Het eerste uitje waarop mijn oudste vroeg of ze thuis mocht blijven

Kwart over acht, iedereen in de gang, Bram al buiten omdat Bram altijd al buiten is. Ik stond met de rugzak in mijn hand en Loes zat op de onderste traptree met één schoen aan, wat een tempo is waar ik na drie kinderen nog steeds niet aan gewend ben.

Fenna kwam naar beneden in een korte broek en een T-shirt, dus aangekleed, dus mee, dacht ik.

Ze zei: “Mag ik thuisblijven?”

Wat ik dacht dat ik zou zeggen

Ik heb hier vaker over nagedacht dan ik zou willen toegeven. Niet over dit precieze moment, maar over de vorm ervan. Sinds vorig jaar zomer, toen ze voor het eerst alleen naar het dorp fietste, weet ik dat er ergens een zaterdag zou komen waarop ze niet meer meegaat.

In mijn hoofd zei ik dan iets rustigs. Iets van: dat is goed, maar deze keer nog wel even mee.

Wat ik zei was: “Waarom?”

En dat is een slechte vraag, want er is geen goed antwoord op en ze wist dat. Ze haalde haar schouders op en zei dat ze gewoon geen zin had in een bos.

Dat is eerlijk. Ik heb ook niet altijd zin in een bos. Ik ga alleen wel mee omdat ik ben wie ik ben, en pas sinds ongeveer een jaar weet ik dat dat een keuze is en geen natuurwet.

Ik heb toen naar Thijs gekeken. Die stond met de sleutels in zijn hand bij de deur en zei één ding, en dat was: “Ze is twaalf.”

Waarop Fenna, die het gesprek al gewonnen had, meteen naar boven liep om haar schoenen uit te doen.

Wat we afgesproken hebben

Ik heb er drie dingen over gezegd en dat waren er twee te veel.

1. De voordeur op slot en niet opendoen voor iemand die je niet kent.
2. Niet fietsen, niet weg, of anders even een berichtje.
3. Als er iets is, dan bel je Ilse en anders ons, en Ilse is thuis want die is altijd thuis.

Ze knikte drie keer op de manier waarop je knikt tegen iemand die iets zegt wat je al weet, en toen zei ze dat ze het snapte en dat we nu wel weg konden.

Er lag ook nog een vierde ding op mijn tong. Dat ging over het fornuis en over dat ze geen dingen moest opwarmen als er niemand thuis was, en ik heb dat ingeslikt omdat ik hoorde hoe het zou klinken. Dat is niet hetzelfde als dat ik het niet dacht.

Vier mensen en een hond in een bos

We zijn naar het bos richting Heino gegaan, het rondje dat we al jaren doen, waar Wolk elke boom kent en waar hij bij de derde brug altijd hetzelfde stuk water in gaat.

Het was een goede ochtend. Achtentwintig graden in het open veld en in het bos een graad of vijf minder, en er was niemand behalve twee fietsers en een man met een verrekijker die niet gestoord wilde worden.

Bram heeft een tak gevonden die volgens hem precies de vorm van Nederland had, wat niet zo was, en die tak ligt nu in de schuur.

Loes heeft de eerste kilometer gelopen, de tweede geklaagd, de derde op de rug van Thijs gezeten en de vierde weer gelopen omdat ze de brug wilde zien. Dat is bij vier jaar de standaardverdeling en het is een enorme vooruitgang op vorig jaar, toen ze na tien minuten op de heide al gedragen wilde worden.

En het klopte niet.

Niet erg. Niet zo dat iemand er iets van zei. Maar in de auto op de heenweg zat er een lege plek achter mij, en Bram heeft de hele weg naar buiten zitten praten tegen niemand, omdat hij normaal tegen Fenna praat die niet luistert en dat is voor hem een compleet werkend systeem.

Op de terugweg heeft hij geslapen.

Wat ze gedaan heeft

We waren om kwart over één thuis. De deur zat op slot, wat me om onduidelijke redenen ontroerde.

Ze zat op de bank met haar benen over de leuning en een boek dat ze op de camping in de Vogezen al eens uit heeft gehad. Er stond een leeg glas naast haar en er lag een kruimelbord op de grond.

Op de vraag wat ze gedaan had zei ze: “Niks.”

Ik heb doorgevraagd, want ik ben nog steeds mezelf, en toen bleek dat ze een half uur op haar kamer had gezeten, twee keer met Ilse gepraat had over de heg, drie hoofdstukken had gelezen en de was uit de machine had gehaald.

Dat laatste had niemand haar gevraagd. Die hangt nu buiten, scheef, met te weinig knijpers.

Ik ga daar niets aan doen.

Ze zei het niet en ik zei het niet, maar we weten allebei dat dit de eerste van heel veel zaterdagen is.

Wat ik wel gedaan heb, toen zij weer boven was en het huis stil, is dat kruimelbord van de grond gepakt en op het aanrecht gezet.

En daar is het blijven staan, want ik heb het niet in de vaatwasser gezet. Dat is dan weer helemaal van mij en dat ga ik niet uitleggen.