Valentijn is bij ons een zaak van groep 3 geworden

Bram zat woensdagavond aan de keukentafel met tweeentwintig papieren harten voor zich en een lijst met namen ernaast, en zei zonder op te kijken: “Niet storen, ik ben aan het verdelen.”

Hij is zeven. Ik wist niet dat er iets te verdelen viel.

Wat Thijs en ik met Valentijnsdag doen

Niks. Al zestien jaar niks.

Dat is geen standpunt, we zijn er gewoon nooit aan begonnen. Er is één keer, in het tweede jaar dat we samen waren, een boeket geweest dat ik zonder overleg had gekocht en dat op tafel stond toen hij thuiskwam, en toen zei hij: “Oh.” Meer niet. Ik heb daar destijds een halve avond iets van gevonden en er inmiddels vrede mee.

Wat we wel doen, en dat is buiten Valentijn om ontstaan: op vrijdagavond eten we laat, als de kinderen boven zijn, met de radio aan en de deur van de kamer dicht. Dat is bij ons het dichtst in de buurt van romantiek en het staat op geen enkele kalender.

Vanavond dus ook. Er is niets aan de hand.

Wat ik er wel van vind, nu ik er toch over schrijf: ik denk dat we die dag hebben overgeslagen omdat we allebei bang waren dat het zou tegenvallen. Als je niets afspreekt, kan er niets misgaan. Dat is dezelfde redenering die ik een paar dagen geleden nog opschreef over mijn eigen verjaardag, en het valt me nu pas op dat het dezelfde redenering is. Ik zal er niet te veel achter zoeken. Ik noteer het alleen.

Het systeem van Bram

Zijn klas telt tweeentwintig kinderen, hemzelf niet meegerekend. Dat aantal kaarten had hij dus nodig, en hij is er maandag mee begonnen.

Ik dacht eerst dat het ging om een verplichting van school. Dat is niet zo. Juf Marloes heeft alleen gezegd dat als je iets meeneemt, je iets voor iedereen meeneemt. Dat is een regel die ik begrijp en die ik vermoedelijk zelf ook zou hebben verzonnen.

Maar Bram heeft er iets aan toegevoegd waar niemand om gevraagd heeft. Hij heeft ze verdeeld in drie soorten.

1. De gewone. Een hart, zijn naam, klaar. Voor de meeste kinderen.
2. De betere. Een hart met een rand van stiften eromheen en een tekening op de achterkant. Voor een stuk of zes.
3. De grote. Twee harten aan elkaar geplakt met een klepje ertussen. Voor drie kinderen.

Toen ik vroeg hoe hij bepaalde wie wat kreeg, keek hij me aan alsof ik vroeg hoe je een deur opendoet.

“Gewoon. Hoe vaak ik met ze speel.”

Dat is het. Er zit geen liefde in, geen verliefdheid, geen enkele opwinding. Het is een inventarisatie van zijn sociale leven, uitgevoerd op woensdagavond, in stiftkleur.

Ik heb er langer over nagedacht dan hij.

Want er zit natuurlijk wel iets in dat me bezighoudt. Die drie grote gaan naar drie kinderen, en dat betekent dat er negentien kinderen zijn die een gewone krijgen, en dat sommige van die negentien dat op het schoolplein naast elkaar kunnen leggen. Ik heb hem daar heel voorzichtig iets over gevraagd, in de trant van of hij dacht dat iedereen het leuk zou vinden.

Hij zei: “Ja, want iedereen krijgt er een.”

En daar had hij gelijk in en daar had ik het bij moeten laten. Ik heb toch nog gezegd dat je de grote misschien in de tas kunt doen zodat ze niet allemaal tegelijk op tafel liggen. Hij vond dat een uitstekend idee, om praktische redenen die niets met mijn redenen te maken hadden.

Wat me trouwens raakte: hij heeft ze alle tweeentwintig zelf geschreven. Twee avonden. Zijn naam tweeentwintig keer, en zijn naam schrijven is voor hem nog geen automatisme. Bij nummer negentien werd de B kleiner en scheef. Ik heb die stapel dinsdagavond gecontroleerd toen hij al boven was, en ik heb er langer dan nodig naar zitten kijken.

Fenna heeft er niets mee, zegt ze

Fenna zit in groep 7 en daar ligt het anders. Daar is Valentijn geen knutselwerk meer maar een onderwerp waar de hele week omheen gepraat wordt zonder dat iemand er iets over zegt. Dat is een vaardigheid die ze op die leeftijd ineens allemaal tegelijk beheersen.

Ze zei dinsdag dat het “echt zo kinderachtig” is en dat niemand in haar klas eraan doet.

Donderdagavond hoorde ik haar in de gang met iemand bellen, en het ging er precies over. Wie wel. Wie niet. Wie iets zou doen en dan toch niet.

Ik heb er niets over gevraagd en dat was denk ik de juiste keuze, al blijf ik er nieuwsgierig naar.

Wat er vanmiddag thuiskwam

Bram kwam terug met achttien kaarten in zijn tas, waarvan drie zonder naam, wat hij een probleem vindt dat opgelost moet worden.

Hij heeft ze op de vloer van de kamer uitgelegd in rijen. Loes is er twee keer doorheen gelopen, waarna er opnieuw gelegd moest worden en er kort iets van gehuil was, van beide kanten.

En hij heeft er eentje op mijn plek aan tafel gelegd. Een gewone, uit categorie één. Met zijn naam erop en verder niks.

Ik heb hem tegen de fruitschaal gezet. Daar staat hij nog.