We eten deze zomer om acht uur en ik heb mijn eigen regel afgeschaft

Gisteravond zaten we om vijf over acht aan tafel en Bram vroeg of hij nog even mocht spelen tot het eten klaar was.

Ik heb toen gezegd dat het eten klaar was en dat het op tafel stond en dat hij ernaar zat te kijken.

Hij is negen minuten later gaan zitten en toen was hij nog verbaasd ook.

Wat ik anderhalf jaar geleden opschreef

In november 2024 hebben we hier het avondeten verzet naar half zes. Ik heb daar toen een heel stuk over geschreven en het is nog steeds waar wat er in dat stuk staat.

Het scheelde ruzie. Het scheelde drie kinderen die tegen zes uur zo op waren dat er niets meer mee te beginnen viel. Het scheelde mij een avond die pas om acht uur begon.

We hebben ons daar sindsdien aan gehouden, ook in het jaar van de badkamer, toen er vier avonden per week iets uit de oven kwam omdat de keuken vol stof stond. Zelfs toen: half zes.

Ik heb daar, geef ik toe, ook een beetje mee lopen pronken. Niet hardop. Wel in mijn hoofd, op momenten dat ik in een schoolgang hoorde dat er ergens om zeven uur gegeten wordt.

Sinds 11 juli zit ik hier om acht uur met een bord op mijn knieën.

Hoe dat gegaan is

Niet in één keer. Zo gaat het nooit.

De eerste vakantiedag was het kwart voor zes en dat kwam doordat we uit het bos kwamen. De tweede dag kwart over zes. Woensdag zeven uur, omdat Thijs pas om half zeven thuis was en het achtentwintig graden was en niemand honger had.

En daarna is het gewoon zo gebleven.

Ik heb het twee keer geprobeerd terug te draaien. De eerste keer stond er om kwart over vijf een pan op het fornuis in een keuken van dertig graden en heb ik de helft weer teruggezet in de koelkast. De tweede keer riep ik iedereen binnen terwijl er drie kinderen en een hond in de tuin lagen en er buiten meer gebeurde dan er de hele dag binnen gebeurd was.

Ik ben toen naar buiten gelopen en heb gezegd dat we later zouden eten. Fenna zei dat ze dat allang doorhad.

Wat er om acht uur op tafel staat

Niet iets wat ik gekookt heb, want dat is het hele punt.

Drie avonden per week staat hier nu een plank op de tuintafel en verder niks. Het is geen recept, het is een verdeling, en het gaat ongeveer zo:

• brood van Van Dalen, in dikke plakken, of wat er nog over is van gisteren
• iets uit de bak van mijn vader, meestal sla en komkommer, sinds deze week ook de eerste tomaten
• twee gekookte eieren per volwassene en één per kind, waarvan Loes de dooier weigert
• een stuk kaas met een mes ernaast en verder geen instructies
• een schaaltje olie met peper en veel te veel zout
• en dan iets warms erbij als iemand er zin in heeft, meestal aardappels van de dag ervoor in een pan met wat er in de groentela ligt

Dat laatste doet Thijs. Die gebruikt daar twee pannen voor, en dat is voor hem een historisch dieptepunt en voor mij het bewijs dat er iets aan het schuiven is in dit huis.

Om vijf uur krijgt Loes een boterham aan de keukendeur. Staand, want zitten wil ze niet. Dat is de enige regel die ik er wel bij gehouden heb en die is er niet voor niets: de eerste week hebben we het zonder geprobeerd en dat is drie keer huilend geëindigd, twee keer bij haar en één keer bijna bij mij.

Waarom ik er toch iets van vind

Het werkt. Het is gezellig. We zitten buiten tot half tien met de lampjes aan die er sinds vorig jaar hangen en waarvan er drie kapot zijn.

En toch loop ik er sinds vorige week tegenaan dat ik er iets van vind, en ik heb er een paar dagen over gedaan om te snappen wat.

Het is dit: ik heb die halfzesregel bedacht en opgeschreven en er hier een heel stuk over volgehouden. Er zijn mensen die dat gelezen hebben en die er iets mee gedaan hebben. Sandra heeft er destijds nog onder gezet dat ze het bij haar dochter ging invoeren.

En nu doe ik het zelf niet meer.

Ik heb daar drie dagen een raar gevoel bij gehad en toen bedacht dat een regel die in november het huis redt in juli gewoon in de weg kan staan. Dat het geen regel is die het niet houdt, maar een regel met een seizoen erin dat ik er destijds niet bij geschreven heb.

Vanaf 24 augustus gaat de wekker weer om tien over zeven en dan zit er om half zes een gezin aan tafel.

Ik ga daar nu niet over nadenken.

Vanavond is het achtentwintig graden en staat de plank buiten en zit Loes al sinds zeven uur op haar stoel te wachten, in haar zwempak, met de theedoek van vanmiddag nog om haar schouders.