Vier uur in het buitenbad en ik heb vooral op de tas gepast

Om half elf stonden we bij het hek van het buitenbad met twee tassen, zeven handdoeken en een aantal drijfmiddelen waarvan er precies één daadwerkelijk gebruikt is.

Zeven handdoeken voor vier mensen. Dat is geen verspreking. Ik heb ze zelf ingepakt en ik kan je op geen enkele manier uitleggen waarom.

Wolk is bij Ilse gebleven. Die heeft daar geen enkel probleem mee, want bij Ilse ligt hij op een kleed in de schaduw en krijgt hij dingen die hij bij ons niet krijgt en waar niemand het meer over heeft.

Mijn positie

Ik heb een plek gekozen op het gras bij de hoge heg, want daar is de hele dag om beurten schaduw en zon, en daar ben ik vervolgens vier uur blijven zitten.

Dat is niet zielig bedoeld. Het is een functie. Er moet iemand bij de tas zitten, iemand moet weten waar de sleutels liggen, iemand moet Loes aankleden na het pierenbad, iemand moet twee keer per uur roepen dat er gedronken moet worden en iemand moet in de gaten houden of Bram nog boven water is.

Thijs is de eerste twee uur in het water geweest. Thijs is in een zwembad een ander mens. Hij praat niet veel maar hij gooit kinderen door de lucht, hij duikt naar dingen op de bodem en hij doet spelletjes waarvan ik het nut niet zie en waar hij een rij van vier voor krijgt.

Om één uur is hij naast me op het gras gaan liggen en binnen zes minuten in slaap gevallen.

Fenna en het rondje

Fenna is met twee meiden uit haar klas mee geweest en die hebben de hele middag hetzelfde gedaan: een rondje lopen langs het grote bad, gaan zitten, praten, weer een rondje lopen.

Ze zijn drie keer in het water geweest. In totaal, samen, drie keer.

Ik heb dat gadegeslagen met het onaangename gevoel dat ik precies weet wat het is, want ik heb het zelf gedaan in het zwembad in Kampen tussen mijn tiende en mijn veertiende, en ik weet nog dat ik dacht dat volwassenen dat niet doorhadden.

Ze kwam één keer bij de tas voor geld. Ze heeft het gekregen. Ze is toen blijven staan en heeft nog gevraagd of ik het niet saai vond, wat ik wel lief van haar vond, en ik heb gezegd van niet. Wat een halve waarheid was.

De duikplank

En dan Bram.

Er is bij ons in het bad een lage plank, een halve meter boven het water misschien, met een trapje van vier treden. Vorig jaar is hij daar niet op geweest. Twee weken geleden, toen we het rapport lazen, dacht hij dat de zin van juf Marloes over de duikplank ging, en ik heb dat toen gelaten voor wat het was.

Om twee uur zag ik hem in de rij staan.

Hij ging de trap op, liep tot halverwege de plank, keek naar beneden en liep terug. Hij is daarbij langs vier kinderen gelopen die stonden te wachten en dat is het stuk waarvan ik dacht: dit gaat hij niet nog een keer doen.

Tien minuten later stond hij er weer. Zelfde ronde. Trap op, halverwege, om, terug.

De derde keer ging hij door.

Het was geen mooie sprong. Hij is min of meer naar voren gevallen met zijn armen om zijn knieën en hij kwam boven met een gezicht waarop verbazing stond en meer niet. Daarna is hij naar de kant gezwommen, de trap uit, en direct opnieuw in de rij gaan staan.

Ik heb niet geklapt. Ik heb niets geroepen. Ik zat aan de andere kant van het bad bij een tas en ik denk dat hij niet eens weet dat ik gekeken heb.

Hij heeft het daarna zeven keer gedaan en is toen gestopt omdat hij het koud kreeg.

Om half vier

Loes is in het pierenbad in slaap gevallen. Niet in het water, op de rand, op haar buik in de zon met haar hoofd op haar armen, in een houding waar ik meteen een foto van had willen maken en waar ik dus niets mee doe.

We zijn om vier uur naar huis gegaan. In de auto rook iedereen naar chloor, Bram vertelde een verhaal over de duikplank waarin de plank hoger was dan hij is, en Fenna keek uit het raam met natte haren en zei dat het wel een leuke dag was geweest.

Er lagen zes van de zeven handdoeken ongebruikt in de tas.