Het bos bij Heino in de regen en waarom we toch bleven

We stonden om kwart over tien bij de auto en er was niemand die dit wilde.

Fenna had haar jas half aan en haar telefoon in haar hand op een manier waarmee ze duidelijk maakte dat dit haar tegen haar zin overkwam. Bram vroeg drie keer waarom. Loes had één laars aan en weigerde de tweede omdat het de blauwe was.

Ik stond daar met een thermoskan en dat gevoel dat ik ken en dat ik nooit fijn vind: dat ik iets aan het opleggen ben dat ik zelf leuk vind, en dat ik dus ook de schuld krijg als het niks wordt.

Waarom ik het toch doorzette

Het was de eerste dag van de voorjaarsvakantie. Ik had vrij genomen, wat betekent dat er in mijn hoofd al drie weken een versie van deze dag rondliep waarin we vrolijk door een bos liepen.

Dat is op zich een probleem. Als je zo’n plaatje meeneemt, wordt de echte dag altijd de mindere versie ervan.

Maar ik had ook iets anders bedacht. Ik had een lijstje gemaakt van vijf dingen die we moesten vinden: een paddenstoel op een stam, iets wat oranje is, een tak die precies zo lang is als Loes, een spoor in de modder, en iets waar Bram een verhaal bij kan verzinnen. Dat laatste punt is geen echte opdracht maar een garantie voor twintig minuten.

Het lijstje zat in mijn zak. Dat vertelde ik nog niet.

De eerste veertig minuten waren slecht

Ik ga daar eerlijk over zijn, want ik lees vaak stukken waarin het meteen goed gaat en dat helpt niemand.

Het regende niet hard, het was die fijne motregen die je pas voelt als je al nat bent. Het pad was modderig op de manier waarop het pad in het bos richting Heino in februari altijd modderig is: niet glad, maar zuigend, zodat elke stap een klein beetje meer moeite kost dan je gewend bent.

Fenna liep achteraan. Bram vroeg twee keer of we er bijna waren, wat een merkwaardige vraag is bij een rondje. Loes wilde gedragen worden en toen ze gedragen werd, wilde ze weer lopen, en toen ze liep bleef ze staan bij elke plas, wat op zich prima is maar niet als je er zeventig hebt.

Ergens rond minuut twintig kwam er nog een gezin voorbij met twee kinderen die er wel zin in hadden. Dat helpt ook niet. Ik heb gedag gezegd op de manier waarop je gedag zegt als je hoopt dat ze snel doorlopen.

Op minuut achtentwintig heb ik overwogen om te zeggen: we gaan terug.

Ik zeg dat niet omdat ik zo doorzettend ben. Ik zei het niet omdat ik wist dat we dan in de auto zouden zitten met vijf mensen in een humeur, en dat de rest van de dag ook al niet meer zou kloppen.

Toen kwam de hut

Bij het derde pad ligt een open plek waar het vorig jaar heeft gestormd, en daar ligt van alles: takken, een paar dikke stammen, een boom die scheef tegen een andere aan hangt.

Bram zag dat en zei niks. Hij liep er gewoon heen en begon te sjouwen.

Dat is het moment. Ik weet nooit wanneer het komt en het komt bijna altijd. Vanaf dat punt hoefde ik niks meer.

Ik heb dat moment inmiddels vaak genoeg meegemaakt om te weten dat je er niets aan kunt doen om het te versnellen. Je kunt het niet voorstellen, want dan is het jouw idee. Je kunt er niet naartoe wijzen, want dan is het een opdracht. Het enige wat werkt is doorlopen tot je op een plek komt waar iets ligt.

Er is anderhalf uur gebouwd. Fenna is na vijf minuten meegegaan, eerst nog met dat gezicht van ik-doe-dit-voor-hem, daarna gewoon. Zij bepaalde de constructie, want zij is de enige met een plan. Bram sleepte aan. Loes bracht kleine takjes die nergens voor nodig waren en die met veel dank in ontvangst werden genomen en dan achter haar rug weggelegd.

Er was één recht stuk hout, ongeveer een meter lang, waar Bram na een halfuur van vond dat niemand het mocht aanraken. Het lag apart. Het had een functie die hij niet uitlegde en die er misschien niet was. Fenna heeft dat volledig geaccepteerd.

Op enig moment zaten alle drie de kinderen onder dat bouwsel van takken en werd er thee gedronken, en toen keek Fenna omhoog en zei:

“Als het nou echt hard gaat regenen, blijven we hier gewoon.”

Ik stond er de hele tijd naast met die thermoskan en had niets te doen, en dat was ongemakkelijk op een manier waar ik zelf van schrok. Ik ben blijkbaar gewend om iets te zijn tijdens een uitje. De organisator, de fotograaf, degene die vraagt of het leuk is. En op het moment dat het echt leuk was, was ik overbodig.

Ik ben op een boomstam gaan zitten die nat was en heb dat verder gelaten voor wat het was.

Wat we mee terug namen

Natte broeken. Alle drie. Modder tot boven de laarsranden, dus ook in de laarzen, wat betekent dat er sokken zijn weggegooid.

Een tak die precies zo lang is als Loes. Die staat nu in de schuur, tegen de muur, en Thijs heeft er nog niks van gezegd wat op zichzelf ook een keuze is.

En het lijstje in mijn zak, dat ik er nooit uit heb gehaald. Vier van de vijf punten waren vanzelf gebeurd. Van het oranje ding weet ik het niet.

Op de terugweg in de auto sliep Loes voordat we de weg af waren. Bram vertelde een verhaal over de hut dat begon bij de hut en eindigde bij een vulkaan, met daartussenin ongeveer elf tussenstappen die ik niet meer kan reconstrueren.

Fenna vroeg wanneer we weer gingen.

Ik heb geantwoord dat ik dat nog niet wist, en dat is waar. Maar ik weet inmiddels wel dat ik de eerste veertig minuten van de volgende keer niet meer serieus hoef te nemen.