Ik heb drie weken naar één avond toegewerkt en nu is het gewoon dinsdag

Dinsdagochtend om tien over tien zat ik aan mijn bureau met een lege agenda en heb ik de tuin in gekeken.

Dat is nu drie dagen geleden en ik doe sindsdien niets bijzonders verkeerd. Ik heb gewerkt, ik heb gekookt, ik heb de was gedaan. Maar er zit een soort ruis in de dag die er in mei niet was, en ik heb er tot vanochtend geen woorden voor gehad.

De musical was donderdag. Maandag heb ik de platen opgehaald.

En daarna was het op.

Wat ik in juni allemaal ja heb gezegd

Als ik het opschrijf, snap ik mezelf iets beter.

Een programmaboekje. Vier avonden decor. Twee klussen voor klanten waarvan er één eerder af moest dan afgesproken. Een verjaardag met een bus naar Zwolle en een taart om vijf uur. Drie avonden avondvierdaagse waarvan ik er één heb gelopen. Een zoektocht naar een foto uit 2018 die tot half twaalf duurde. Een Vaderdag die om kwart over vijf begon.

En de hele tijd, onder alles door, die donderdagavond om zeven uur.

Dat is het punt. Alles wat ik deze maand deed, wees naar dezelfde avond. Ik hoefde ‘s ochtends niet te bedenken wat belangrijk was, want dat wist ik al. Er was een datum en die datum trok de hele maand recht.

Dinsdag was de eerste dag zonder datum.

Wat er precies weg is

Niet het werk. Ik heb genoeg te doen, meer dan in mei zelfs, en dat is voor iemand die in april haar contract heeft opgezegd geen slecht bericht.

Wat er weg is, is het vertellen.

Vrijdagochtend, de ochtend na de musical, ben ik om acht uur beneden gekomen en toen was het huis leeg. Thijs was naar Deventer, de kinderen naar school. En ik stond daar met een avond in mijn hoofd waarover ik iets wilde zeggen, en er was niemand om het tegen te zeggen.

Toen ik nog naar Zwolle reed, was dat opgelost geweest. Dan was ik om half negen binnengekomen, dan had iemand gevraagd hoe het was gegaan, dan had ik het in vier minuten verteld bij het koffieapparaat en dan was het eruit geweest en had ik verder kunnen werken.

Daar heb ik in januari nooit aan gedacht toen ik zat te rekenen aan hoeveel dagen ik nog moest.

Ik heb het uiteindelijk verteld aan Ilse. Over de heg, met een wasmand op mijn heup, twintig minuten lang, terwijl zij haar planten stond te doen. Zij heeft alles gevraagd wat je moet vragen en ze heeft op het juiste moment gezegd dat ze het jammer vond dat ze er niet bij was geweest.

En toen was het beter. Zo simpel bleek het te zijn.

Waar het niet over gaat

Ik wil het volgende wel even zeggen, want anders leest dit als iets anders dan het is.

Dit gaat niet over dat mijn dochter naar de middelbare school gaat. Dat komt nog en dat komt op een ander moment en dat zal er niet uitzien zoals ik denk, want dat doet het bij haar nooit.

Dit gaat ook niet over spijt van april. Ik heb sinds april niet één keer op een dinsdagochtend in de auto gezeten met dat gevoel in mijn maag, en dat is genoeg. Dat is meer dan genoeg.

Dit gaat over iets kleiners en vervelenders. Dat een lege agenda in mei rust is en in de laatste week van juni een gat, en dat het verschil daartussen niet in de agenda zit maar in wat er de weken ervoor in stond.

Ik heb er ook aan gedacht dat dit misschien gewoon vermoeidheid is die zich als iets anders voordoet. Dat kan. Ik ben deze maand vier keer na twaalven naar bed gegaan en dat doe ik anders nooit.

Wat ik nu doe

Ik ben woensdagochtend om zes uur gaan hardlopen. Voor het eerst sinds ergens in het voorjaar, en het was verschrikkelijk, en het duurde vijfentwintig minuten en ik heb het donderdag weer gedaan.

Ik heb een lijstje gemaakt voor juli. Op dat lijstje staan zeven dingen en drie daarvan gaan over Denemarken en twee over de schuur.

En ik heb iets gedaan waarvan ik pas achteraf begreep waarom ik het deed. Ik heb met Hester afgesproken dat we in september koffie drinken. Zomaar. Zonder musical, zonder commissie. Ze zei ja binnen tien seconden, wat mij achteraf meer zei over haar dan over mij.

De junikalender hangt er nog. Er staan nog twee dingen op: het rapport en de laatste schooldag, en dat laatste valt volgende week.

De julikalender ligt in de la. Ik heb hem nog niet opgehangen en ik weet ook wel waarom.

Zodra hij hangt, staat er in de eerste week al: laatste dag De Kleine Belt.