemand, gewoon op het feit dat ik voor de derde keer die week hetzelfde stukje week aan het opschrijven was.

Fenna kwam langs, keek mee, en zei: “Waarom schrijf je het niet gewoon aan het eind van de dag op? Dan klopt het altijd.”

Dat is natuurlijk het domste idee dat er bestaat, want dan is het geen planning meer. Ik heb dat ook gezegd. Zij haalde haar schouders op en ging weg.

En daarna heb ik er de hele avond over nagedacht.

Wat ik er nu van vind

Ik denk dat ik het bord al die tijd als een belofte heb behandeld. Er staat iets op, dus zo gaat het. En elke keer dat het anders liep voelde dat als een kleine mislukking, meestal de mijne, want ik ben degene die het schrijft.

Terwijl het gewoon een tussenstand is. Dit is wat we nu weten. Meer niet.

En dat verklaart ook waarom ik er zo chagrijnig van werd. Het ging niet over dansles of voetbalschoenen. Het ging over het idee dat een week iets is dat je van tevoren kunt vastleggen, en dat als het niet lukt om die vast te leggen, jij degene bent die iets niet goed doet. Dat idee heb ik ergens opgepikt en nooit gecontroleerd.

Thijs kijkt daar heel anders naar en dat heeft me zestien jaar geïrriteerd. Hij zegt: dan doen we het morgen. Hij zegt dat bij het bord, bij de schuur, bij de tuin en bij de kraan, en meestal heeft hij achteraf gelijk. Wat me eraan stoorde was niet dat het niet klopte. Het was dat het rustig klonk.

Ik heb er sinds donderdag één ding aan veranderd: het staat er nu in potlood-achtige, kleine letters, en ik schrijf alleen nog op wat vaststaat. De rest laat ik leeg. Een lege plek op het bord voelt onaf, en dat moet ik nog wennen, maar hij klopt in elk geval.

Vrijdagavond stond er over het hele weekend maar drie dingen. Ik heb er tien minuten naar staan kijken.

Bram heeft er ondertussen in het lege vak van zaterdag iets bij geschreven. Niks doen, hele dag. Met een streep eronder.

Dat is het enige punt dat deze week helemaal is doorgegaan.