Wie er in juli op de kinderen let staat op een briefje in de keuken

Op de koelkast hangt sinds vorige week een A4 met vier kolommen erop. Ik heb hem zelf gemaakt, in het programma waar ik voor mijn werk logo’s mee zet, wat ongeveer het domste gebruik is dat je van dat programma kunt maken.

Er staat op wie er wanneer thuis is. Van 12 juli tot 1 augustus.

Fenna heeft er met potlood iets bij geschreven en dat komt straks.

Waarom dit elk jaar een puzzel is

Ik werk drie dagen. Maandag, dinsdag en donderdag bij het bureau in Zwolle. In de vakantie mag ik één van die drie thuis doen, aan de eettafel met een koptelefoon op, en dat is de dinsdag geworden. Thijs werkt vijf dagen bij het installatiebedrijf in Deventer en kan zijn vrije dagen niet zomaar verschuiven, want juli is daar de maand waarin iedereen weg is en de rest het werk opvangt.

De school is dicht van 12 juli tot 25 augustus. Dat zijn zes weken en drie dagen. Wij zijn twee weken weg. Blijven over: vier weken en drie dagen waarin er drie kinderen thuis zijn en wij samen acht werkdagen per week hebben.

Dat is elk jaar hetzelfde sommetje en elk jaar ben ik in juni verbaasd als het weer niet vanzelf uitkomt.

Wie het oplost

Op maandagen komt oma Riet. Ze rijdt vanuit Kampen, is er om kwart over acht, en ze belt daarvoor nog een keer om te vragen of het nog steeds de bedoeling is. Ze neemt altijd iets mee wat ze gebakken heeft en ze zegt altijd dat het niets voorstelt.

Wat ze met ze doet weet ik niet precies. Ik weet dat er wordt gebakken, dat er dingen gebeuren die bij ons niet gebeuren, en dat de televisie op maandag langer aan staat dan op andere dagen. Daar heb ik één keer iets van gezegd, in 2022, en dat doe ik nooit meer.

Op donderdagen doet Thijs de ochtend en gaat hij later beginnen, en om één uur komt Ilse van hiernaast een paar uur. Ilse heeft dat zelf aangeboden en heeft daar geen enkele reden voor behalve dat ze aardig is. Ik loop daar de hele zomer mee te leuren met taarten en bloemen en het dekt het niet, want er bestaat geen tegenprestatie voor iemand die je donderdagmiddag redt.

Volgende week dinsdag komt Nienke. Mijn zus komt uit Utrecht, blijft slapen, en die dag is officieel een werkdag voor mij maar praktisch gezien niet, want zij neemt dit huis over zoals ze dat altijd doet en dan wordt het lawaaiig en gaan de kinderen dingen doen die ze de rest van het jaar niet mogen.

En de dinsdagen dat er niemand is, ben ik er zelf. Aan tafel, met de koptelefoon op, terwijl er om me heen drie kinderen zijn die weten dat ik er ben maar dat ik er niet ben. Dat zijn de slechtste dagen van de zomer. Ik werk half, ik let half op, en ik ben aan het eind van de dag nergens goed in geweest.

Wat Fenna erbij schreef

Bij de dinsdagen heeft ze met potlood gezet: ik kan ook zelf.

Ze is elf. Ze is in juni elf geworden, ze gaat na de zomer naar groep 8, en ze heeft dit jaar al twee dingen gedaan die vorig jaar ondenkbaar waren: naar de kermis zonder ons, en zelf op de fiets naar Wijhe voor een boodschap.

Ze heeft het niet gevraagd, ze heeft het opgeschreven. Dat is haar manier. Bij Fenna komt een verzoek nooit als vraag maar als mededeling in de kantlijn, en als je er niets van zegt, gaat ze ervan uit dat het geregeld is.

Ik heb er twee dagen niets van gezegd. Toen zei ik dat ze woensdagmiddag anderhalf uur alleen thuis mocht zijn met de hond terwijl ik naar de winkel en naar de bibliotheek ging.

Wat ze deed in die anderhalf uur: op de bank liggen, lezen, en één keer de hond uitlaten in de tuin. Wat ze niet deed: iets waar ik bang voor was.

Toen ik terugkwam zei ze:

“Het was best saai.”

En dat is het beste antwoord dat ik had kunnen krijgen.

Bram vindt het rooster het mooiste voorwerp in huis. Hij leest het elke ochtend en vertelt daarna aan de rest wie er komt, ook als de rest dat al weet, ook als het over hemzelf gaat.

Voor hem is de zomer een aaneenschakeling van mensen die langskomen en dat is precies zijn ideale toestand. Hij vraagt bij elke naam wat we gaan doen. Ik zeg dan meestal dat ik dat niet weet en dan zegt hij dat dat jammer is, en tien minuten later heeft hij zelf een plan gemaakt waar niemand aan mee wil werken.

Loes is drie en snapt van dat A4 niets, behalve dat oma erop staat. Ze wijst naar de maandagkolom en zegt oma, en dat klopt, en daar is ze de rest van de week tevreden mee.

Het gedeelte waar ik niet uitkom

Ik vind het ongemakkelijk om dit op te schrijven, want het klinkt als klagen over een luxeprobleem, en het is ook een luxeprobleem.

Toch zit er iets in dat me al jaren dwarszit. Deze puzzel is bij ons thuis van mij. Niet omdat Thijs niet wil, maar omdat ik degene ben die in mei begint met tellen en die het A4 maakt en die op zondagavond appt met Kampen en met Utrecht. Als ik dat niet zou doen, zou het niet gebeuren, en dan zou het eind juli vanzelf een probleem worden dat we dan samen zouden oplossen.

Ik heb daar in juni iets over gezegd. Thijs zei: “Zeg dan wat ik moet doen.”

Dat is eerlijk bedoeld en het is precies het probleem. Het bedenken is het werk. Het uitvoeren is het makkelijke deel.

We zijn er niet uit. We komen er deze zomer ook niet uit. Het A4 hangt er en het klopt tot 1 augustus.

Vanmiddag

Om vier uur kwam ik terug uit Zwolle. Ilse zat aan onze keukentafel met Loes op schoot en een boek dat al drie weken hetzelfde is. Bram lag op de grond met stenen en een emmer water waarvan ik niet gevraagd heb waar die vandaan kwam.

Fenna zat buiten op het muurtje met de hond naast zich en keek naar niets.

Ilse zei dat het gezellig was geweest en dat ze morgen weer kon.