Zes weken vakantie, drie kinderen thuis en geen kantoor meer om naartoe te gaan

Op de kalender in de keuken staat bij zaterdag 11 juli één woord en dat woord is vakantie, en het staat er in het handschrift van Fenna omdat zij het in mei al heeft opgeschreven.

Ik loop er sinds vrijdag omheen als om een hond die slaapt.

De vraag die in januari al gesteld is

Op een zondagavond in januari heb ik aan de keukentafel gezegd dat ik in april wilde stoppen bij het bureau. Thijs zei één woord en heeft daarna drie vragen gesteld waar ik alle drie geen antwoord op had.

De eerste ging over wanneer je weet of het werkt. De derde ging over waar ik zou zitten.

De tweede was deze: wat gebeurt er in de zomervakantie, als er zes weken lang drie kinderen thuis zijn en je geen kantoor meer hebt om naartoe te gaan.

Ik heb toen gezegd dat ik het niet wist en dat het nog ver weg was. Dat vond ik in januari een redelijk antwoord.

Het is nu 6 juli. Het is niet meer ver weg. Het is over vijf dagen.

Wat er vorig jaar hing en dit jaar niet

Vorige zomer hing er op de koelkast een briefje. Daar stond per week op wie er wanneer op de kinderen lette. Oma Riet had twee dinsdagen, Nienke kwam een lang weekend, Thijs had vier dagen opgenomen, en de rest was ingevuld met de dagen dat ik niet naar Zwolle hoefde.

Dat briefje was een gedoe om te maken en het heeft een paar keer niet geklopt. Maar het was af. Er stond op elke dag iets, en als er iets misging kon je met je vinger op papier aanwijzen waar het misging.

Dit jaar heb ik dat briefje niet gemaakt. Ik heb er drie keer aan gedacht en het drie keer niet gedaan, en de reden is simpel: ik ben er zelf. Er valt niets in te vullen. Op elke dag staat mama, thuis.

En daar zit precies het probleem in dat ik niet zag toen ik in januari dacht dat dit het opgeloste deel van mijn plan was.

Thuis zijn is niet hetzelfde als er zijn

Ik werk vier ochtenden. Dat is wat ik nodig heb om dit rond te krijgen en het is ook wat ik leuk vind, dus daar hoeft niemand medelijden mee te hebben.

Die ochtenden zaten tot nu toe verstopt in de schooluren. Van half negen tot drie uur was er niemand thuis behalve de hond, en dan was het stil, en dan werkte ik. Ik heb tien weken lang gedacht dat ik goed bezig was en ik was gewoon iemand met een leeg huis.

Vanaf zaterdag is het huis niet leeg. Vanaf zaterdag zit er een meisje van twaalf boven dat de hele dag thuis kan zijn zonder dat iemand daar iets van vindt, een jongen van acht die om het uur een vraag heeft die geen vraag is maar een verhaal, en een kind van vier dat sinds eind maart naar school gaat en die zes weken lang niet snapt waarom dat ineens niet meer hoeft.

En ik zit daar in de hoek bij het raam. Zichtbaar. Bereikbaar. Aan een tafel waar ook de post op ligt.

Ik weet nu al wat er gebeurt. Niet omdat ik pessimistisch ben, maar omdat het in de meivakantie ook gebeurd is en dat waren maar vijf dagen.

Het plan dat ik gemaakt heb

Ik heb zondagavond op de achterkant van een envelop, want dat is nu eenmaal waar dingen bij mij op beginnen, vijf punten geschreven.

1. Ik werk van acht tot twaalf op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag. Niet op woensdag, want woensdag is hier al sinds jaar en dag de dag waarop niets past.
2. Ik zeg die uren hardop aan tafel. Niet één keer, elke ochtend. Fenna kan klokkijken sinds haar zesde en het is hoog tijd dat ik dat gebruik.
3. Loes gaat twee dinsdagen naar Kampen. Mijn moeder heeft dat zelf aangeboden en ik heb daar drie dagen over gedaan voor ik ja zei, en dat zegt meer over mij dan over haar.
4. Bram gaat de week van de twintigste vier ochtenden naar de zomerweek van SV Wijhezicht. Dat kost geld en het is dit jaar het enige waarvan ik zonder aarzelen vind dat het dat waard is.
5. Geen nieuwe opdrachten voor september.

Punt vijf is een leugen. Ik heb er in juni al één aangenomen die half augustus af moet, terwijl we dan net terug zijn uit Denemarken en er niets van mij deugt. Ik wist dat toen ik ja zei. Ik heb ja gezegd omdat het mijn eerste opdrachtgever is die uit zichzelf terugkomt, en ik ben tien weken oud als bedrijf en dat doet iets met je oordeelsvermogen.

Waar ik echt bang voor ben

Het is niet dat er te weinig uren zijn. Uren zijn te tellen en te schuiven en desnoods ‘s avonds in te halen, en dat weet ik want dat doe ik al elf jaar.

Waar ik bang voor ben is dat ik ze ga zitten wegduwen.

Dat er om tien over negen een kind bij mijn tafel staat met iets kleins, en dat ik daar iets van vind. Dat ik ga zuchten. Dat ik dat gezicht ga trekken dat mijn moeder trok als ze aan de telefoon zat en wij binnenkwamen, waarvan ik als kind dacht dat het boosheid was en waarvan ik nu weet dat het iets anders was, en waar ik het met haar nooit over gehad heb.

Ik ben in april weggegaan bij dat bureau in Zwolle voor precies de tijd waar ik nu bang voor ben.

Dat is de zin waar ik zaterdagochtend om zes uur op de dijk mee liep en die ik sindsdien niet meer weg krijg.

Ik ga dit hier bijhouden, denk ik. Niet elke week en niet als tips, want ik heb geen tips, ik heb een envelop met vijf punten waarvan er één nu al niet klopt.

Wat ik wel weet: over drie weken zitten we in de auto naar Denemarken en dan is er twee en een halve week geen envelop en geen schema en geen tafel met post erop.

Dat is niet de oplossing. Dat is uitstel met een dakkoffer erop.

Maar het is er wel, en ik tel er sinds vrijdag op af, en dat is voor iemand die zelf gekozen heeft om thuis te werken misschien wel het eerlijkste wat ik deze maand op te schrijven heb.