Er wordt hier op drie tijden gegeten en dat heeft niemand besloten

Gisteravond stond ik om kwart over zeven voor de tweede keer bij de gootsteen met dezelfde pan.

Dat is niet erg. Dat is alleen een goede manier om erachter te komen dat er iets veranderd is waar niemand een besluit over genomen heeft.

Wie hier wanneer honger heeft

Even op een rij, want ik heb het deze week echt op papier gezet, aan de keukentafel, zoals ik alles op papier zet en daarna kwijtraak.

Loes komt om kwart over drie thuis en is dan op. Dat heb ik hier deze week al eens beschreven. Wat ik toen niet bij het eten had gelegd, is dat ze om half zeven allang over haar hoogtepunt heen is. Ze zit aan tafel met een vork die stilstaat en een hoofd dat op één hand rust, en om zeven uur is ze klaar zonder iets gegeten te hebben.

Bram eet altijd. Dat is geen tijdstip, dat is een toestand. Om vier uur, om zes uur, om acht uur. Hij is de makkelijkste van de drie en daarom komt hij in dit soort stukken nooit voor, wat op zichzelf iets is waar ik nog eens over moet nadenken.

Fenna zet om kwart over vijf haar fiets in de schuur en heeft dan dertien kilometer en een schooldag in haar benen zitten. Ze komt binnen en trekt de koelkast open voordat haar jas uit is. Vorige week dinsdag heeft ze om twintig over vijf een bord met de restjes van maandag opgewarmd en helemaal opgegeten, en om zes uur zat ze aan tafel met een gezicht alsof we haar iets aandeden.

En Thijs is er op zijn vroegst om tien over zes.

Ik heb het rijtje bekeken en gedacht: er is geen enkel moment waarop deze vijf mensen tegelijk honger hebben.

Wat er woensdags gebeurt en waarom het daar begon

Woensdag is bij ons altijd al de dag waarop het net niet past. Dat is niet nieuw.

Wat wel nieuw is, is dat streetdance verhuisd is. Fenna deed dat sinds groep 5 om vier uur in de zaal op het dorp, en om vier uur staat ze tegenwoordig ergens tussen Olst en Deventer. Dus is ze overgestapt naar de groep van half zeven, die ouder is en waar ze twee meisjes van heeft leren kennen die ook op de fiets uit een ander dorp komen.

Dat is goed nieuws. Ze wilde het zelf. Ze fietst er alleen heen en alleen terug en ze is om kwart over zeven weer thuis.

Maar het betekent ook dat er op woensdag om zes uur iemand met een tas de deur uitgaat die dan niet gegeten heeft, en dat wij dus om zeven uur nog een keer aan tafel gaan.

Vanaf woensdag is het bij ons scheef gaan lopen en daarna is het niet meer rechtgetrokken.

De vier oplossingen die ik heb bedacht en niet heb doorgevoerd

1. Alles naar zeven uur. Werkt niet, want dan zit Loes met haar hoofd op tafel en die moet om half acht naar bed.
2. Alles naar half zes. Werkt niet, want Thijs is er dan niet en Fenna komt binnen met een rood hoofd en moet eerst gaan zitten.
3. De kinderen om zes uur en wij later. Werkt, en dat is precies het probleem. Dan is het opgelost en zijn we een gezin dat op twee tijden eet, en daar wil ik nog even niet aan.
4. Elke dag anders, naar bevind van zaken. Dat is wat we nu doen. Het is geen oplossing, het is de afwezigheid van een oplossing, en het kost mij per week ongeveer vier keer een humeur.

Ik weet dat nummer 3 het verstandigst is. Ik weet ook dat we ergens in oktober of november wel iets zullen bedenken waardoor het weer klopt, want dat gaat hier altijd zo, en dan schrijf ik daar een stuk over waarin het klinkt alsof we het van tevoren doorhadden.

Op dit moment hebben we het niet door.

Wat er wel werkt en wat ik nu elke zaterdag maak

Eén ding is er wel bij gekomen en dat is de reden dat dit stuk in de categorie eten staat en niet in de categorie geklaag.

Er staat sinds twee weken een trommel op de bovenste plank van de kast bij het raam. Daar zitten koeken in die ik op zaterdag maak, en die zijn er precies voor dat gat tussen kwart over vijf en het echte eten. Ze zijn stevig genoeg om iemand van twaalf een uur op de been te houden en niet zo zoet dat ze het avondeten wegvagen.

Ze zijn ook niet mooi. Ze zien eruit als iets wat van de tafel is gevallen.

Havermoutkoeken met appel

• 200 gram havermout
• 1 grote appel, met schil geraspt
• 2 eieren
• 3 flinke eetlepels zachte boter
• 3 eetlepels honing of stroop
• een handje rozijnen
• kaneel, zoveel als je zelf lekker vindt
• snuf zout

Alles in één kom, met een vork, tot het aan elkaar plakt. Even laten staan terwijl de oven op 180 graden komt, want die havermout moet vocht opnemen, anders vallen ze uit elkaar. Met twee lepels hoopjes op een bakplaat, plat drukken tot koekjes van een centimeter dik. Twintig minuten, tot de randen bruin zijn en het midden nog een beetje zacht aanvoelt.

Ze worden hard als je ze te lang laat staan. Dat is bij ons nog nooit voorgekomen.

Dertien stuks, en dat is genoeg tot woensdag.

En dan

Gisteravond, tegen achten, zat Fenna aan tafel met een boek en at ze alsnog een half bord op van wat er over was, terwijl Loes al boven lag en Bram in de gang met een bal tegen de muur stond, wat niet mag.

Thijs zat tegenover haar met zijn koffie en zei niets, wat hij doet, en zij zei op een gegeven moment iets over aardrijkskunde.

Ik stond in de keuken met de theedoek en hoorde het half.

Misschien is dat de reden dat ik nummer 3 nog niet doorvoer.