Vijf bezette avonden en vier daarvan had ik zelf gepland

Ik stond woensdag om vijf uur bij de zaal op het dorp met de motor uit en de radio zacht, en ik dacht, met echte verontwaardiging, dat dit een absurde week was.

Toen ben ik hem donderdagavond gaan opschrijven. Op de achterkant van een envelop, zoals altijd. Zeven dagen onder elkaar met tijden erachter.

Het was geen absurde week. Het was een week waarin ik vier avonden zelf had ingevuld.

De week, uitgeschreven

Maandag was kantoordag in Zwolle. Op de terugweg boodschappen omdat ik zaterdag iets moet bakken. ’s Avonds heb ik anderhalf uur gewerkt aan iets wat niet af was, na het eten, aan de eettafel, met de televisie zacht aan in de kamer ernaast.

Dinsdag ook Zwolle. ’s Avonds voetbaltraining van Bram, brengen en halen, met een half uur ertussen dat ik altijd inschat als bruikbaar en dat het nooit is.

Woensdag was streetdance, en de laatste les van het seizoen, waar de ouders bij mochten kijken. Daarna gebracht naar een vriendin en om acht uur weer opgehaald.

Donderdag was kantoordag. Daarna een borrel bij het bureau, ter afsluiting van een project, waar ik heen ben gegaan.

Vrijdag, vandaag, is de dag waarop de taart voor morgen gemaakt moet worden en waarop ik het cadeau nog steeds niet heb.

En morgen wordt Fenna elf.

Wat er niet op stond

Wat er niet op stond is net zo belangrijk.

Er stond geen enkele avond op waarop niets was. Niet één. En dat is niet omdat er zoveel moest, want als je die lijst leest is er precies één ding echt verplicht, en dat is een kind naar voetbal brengen.

De borrel had ik kunnen laten schieten. Het anderhalve uur werk op maandagavond had niet gehoeven, dat had ook vrijdag gekund, en dat weet ik omdat het bij de vorige drie keer ook vrijdag is geworden en er niemand iets van gezegd heeft.

De laatste dansles met ouders erbij, daar wilde ik heen en dat is dus een keuze en geen last. Dat schrijf ik er expres bij, want er zit iets oneerlijks in om leuke dingen op te tellen bij een klaaglijst en dan te concluderen dat je het zwaar hebt.

Waar het bij mij misgaat

Ik heb het altijd over de dingen die moeten. Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg ik druk, en dan noem ik het schoolreisje en de uitvoering en de verjaardag, alsof die drie dingen mij deze week overkomen zijn.

Het schoolreisje was een dag waarop ik gewoon gewerkt heb en waarop Thijs bij de bus stond.

De uitvoering was zaterdag en heeft mij, alles bij elkaar, ongeveer vier uur gekost.

De verjaardag is morgen en daar heb ik tot nu toe twee dingen voor gedaan.

De rest van die volle week is werk dat ik naar de avond schuif, een borrel waar ik heen wilde, en boodschappen die ik in drie keer doe omdat ik geen lijst maak. Dat is een heel ander verhaal dan het verhaal dat ik aan mensen vertel, en ik vertel dat andere verhaal niet om te liegen maar omdat het makkelijker is.

Druk zijn door dingen die moeten is respectabel. Druk zijn omdat je slecht plant is het niet. En dat tweede is bij mij vaker aan de hand.

Wat er wel goed gaat

Ik wil hier geen stuk neerzetten waarin ik mezelf de grond in schrijf, want dat is ook een truc.

Er is namelijk iets veranderd sinds mei. Ik sta sinds de hond elke ochtend om zes uur op en loop drie kwartier naar de dijk. Dat is vijf ochtenden per week gelukt, deze week zelfs zes, en op de zaterdag van de uitvoering ook.

Dat uur is het enige blok in mijn week dat niemand kan verzetten. Als dat er niet was geweest, had deze week er heel anders uitgezien, want dan had ik alleen de avonden gehad en die waren dus vol.

Ik heb er ook één keer bij hardgelopen, dinsdag, twintig minuten en niet snel. Dat is de eerste keer sinds februari dat ik twee weken achter elkaar iets voor mezelf heb gedaan zonder dat het instortte.

En ik heb donderdag op de borrel om tien uur gezegd dat ik ging. Niet om elf uur, niet als laatste. Dat lijkt niks. Ik heb daar vroeger echt niet zo makkelijk over gedaan.

De envelop hangt aan de koelkast

Er hangt sinds donderdag dus een envelop naast de junikalender, met een week erop die ik zelf heb gemaakt.

Thijs heeft hem gelezen en heeft er precies één opmerking over gemaakt, en dat was dat er bij donderdag geen tijd achter de borrel stond.

Ik heb hem niet weggehaald. Zondag is het Vaderdag, volgende week zijn er een verjaardagsfeestje en de laatste voetbaltraining, en dan zit ik al op drie.

Morgen wordt er niets gepland. Morgen wordt ze elf, en ik heb nog steeds geen cadeau.