Thijs wilde op Vaderdag niks en kreeg een fietstocht met vier mensen

Ik heb het hem donderdag gevraagd, tussen twee dingen door, en hij zei wat hij elk jaar zegt.

“Niks hoor. Ik wil gewoon een dag waarop niemand iets van me wil.”

Dat is een wens die in dit huis onmogelijk uit te voeren is, en dat weet hij, en hij zegt het toch elk jaar. Ik denk inmiddels dat dat de bedoeling is.

Het ontbijt

Om vijf voor acht kwamen ze naar beneden. Fenna had de leiding, want die is sinds gisteren elf en dat merk je aan alles, en Bram had de uitvoering.

Er stond op een dienblad, dat we hebben en dat we nooit gebruiken, het volgende. Twee boterhammen met kaas, waarvan er één verkeerd om lag. Een glas sinaasappelsap dat voor driekwart vol was omdat er gemorst is en het restant is bijgevuld met water, wat ik pas hoorde toen hij het al op had. Een appel, ongesneden.

En een kaart, gemaakt van een A4 dat dubbelgevouwen was, met een tekening van Wolk erop die volgens Loes van haar is en volgens Bram van hem.

Op de binnenkant stond, in Brams handschrift, dat vaderdag fijn moest zijn en dat hij de beste papa is van de straat.

Van de straat. Dat vond ik het beste deel. Thijs heeft er drie keer om moeten lachen en heeft die kaart daarna in de la bij de sleutels gelegd, waar hij dingen legt die hij wil houden maar waarvan hij niet wil dat het opvalt.

De route die er al lag

Toen bleek er een route te zijn.

Fenna had hem woensdag al getekend, op ruitjespapier, met de weg naar het bos richting Heino erop en met kruisjes bij twee plekken waar we moesten stoppen. Het is precies dezelfde manier van doen als bij de wandeling met de hond vorige maand, alleen weet ze nu dat je dat niet van tevoren moet aankondigen.

Ze legde hem naast het bord bij het tweede kopje koffie. Thijs keek ernaar, keek naar mij, en zei dat hij dan maar even de banden zou oppompen.

Dat is bij hem ongeveer een gejuich.

Twaalf kilometer, twee stops, één bui

We zijn met z’n vijven gegaan. Loes in het stoeltje achterop bij Thijs, want in de kar past ze nog wel maar dan protesteert ze de hele weg over dat ze groot is. Wolk bleef thuis. Dat vond Bram oneerlijk en dat heeft hij tot aan de rand van het dorp volgehouden.

Het bos richting Heino is op zondagochtend druk en na tien uur nog drukker, dus we waren te laat en dat gaf niet. Bij het eerste kruisje op de kaart lag een boomstam waar volgens Fenna op geklommen moest worden, en dat is gebeurd, ook door mij, met minder gemak dan tien jaar geleden.

Het tweede kruisje bleek een plek te zijn waarvan zij dacht dat er een uitkijkpunt was. Dat was er niet. Er was een bankje en een prullenbak. We hebben daar de koeken opgegeten die ik had meegenomen, en het is een teken van de leeftijd van mijn oudste dat ze hierover niet boos is geworden maar heeft gezegd dat de kaart dan verkeerd was.

Op de terugweg kregen we een bui. Niet lang, wel goed, van het soort dat in juni ineens uit een grijze rand komt terwijl het aan de andere kant blauw is. We hebben tien minuten onder de bomen bij de rand van het bos gestaan en daarna zijn we doorgefietst omdat we toch al nat waren.

Loes vond dat het beste stuk van de dag. Dat weet ik omdat ze het sindsdien vier keer heeft nagedaan met haar handen.

De rest van de dag

Thuis om half een. Broodjes, natte jassen over de stoelen in de tuin, Wolk die zich gedroeg alsof we een half jaar weg waren geweest.

En daarna is Thijs de schuur in gegaan, tot vijf uur.

Ik vind dat geen mislukte Vaderdag. Ik denk dat hij precies dat heeft gekregen wat hij bedoelde toen hij zei dat hij niks wilde. Eerst iets waar hij bij hoorde, en daarna een middag waarop niemand iets van hem wilde.

Toen we terugfietsten reed hij achteraan. Dat doet hij altijd, op elke fietstocht, ook toen er nog maar één kind was. Ik heb hem één keer gevraagd waarom en hij zei dat je vanaf daar iedereen kunt zien.

Meer heeft hij daar niet over gezegd, en meer hoeft ook niet.