Sinds het warm is zetten wij zeven schaaltjes op tafel en verder niets

Het is hier al twee weken boven de vijfentwintig graden en er staat sinds die twee weken geen pan meer op het fornuis na vier uur ‘s middags.

Wat er wel staat, om zes uur, midden op tafel: zeven schaaltjes.

Dat is het hele avondeten.

Hoe het begon

Het begon met een avond die helemaal misging.

Ik had iets warms gemaakt omdat ik vond dat dat hoorde. Het was achtentwintig graden, de keuken stond op het zuiden, en toen het op tafel stond zei Bram dat hij eigenlijk geen zin had in warm.

Daar heb ik iets van gevonden. Ik heb er meer van gevonden dan nodig was, omdat ik daar anderhalf uur in een hete keuken voor had gestaan, en dat is precies de fout: hoe langer je ergens aan werkt, hoe minder een kind ervan af mag wijzen.

De avond erna heb ik niets gemaakt. Ik heb alles wat er in de koelkast lag in schaaltjes gedaan en op tafel gezet en gezegd dat ze zelf mochten pakken.

Er is die avond meer gegeten dan de avond ervoor en er is niets over gebleven.

De zeven schaaltjes

De verdeling ligt inmiddels ongeveer vast. Drie vaste en vier wisselende.

De drie vaste:

1. Brood, gesneden, of anders koude aardappel met een beetje olie erover.
2. Kaas of iets anders hartigs in blokjes.
3. Komkommer. Altijd komkommer. Dit huis draait op komkommer.

De vier wisselende, afhankelijk van wat er ligt:

4. Iets van ei, meestal hardgekookt en gehalveerd.
5. Tomaat met zout, en de tomaten van mijn vader zijn er nu bijna.
6. Iets van bonen of linzen uit een pot, met citroen en peper erdoor.
7. Fruit. Aardbei zolang het kan, daarna meloen.

En dan staat er nog een achtste schaaltje dat niet meetelt, want daar zitten dingen in die op moeten. Restjes, het laatste van een pot, de laatste twee olijven.

Dat achtste schaaltje is degene die het eerst leeg is. Elke avond. Ik heb geen idee waarom en ik ben ermee opgehouden er iets van te vinden.

Wat er misgaat

Drie dingen.

Bram wil niet dat dingen elkaar raken. Op zijn bord moet alles apart en als iets uit schaaltje zes tegen iets uit schaaltje twee aan komt, dan is dat volgens hem bedorven. Dat is geen probleem zolang je het weet en zolang er genoeg bord is.

Loes eet uit één schaaltje. Welk schaaltje dat is, wisselt per week, en die week is heilig. Vorige week was het ei. Deze week is het komkommer en niets anders, en ik heb geleerd dat je daar op woensdag niets aan verandert.

En het derde: er wordt bij ons nu bijna niet meer gepraat aan tafel, want iedereen is bezig met pakken. Dat is het enige dat ik hier echt jammer aan vind. Bij een pan op tafel is er een moment waarop iedereen zit en wacht. Bij zeven schaaltjes is er geen begin.

We hebben daarom sinds vorige week een regel dat er niemand pakt tot iedereen zit. Die regel houdt het ongeveer drie dagen vol en dan begint hij te schuiven, en dat is bij elke regel hier zo.

Wie het het minst leuk vindt

Fenna.

Zij vindt dit geen eten. Zij heeft dat één keer gezegd, in die formulering, en daarna niet meer, maar het staat wel op haar gezicht als ze gaat zitten.

Wat ze wel doet, sinds vorige week, is één schaaltje zelf maken. Ze heeft ergens gezien hoe je komkommer met yoghurt en knoflook maakt en die maakt ze nu twee keer per week, en die is beter dan wat ik erin zou doen omdat zij er meer knoflook in doet dan ik durf.

Dat schaaltje staat er dan met een lepel erin die niet bij de rest hoort.

En dat vindt ze wel eten.