Een dag alleen met de middelste, omdat het deze zomer nergens over hem gaat

Vanochtend om half acht stond hij naast mijn bed met zijn jas al aan.

De trein ging om tien over tien.

Wat hij gekozen heeft

We hebben deze zomer afgesproken dat elk kind één middag mag bepalen waar we heen gaan. Loes was dinsdag aan de beurt en koos het gemaal, zeven minuten fietsen, en daar zijn we twee uur gebleven.

Bram heeft er drie dagen over gedaan en kwam vrijdagavond met twee eisen.

De eerste was dat het ver moest zijn. De tweede was dat niet iedereen mee hoefde.

Ik heb toen gevraagd wie er dan wel mee moest en hij zei mijn naam, en daarna is hij doorgelopen naar de tuin alsof het niets was, en ik heb daar tien minuten in de keuken van moeten bijkomen.

Ver werd Zwolle. Met de trein, want dat was zijn hele plan. Niet iets in Zwolle. De trein.

Wat er in een trein van twintig minuten gebeurt

Hij heeft op het perron gestaan zoals je op een perron staat als je acht bent en er twee keer per jaar komt, en dat is: te dicht bij de streep, met beide handen in zijn zakken, en met een gezicht alsof hij hier vaker komt.

In de trein wilde hij bij het raam. Dat is geen verrassing. Wat wel een verrassing was, is dat hij het raam vier minuten heeft volgehouden en daarna de rest van de reis heeft besteed aan de vraag hoe die deuren precies weten dat er iemand tussen staat.

Ik heb daar geen antwoord op gegeven dat klopt. Ik heb iets gezegd over een straal, wat ik half van iemand heb, en hij heeft dat aangenomen en aan een mevrouw aan de overkant doorverteld.

Bij Zwolle zei hij dat het snel was gegaan.

Zes uur, en dit is wat we gedaan hebben

We hebben niet één ding gedaan waarvoor je een dag reserveert.

We zijn twee keer om het station heen gelopen omdat hij wilde zien waar de treinen vandaan komen. We hebben op een muurtje gezeten bij het water waar hij vier stenen heeft gevonden die volgens hem uit de bergen kwamen, wat niet zo is, en waarvan er drie mee zijn gegaan.

We hebben friet gegeten om kwart over twaalf, wat te vroeg is, staand, uit één bakje omdat hij dat zo wilde.

We zijn een boekwinkel in geweest waar hij bij de dierenboeken is blijven staan en waar hij er een half heeft uitgelezen op de grond. Dat mocht van de mevrouw. Het boek is niet mee naar huis, want hij zei zelf dat hij het al gelezen had.

En we hebben veertig minuten bij een fontein gezeten waar kleine kinderen doorheen renden, en hij is er niet doorheen gerend, want hij is acht en dat doet hij niet meer, en hij heeft er wel de hele veertig minuten naar zitten kijken.

Daar heeft hij het verhaal van de duiven verteld. Dat verhaal begon bij het eind, want dat doet hij altijd, en het duurde ongeveer een kwartier en ging over duiven op het schoolplein en over iets met een broodje en over een jongen uit groep 6 die iets gezegd zou hebben. Ik heb er een minuut of vier echt naar geluisterd en de rest heb ik geknikt.

Dat schrijf ik op omdat het waar is en omdat ik er nu spijt van heb.

De drie vragen

Ze kwamen alle drie op dat muurtje bij het water, tussen twee stenen door, op de manier waarop hij belangrijke dingen vraagt: terwijl hij naar iets anders kijkt.

De eerste ging over Fenna. Of zij nu elke dag met de trein moet. Ik heb gezegd dat ze op de fiets gaat, dat het een half uur is en dat het bij regen ook een half uur is.

Toen was het even stil en toen kwam de tweede: of hij daarna ook weggaat.

Ik heb gezegd van ja, over vier jaar, en dat hij dan twaalf is. Hij heeft dat op zijn vingers nagerekend en geconstateerd dat Loes dan acht is, wat klopt, en dat zij dan de enige is die nog op De Kleine Belt zit, wat ook klopt.

Hij zei: “Dan is zij helemaal alleen.”

Niet zielig bedoeld. Meer als een probleem dat opgelost moet worden en waar hij zich verantwoordelijk voor voelde.

En de derde kwam op de terugweg, toen we door de straat liepen waar mijn oude kantoor zit, wat ik niet gepland had en ook niet had kunnen vermijden zonder om te lopen.

Hij vroeg of ik hier nog weleens kom.

Ik heb gezegd van niet. Dat ik hier drie dagen per week naar toe ging en dat ik er in april gestopt ben en nu thuis werk. Hij wist dat, want het is thuis honderd keer gezegd, maar hij wist het niet zoals je iets weet als je het huis ziet.

Hij is blijven staan en heeft naar boven gekeken, naar de tweede verdieping waar ik naar wees, en toen zei hij dat het er nog gewoon stond.

Ja, zei ik. Het staat er nog gewoon.

En toen zei hij dat hij het jammer vond dat hij er nooit binnen is geweest.

Wat ik ervan overhoud

We waren om zeven uur thuis. Hij is meteen naar Thijs in de schuur gelopen met zijn drie stenen en heeft daar het hele verhaal opnieuw verteld, in de goede volgorde ditmaal, want de tweede keer lukt het altijd beter.

Wat ik overhoud is niet de dag.

Wat ik overhoud is dat er de afgelopen tien maanden hier één kind door een laatste jaar is gegaan met een lijstje van negentien punten en een musical en een schoolkeuze en een afscheid, en dat er in diezelfde tien maanden een jongen in groep 4 zat die kan lezen, die stenen spaart, die nooit iets vraagt en die aan tafel begint bij het eind.

En dat ik hem vandaag voor het eerst sinds lange tijd zes uur lang niet met iemand hoefde te delen.

Dat had niet zes uur hoeven duren. Dat had ook een middag bij het gemaal kunnen zijn.

Hij vroeg vanavond in de deuropening of dit één keer was of dat het vaker kon.

Ik heb gezegd dat het vaker kan. Ik ga dat nu ergens opschrijven waar ik het niet kwijtraak.