Loes mocht het uitje kiezen en we waren er binnen zeven minuten

Ze had er drie dagen over nagedacht, want ze wist sinds zaterdag dat ze mocht kiezen, en ze heeft het in die drie dagen aan iedereen verteld die langsliep, inclusief de man die de meterstand kwam opnemen.

Vanmiddag om één uur, toen ik mijn laptop dichtdeed, stond ze in de keuken met haar rugzakje voor en zei ze: “Naar het water met de trap.”

Het water met de trap

Ik heb er even over na moeten denken.

Ze bedoelde het gemaal aan de andere kant van de dijk, waar een betonnen trapje het water in loopt en waar altijd van alles ligt te draaien wat je niet begrijpt. Wij fietsen daar tien keer per zomer langs. Het is zeven minuten fietsen, waarvan er twee opgaan aan de dijk op komen met een kind achterop.

Ik heb heel even geprobeerd of er iets anders in zat. Ik heb het zwembad genoemd. Ik heb de speeltuin bij Heino genoemd, waar we in mei nog geweest zijn en waar ze het toen twee dagen over had.

Ze zei alleen maar: “Nee, met de trap.”

Dus we zijn met de trap gegaan.

Bram is meegegaan omdat er water was. Fenna is meegegaan, wat ik niet verwacht had na afgelopen zaterdag, en toen ik het benoemde zei ze dat het iets anders is als het maar zeven minuten duurt. Dat is een uitspraak waar ik nog dagen op ga kauwen.

De hond is meegegaan en heeft alles gedaan wat je van een hond bij water verwacht.

Wat er in twee uur gebeurd is

Niet veel.

Loes heeft eenentwintig keer de trap af en op gelopen, want ze telde hardop en ik ben op eenentwintig gestopt met meeluisteren. Ze heeft haar sokken uitgedaan en in het gras gelegd waar Wolk ze meteen heeft meegenomen naar een andere plek, wat het hoogtepunt van de middag is geweest en waar ze twee keer om is gaan liggen van het lachen.

Bram heeft gezocht naar stenen en er geen gevonden, want daar liggen alleen brokken beton, en dat heeft hij als een persoonlijke tegenvaller opgevat. Hij heeft daarna een half uur besteed aan het opnieuw stapelen van die brokken tot iets wat volgens hem een dam was en volgens de natuurkunde niet.

Loes is drie keer bij hem komen kijken en heeft alle drie de keren iets omgegooid, en dat is toch een vorm van samen spelen waar ik in mei nog niet op had durven rekenen.

Fenna heeft op de rand gezeten met haar voeten in het water en haar telefoon in haar zak, en ze heeft twee keer iets tegen Loes gezegd waar Loes hard om moest lachen en wat ik niet verstaan heb.

Ik heb de laatste boterham gegeten, die zanderig was.

En ergens rond drie uur, toen het even helemaal stil was op het geluid van dat ding in het water na, dacht ik: dit is het dan. Dit is de middag. Er komt niets meer. Er zit geen tweede deel aan.

En dat was, geloof ik, precies waarom het goed was.

Ik heb deze zomer al drie keer een middag zitten bedenken. Waar we heen zouden kunnen, hoe laat we dan weg moeten, of het niet te ver is voor Loes en of het niet te saai is voor Fenna, en of het de moeite waard is om er de dag voor te onderbreken.

Een kind van vier bedenkt geen middag. Die kiest een plek waar ze een keer iets heeft meegemaakt en gaat daar dan opnieuw heen om te kijken of het er nog is.

Om half vier vroeg Loes of we naar huis gingen. Ik heb gezegd dat ze zelf mocht bepalen wanneer we weggingen, want dat hoort bij de afspraak. Toen wilde ze meteen weg.

Op de terugweg bleek de band van Bram zacht en die zit nu in de schuur, waar Thijs vanavond even naar zou kijken.

Zondag is Bram aan de beurt en die heeft al aangekondigd dat het ver moet zijn en dat er niet iedereen mee hoeft.